The Blog Files

Het eeuwen oude vraagstuk

2012-02-25T16:54:00.003+01:00

Afgelopen vrijdag hingen de meeste Nederlanders aan de radio of tv gekluisterd. Toen kwam namelijk het nieuws over de toestand van prins Friso. De situatie bleek nog erger te zijn dan dat de meeste geruchten deden voorspellen. Al met al een vreselijke tijd voor zijn familie en Nederland leeft op gepaste afstand met hun mee.

Het nieuws werd er die dag niet leuker op. Toen ik op de google nieuws pagina zat te kijken, las ik een vreselijk stuk over de situatie in Syrië. Er bleken in de stad Homs niet meer genoeg doodskisten te zijn voor alle slachtoffers die er de laatste tijd vallen. Ik melde dit vreselijke nieuws aan mijn directe collega Jeroen en die heropende hierop het eeuwen oude vraagstuk waar toch nooit een goed antwoord op gegeven kan worden. Als er een God zou bestaan, waarom grijpt hij/zij/het dan niet in? Deze vraag zal ongetwijfeld de meeste mensen zich wel eens een keertje in hun leven hebben afgevraagd. Ik heb er jaren geleden op hyves (en recentelijk ook met mijn schoonmoeder), diverse discussie’s/filosofische gespreken over gevoerd, waarvan je weet dat er toch nooit een geldig antwoord op kan worden gegeven. Collega Jeroen ging al snel weer door met de orde van de dag, en dat deed ik ook. Maar toen ik laatst op youtube naar oude Star Trek filmpjes zat te kijken, dook het eeuwen oude vraagstuk toch weer even op. Je zou je misschien afvragen wat Star Trek nu met religie te maken heeft, maar toch wist die specifieke aflevering waar ik naar keek, een ander licht werpen op de vraagstuk waarom een almachtig wezen eventueel wel of niet zou ingrijpen.

In Star Trek The Next Generation komt de bemanning van de Enterprise af en toe in aanraking met “Q”. Dit is een almachtig wezen die zijn krachten juist WEL vaak gebruikt en menigeen simpel weg gewoon treitert. Zijn soort genoten (ook allemaal almachtig), vinden het op een dag meer als genoeg en nemen Q zijn krachten af. Hij wordt verbannen naar de Enterprise om daar verder te leven als mens. Bij aankomst op de Enterprise wordt hij meteen in de gevangenis gegooid, maar later krijgt hij toch zijn vrijheid terug om de bemanningsleden te helpen om een tragedie te voorkomen
(een maan die dreigt neer te storten). Na gelang de aflevering duurt, leert Q steeds meer hoe het is om mens te zijn. Om dus ook emoties te hebben zoals angst en zo. Hij gaat steeds meer bewondering krijgen voor onder andere Commander Data, een Androide die geen emoties kent. En die hem ook nog eens een keer zijn leven weet te redden. Op het einde van de aflevering, als Q zijn soortgenoten hem zijn krachten toch weer terug geven, komt hij nog een maal terug en bedankt de gehele bemanning. En speciaal natuurlijk zijn nieuwe vriend de Data die geen emoties heeft.

Linkje (duurt 4 minuten) : http://www.youtube.com/watch?v=Td-l6gq9JzI
Mazzel

Space between

2012-02-16T21:06:00.000+01:00

Ondanks dat ik de laatste tijd totaal niet vaak meer naar de radio luister, is het me wel opgevallen dat 3FM deze week aandacht besteed aan de zerro’s (zoals ze dat zo mooi noemen). En elke keer als je dan weer naar zo’n specifieke periode luistert, valt op dat ze in die tijd eigenlijk toch wel mooie nummers maakten. Zo ook in de zerro’s….

En dat hoeven dan natuurlijk niet alleen maar de bekende nummers van die tijd te zijn. Ook nummers die destijds wel eens op de radio te horen zijn geweest, en daarna in de vergetelheid terecht zijn gekomen, hebben ze op 3FM weer eens laten horen. En zo’n nummer hoorde ik toevallig toen ik laatst uit mijn werk thuis kwam en Rachel de ALLRADIO site had opstaan. Een nummer die ik maar een paar keer gehoord had en ik kan me nog herinneren dat ik er meteen van onder de indruk was. Reden genoeg dus om een linkje daarvan hier op mijn weblog achter te laten. Mocht de link overigens niet werken (wat ik hoorde over de weblog : mijn eerste musicale herinnering), kopieer de tekst van de link dan gewoon en plak die in de adres balk van je internet explorer.

En dan nu even genieten : http://www.youtube.com/watch?v=emsqUPEves0

Mazzel

Rompertje

2012-01-31T21:01:00.002+01:00

De komst van Nathalie was niet alleen bekent bij onze familieleden, vrienden en collega’s, maar ook bij sommige klanten. Van de klant waarvoor ik het warme broodjes programma (Borging) heb geschreven, kregen we een leuke rompertje opgestuurd toen onze meid ter wereld kwam. De contactpersoon van dat bedrijf, had mijn collega Jeroen gebeld en die verklapte dat het een meisje was geworden. Zodoende kon hij het juiste rompertje naar ons opsturen.

Afgelopen donderdag was de klant toevallig even bij ons op de zaak. We moesten nog even de lopende zaken en nieuwe wensenlijst bespreken. Zijn bezoek was meteen een goede mogelijkheid voor mij om hem nogmaals (had ik al via de mail gedaan natuurlijk) te bedanken. Rachel had een mooie foto van Nathalie gemaakt toen ze het rompertje aan had. De mooiste had ze naar mijn werk gemaild en die pronkt nu daar op mijn bureaublad. De klant vond de foto zo mooi, zodat hij meteen zijn iphone erbij wilde pakken om van het scherm een foto te maken. Maar dan maak je natuurlijk een foto van een foto. Ik stelde toen voor dat ik de foto gewoon naar hem zou mailen en daar stemde hij mee in. Gister kreeg ik een mailtje van hem, dat hij de foto aan zijn collega’s had laten zien en die hadden er ook van genoten. Nathalie is nu dus bekend bij heel veel van zijn collega’s.

Het gesprek over het werk ging die donderdag trouwens ook goed. Momenteel zitten we al op 22 filialen die voorzien zijn van het Borgings programma. Dat moeten er uiteindelijk een stuk of 50 worden. En… er zijn plannen om ook tankstations in Duitsland met de broodjes formule uit te gaan rusten. Maar of dat gaat gebeuren, moeten we nog even afwachten.

Ik laat natuurlijk de desbetreffende foto ook aan de lezers zien (zie hieronder)
Mazzel

Mijn eerste musicale herinnering

2012-01-19T22:32:00.001+01:00

Deze blog begint midden jaren 70. Ergens in Engeland zit op een avond een tiener meisje achter haar desk liedjes te schrijven. Wat ze toen nog niet kon weten was dat ze ooit een zeer bekende zangeres zou worden. Een zangeres waarvan de meeste het wel met me eens zullen zijn. Je vindt haar of geniaal , of je moet niets van haar hebben. Die avond schreef zij, terwijl de volle maan op haar desk scheen, een van de mooiste nummers aller tijden. Puur jeugdsentiment voor mij, en voor haar werd het haar grootste hit.

Met jeugdsentiment ben ik in mijn weblogs wel eens meer mee bezig geweest. Toch ben ik daar met de komst van Nathalie (die trouwens as we speek op schoot bij mijn ligt terwijl ik zit te typen) wel anders naar gaan kijken. Het krijgen van een kind kan je visie op allerlei zaken meer dimensies geven, las ik tijdens de rooming in (in het ziekenhuis). Zo besef ik me de laatste tijd meer dat mijn eigen ouders ook deze rijke ervaring hebben meegemaakt. En, als ik naar Nathalie kijk, besef ik me dat zij ook jeugdsentiment momenten zal kennen in de nabije toekomst. En daarom wijd ik deze blogfile toch weer aan mijn vertrouwde onderwerp.

We gaan terug naar de jaren zeventig (kan ook begin jaren 80 geweest zijn). De hele familie zit buiten (kan ik me nog herinneren). Maar erg prettig had ik het niet, want het was die dag namelijk bloed heet weer. Die ervaring alleen al, kan een rol spelen dat Jeroentje altijd onder een parasol zit, als Rachel en ik in een ver land op vakantie zijn. De wind viel af en toe weg, en ik kan me nog herinneren dat ik vol verwachting zat de wachten op een nieuwe vlaag, die (zo leek het), steeds langer op zich lieten wachten. En wat doet een kind dan? Inderdaad. Die begint te zeuren dat ie naar binnen wil.
Mijn vader, die waarschijnlijk dit gezeur al een tijdje had aangehoord, gaf uiteindelijk toe en zei dat ik dan maar in mijn eentje naar binnen moest gaan. Zo gezegd zo gedaan. Ik herinner me dat ik via de schuur de keuken in wandelde en binnen notime stond ik in de huiskamer voor de radio, die nog gewoon aan stond. Een piano deuntje begon uit de spiekers te galmen en het duurde niet lang voordat deze peuter (in trance) aan de grond genageld stond te luisteren. Het nummer werd uiteindelijk afgesloten met een elektrische gitaar en Jeroentje begon weer te bewegen toen het nummer helemaal voorbij was.

Laatst, toen ik op youtube nummers zat op te zoeken, kwam ik een mooie cover van dit nummer tegen, waarvan ik het natuurlijk niet kan nalaten om een linkje te geven. Hopelijk vind je het ook zo’n goed nummer.

http://www.youtube.com/watch?v=kjAHORRS_HA

Mazzel

Oudejaars conference

2012-01-14T14:36:00.000+01:00

Net als heel veel Nederlanders, zaten Rachel en ik op oudejaarsavond naar Youp te kijken. Hij had weer een meesterlijke conference in elkaar gezet en daar hebben we natuurlijk behoorlijk om gelachen. Toch was Youp niet de enige die zo’n conference in elkaar had gezet.. Ook Beau van Erven Dorens had er eentje in elkaar gezet. En hier was behoorlijk wat remoer over ontstaan. Tot een complete ruzie zelfs, tussen Beau en een iets wat negatieve DJ van radio 538. Beau heeft de DJ zelfs bedreigd heb ik begrepen, maar later hebben ze de verschillen toch bijgelegd.

Ik had dit verhaal wel zo aangehoord, maar had er verders geen aandacht aan besteed. Totdat Rachel en ik op 1 januari, toevallig aan het zappen waren, en ineens Beau super zenuwachtig op de beeldbuis zagen verschijnen. We konden het toch niet laten om de afstandsbediening weg te leggen en te gaan kijken. We waren namelijk wel nieuwsgierig naar hoe goed (of slecht) die Beau dan wel niet was. Trouwe lezers van deze weblog weten dat Beau mij namelijk al een keer eerder had verrast met het oversteken van het IJsselmeer (al zwemmend wel te verstaan).

Eerlijk is eerlijk, hij haalde bij lange na het niveau van Youp niet, maar toch lagen Rachel en ik vaak in een deuk. Hij moest even inkomen, maar dat is logisch natuurlijk, maar daarna begon de lachmomenten vanzelf te komen.

Al met al vonden wij het in ieder geval verre weg de moeite waard om het gezien te hebben. Niks negatiefs over Beau dus, die me dus WEER verraste.

Mazzel

Een Muis die tweet

2011-12-31T18:27:00.000+01:00

Een muis hoort de piepen natuurlijk. En niet te tweeten. Maar aangezien er geen pieper.com bestaat, zal ik het toch met tweeten moeten doen.

Ik had eigenlijk al een tijdje een account bij twitter, maar ik gebruikte hem eigenlijk nooit. Toen ik laatst een keertje inlogde, zag ik dat mijn laatste berichtje van mei 2011 was. Alweer een tijdje terug dus. Ik was weer even ingelogd omdat je op de serious request pagina via twitter, berichten kon achterlaten, en dat wou ik wel een keertje proberen natuurlijk. Na de week, waarin de 3FM DJ’s 8.6 miljoen euro hebben verzameld, leek mijn twitter account weer in de vergetelheid te verdwijnen. Maar voordat ik het vogeltje af wou schrijven, wou ik even kijken of het mogelijk is om je tweets in blogger te kunnen tonen. Mijn weblog wordt zo af en toe (hopelijk) nog wel eens door vrienden en familie leden bekeken. En als ik daar dan mijn tweets in kan tonen, heeft het meer nut (leek mij). Dus vanaf december is het nu mogelijk om mijn laatste vijf tweets aan de rechterkant van mijn weblog te bekijken. Tussen het zwemnieuws (wat ook ietjes achterloopt omdat ik al in maanden geen zwembad meer gezien heb), en de blogfiles archief.

Mazzel

This one's for mama

2011-12-21T20:17:00.002+01:00

Nathalie maakt de afgelopen paar dagen haar eerste Serious request mee. Al kan je je natuurlijk afvragen wat ze daar van mee krijgt. Het thema van dit jaar is daarin tegen wel toepasselijk. Die heet namelijk : “This one’s for mama”

De computer thuis staat vrijwel de hele dag op de 3FM webcam pagina afgestemd. Gelukkig zit DJ Gerard Ekdom dit jaar ook weer in het glazen huis, want hem vinden Rachel en ik zo goed. Hij is dit jaar uitgeroepen tot beste DJ van Nederland, en dat is natuurlijk volkomen terecht. Zijn kennis van muziek is enorm, en je kan hem op de webcam daarom ook vrijwel alle liedjes mee zien playbacken. We zullen de komende dagen nog even flink van hem genieten, want Serious request zit nu al weer halverwege.

Het thema gaat over moeders die in oorlog situaties terecht zijn gekomen. Meestal zijn de bijbehorende vaders in die oorlogen omgekomen, of zijn op de vlucht geslagen. 3FM laat op radio en TV zien hoe nijpend de situatie voor die mensen is. Vaak, nadat ze een tijdje in een vluchtelingen kamp hebben gezeten, gaan ze terug naar hun eigen dorpje. Maar veel staat er meestal dan niet meer overeind. Al met al reden genoeg om voor die mensen veel geld op te halen, zodat die moeders hun (meestal grote) gezinnen weer kunnen onderhouden.

Rachel heeft ook een liedje voor geld aangevraagd en dit jaar hebben we zowaar een ingezonden SMS op het scherm kunnen terug zien. Vorige keer lukte dit niet, omdat het meestal wel even duurt voordat je smsje op het scherm verscheen. Nu, eigenlijk met enorm veel toeval, zag Rachel een slordige twee uur later, haar sms tekstje op het scherm verschijnen. En die sloeg natuurlijk op de vreselijke drankjes die de DJ’s moeten drinken (omdat ze een week lang niet eten natuurlijk). Ze had gesmst :”Holy moly.. wat een vies sapje… het lijkt wel olie.”

Mazzel

Ons Sinterklaas cadeautje

2011-12-10T13:15:00.002+01:00

Zondag vier december kwam ons Sinterklaas cadeautje al. Namelijk in de vorm van onze kleine meid die van het ziekenhuis mee naar huis mocht. De “militaire operatie” om haar naar huis te brengen kon beginnen.

We weten dat Nathalie nog erg veel moeite heeft om haar eigen temperatuur goed te behouden. Dus hadden we van alles meegenomen om haar op de reis naar haar nieuwe huis (het ziekenhuis was voor haar natuurlijk de eerste 10 dagen haar huis) niet te veel laten af te koelen. Alleen was het jasje die we voor haar hadden meegenomen, “ietjes” te groot (zie plaatje beneden). Haar armpjes kwamen niet door de mauwen heen. Sterker nog.. haar beentjes kwamen niet onder het jasje uit. Dat was wel een grappig gezicht natuurlijk. Naar haar verankert te hebben in de maxicosie, deden we nog wat extra handdoeken om haar heen, zodat ze het haast niet koud kon krijgen.

Na afscheid te hebben genomen van het personeel van de couveuse afdeling, begon de reis dus naar huis. Nathalie bleef doodstil liggen en dat beangstigde ons wel een beetje. Vlak voordat we naar buiten gingen, controleerde we nog even of ze niet “te” goed was ingepakt, maar mevrouw was gewoon erg moe en lag lekker te pitten. Deel twee van de operatie kon toen beginnen. Namelijk de maxicosie in de auto doen. Ik had dit al even geoefend op mijn werk. Dit onder het toeziend oog van mijn collega Jeroen, die vandaag de dag al drie kinderen heeft en dus wel een expert moet zijn. Ik kreeg de eerste keer dat ik het probeerde het cijfer 5 van hem (net geen voldoende). Het bakkie schoot toen ook heen en weer door de auto, terwijl ik de veiligheidsriemen probeerde vast te maken. De dag erna ging het beter en zodoende had ik er die zondag de 4de, goeie hoop op dat het nu ook weer ging lukken. Gelukkig was dit het geval. De auto deuren konden al snel dicht, en zodoende konden we naar huis toe rijden.

Eenmaal thuis aangekomen, hebben we haar in de kinderwagenbak gelegd. Die ligt nu los in de box. Ze kan simpelweg gewoon nog niet in haar eigen bedje slapen, omdat die voor haar veels te groot is. Daarin zou ze haar temperatuur nooit vast kunnen houden. De eerste paar weken zal haar leven dus grotendeels in deze kinderwagen bak afspelen.

In de namiddag kwam Ramon als eerste op kraamvisite. Hij vond dat ze wel erg stil was voor een baby en ik lag uit dat dit komt omdat ze vrijwel al haar energie kwijt is aan warm blijven en groeien. Die bevinding was toen eigenlijk te voorbarig, want om half tien in de avond werd madam wakker en heeft toen (met pauzes) tot een uur of twee haar kersverse fulltime ouders (we waren parttimers toen ze nog in het ziekenhuis lag), wakker gehouden. Dit in combinatie met de zeven voedingen die ze per dag moet krijgen, zorgde er al snel voor dat beide ouders met beide benen op de grond kwamen te staan. Het zal wel even wennen worden voordat we dit ritme te pakken hebben, maar dat hoort er natuurlijk allemaal bij.

Mazzel

Piep is nu Nathalie

2011-11-26T12:43:00.002+01:00

Ja ja.. In de laatste twee blogs probeerde ik al te omschrijven dat het nieuws omtrent Rachel haar zwangerschap erg hard ging. En dat escaleerde zo snel zodat onze Piep ….eh Nathalie op de 22ste november al geboren werd. Dus drie en een halve week te vroeg.

Daar zat overigens wel een plan achter hoor. De gynaecologe had ons al verteld dat bij week 37 (ongeveer), ze het proces zouden proberen te versnellen. Dit vanwege de hoge bloed druk en de steeds maar dreigende zwangerschaps vergiftiging (metingen zaten elke keer net op het randje). En die “versnelde poging” werd op dinsdag 22 november ingezet. Maar wat de dokters in het ziekenhuis niet konden weten was dat Rachel heel snel reageerde op die “versnelde poging”. Rachel kreeg al heel snel weeën, maar het personeel geloofde dat in het begin niet, en dachten dat het krampen waren die bij het middel hoorde. Toen ze gingen controleren of het echt weeën waren, werd ze meteen naar de verloskamer gebracht. Haar moeder, die toevallig op visite was, bleef er meteen bij. Dat hadden we namelijk zo afgesproken. Aangezien mijn ervaring met bloed e.d. nogal eens lijd tot duizeligheid en flauwvallen, hadden we Lammy gevraagd of ze bij de bevallig aanwezig wilde zijn. Nou, die was er toen al, dus is ze de gehele middag gebleven. Ze belde mij op mijn werk op en vertelde dat ik zo rustig aan wel eens die kant op moest gaan, want het was begonnen.

Maar bij de tijd dat ik de verloskamer binnen huppelde schreeuwde Rachel het al uit van de pijn. De weeën waren er toen al om de paar minuten. Het ging dus allemaal extreem hard ineens. Voor mij hadden de zusters een stoel neergezet voor het geval main power offline ging, maar die heb ik de gehele middag niet hoeven gebruiken. Net zoals bij het voorval van mijn collega die die hersenbloeding kreeg, stond ik waarschijnlijk stijf van de adrenaline, zodat ik totaal nergens last van had. De persweeën werden toen ook al snel ingezet, maar dat ging in tegenstelling tot de rest niet zo snel. Zodoende belde de zusters de dienst hebbende gynaecoloog en die heeft het verhaal eerst even aangekeken. Maar daarna greep hij in en kwam hij met een pompje aanzetten om Nathalie aan haar hoofdje naar buiten te trekken.

Daar was ze dan. Toen ze op haar moeders buik werd neergelegd gingen meteen die oogjes open. En flink brullen natuurlijk. Want dat hoort er ook bij. Ze werd daarna door maarliefs drie kinderartsen nagekeken en ook gewogen. Ze woog 1980 gram. Rachel, die natuurlijk nog helemaal kapot was, viel dat getal niet echt op, maar toen ik haar vroeg waaraan dat getal haar herinnerde, besefte ze zich dat dit toevallig haar geboorte jaar is. Rachels werk zat er toen nog niet op, want de placenta moest natuurlijk er nog uit, maar dat verhaal heb ik niet meegekregen omdat ik met de kinderarts meemoest naar de couveuse afdeling. Nathalie is van zichzelf al aan de kleine kant. Dat wisten we al van de vele echo’s die we in het ziekenhuis en bij Eva van Hoorn hadden gehad. Plus het feit dat ze natuurlijk ruim drie weken te vroeg geboren is, levert dat een erg klein kindje op en die moet dan natuurlijk naar de couveuse afdeling. En papa moest mee natuurlijk. Op die afdeling werd ze meteen onder een lamp gelegd. Haar temperatuur werd opgemeten en dat was maar 35 graden. De lamp werd dus meteen op maximaal vermogen gezet om die achterstand weg te werken. Dit was waarschijnlijk de “are you nuts?” stand, want de computer vroeg om de paar minuten of het wel de bedoeling was. De dienst hebbende zuster moest elke keer op OK drukken en dus bevestigen dat dit weldegelijk klopte.

Nathalie kreeg toen een bandje om met haar naam erop, en daar was papa erg blij mee. Ik had daar namelijk al om gevraagd en de zuster uitgelegd dat ik geen zin had om over 20 jaar in het programma DNA onbekend te komen. Maar gelukkig zijn daar tegenwoordig standaard procedures voor. Ze draagt nu een enkelbandje met alle gegevens erop.

Rachel en Nathalie liggen vandaag de dag nog steeds in het ziekenhuis. Wanneer zij naar huis mogen is nog even onbekend. Dus wanneer de visite thuis ontvangen kan worden weten wij op dit moment ook niet. Per dag wordt die situatie bekeken. Deze hectische situatie heeft er ook voor gezorgd dat we de geboorte kaartjes nog niet hebben verstuurd. Ik hoop dat de vrienden/familie leden die deze blog wel eens lezen, dit kunnen begrijpen. We gaan hier natuurlijk snel aan werken. Zelf ben ik nu toch weer aan het werk gegaan. Ik zou vrij hebben natuurlijk, maar ga die vrije dagen niet opnemen zolang de twee dames in het ziekenhuis liggen. Die dagen kan ik veel beter gebruiken als ze thuis zijn natuurlijk. Hopelijk duurt dat niet al te snel, maar de gezondheid van de dames gaat natuurlijk nu even boven alles.

Mazzel

De laatste zware loodjes voor Rachel

2011-11-20T19:05:00.000+01:00

Het nieuws rond Rachels zwangerschap volgt zich nu soms in zo’n hoog tempo op, zodat ik me afvraag of het slim is daar een weblog over te schrijven. Daarom wordt het een meer algemeen verhaaltje, en zal ik niet op elke detail ingaan.

Rachel heeft het een week volgehouden in de thuismonitoring. Dit was een hectisch weekje voor mij, want als ik thuis kwam van het werk, moest ik de boodschappen doen, koken en daarna alles weer opruimen ook. Rachel mag natuurlijk niets doen, dus nam ze het er natuurlijk van (gelijk heeft ze). Dagen lang ging dit goed, totdat we vorige week zondag door het ziekenhuis gebeld werden met de vraag of we daar de monitoring wilde doen. De diensthebbende thuismonitoorder (woord bestaat vast niet), was namelijk ziek, en er moest toch gekeken worden wat de status was. We gingen daar met een zelf verzekerd gevoel heen, want het ging namelijk al een week lang goed. Maar helaas was de CTG scan die dag niet goed. De diensthebbende gynaecologe besloot dat Rachel weer opgenomen moest worden.

Al snel werd het duidelijk dat ze in het ziekenhuis moet blijven totdat onze Piep geboren wordt. Per dag (weer) wordt er gekeken hoe het gaat, en of er eventueel ingegrepen moet worden. Tot op heden gaan de CTG scans weer goed (klop klop klop (op hard ongeverfd hout)). Laten we hopen dat dit de komende tijd zo goed blijft gaan.

Afgelopen vrijdag had DJ Koos (zie vorige weblog) trouwens weer een uitzending. Aangezien hij mijn weblog gelezen had, vroeg hij of ik interesse had om even in de studio rond te kijken . Zodoende heb ik de DJ ook nog eens in actie kunnen zien. En eh…. ik ben zelf ook even op de radio geweest. Ik had namelijk het liedje “Slaap maar” van Marco Borsato aangevraagd voor Rachel en Koos vroeg of ik dat zelf wilde aankondigen. Het was wel even spannend, maar heb het dus wel gedaan. Later belde Rachel me op om te vertellen dat ze het erg leuk vond.

Mazzel

DJ Koos

2011-11-11T21:07:00.001+01:00

De meeste vrienden en familieleden zijn inmiddels wel enigszins op de hoogte van hoe de zwangerschap van Rachel verloopt. En dus ook dat ze in het ziekenhuis heeft gelegen vanwege een te hoge bloeddruk en kans op zwangerschaps vergiftiging vanwege het eiwitten gehalte in haar urine. Rachel is gelukkig ondertussen weer thuis, en wordt nu elke dag getest door wat ze in het ziekenhuis het thuis monitoren noemen. Elke dag komt er dus een verpleger langs die haar bloeddruk opmeet en de hartslag van onze Piep in de gaten houdt.

Toen de eerste keer Rachel haar bloed en urine werden gemeten, begonnen we ons te beseffen dat het een “bijzondere” eindsprint zou worden. Ik probeerde Rachel nog op te vrolijken toen we richting Poli 1 liepen, met het liedje van DJ Gerard Ekdom (holy moly wat zit er onder het folie (zie hierover bijbehorende blog van een paar weken geleden)). Ik maakte er mijn eigen versie van : ‘holy moly, met een hoge bloeddruk naar de poli”, maar meer dan een klein glimlachje kon er toen niet van af (wat ik natuurlijk helemaal begrijp). Twee dagen na die eerste bloed en urine test, was haar bloeddruk dus nogsteeds te hoog, en de gynaecologe kon toen alleen maar concluderen dat Rachel in het ziekenhuis moest blijven. Per dag werd er beslist of ze nog een nachtje extra moest blijven, of dat ze naar huis mocht. Op een woensdag ging ze er dus in, en op zaterdag middag heb ik haar weer opgepikt en naar huis gebracht.

Elke dag ging ik haar natuurlijk opzoeken. En het bezoekje van vrijdag werd voor ons heel speciaal. Haar vader (Koos), is namelijk vrijwilliger bij de radio omroep van het ziekenhuis. Eens in de zoveel tijd kun je hem dus beluisteren als je in het ziekenhuis ligt. Ik heb me altijd afgevraagd hoe hij dat zou doen, want ik ken hem ondertussen al een tijdje, maar heb nooit zijn DJ “capaciteiten” kunnen aanschouwen. Ik wilde dat wel altijd een keertje meemaken, maar besefte dan ook dat ik in het ziekenhuis moet liggen, voordat ik die kans kreeg. Dus ergens was ik altijd wel nieuwsgierig, maar wilde het daarin tegen dus ook niet weten (misschien begrijp je waarom). Die vrijdag zag ik mijn schoonvader eventjes bij Rachel haar bed staan, en hij ging ook weer snel weg omdat hij die avond dienst had. De mogelijkheid dus voor Rachel en mij om de DJ in actie te horen. Nadat de overige bezoekers de zaal hadden verlaten en het half negen was (toen begon zijn programma), gingen Rachel en ik er even goed voor zitten. In het ziekenhuis heb je natuurlijk zo’n koptelefoontje en die had Rachel op haar buik neergelegd, zodat Rachel, ik EN Piep DJ Koos goed konden horen.

Een rustige stem kondigde Barbera Steisand aan en zodoende was het programma begonnen. Elke keer als het liedje af was, kropen Rachel en ik wat dichter bij elkaar om de DJ via het kleine koptelefoontje te beluisteren. Al met al een leuke ervaring die ik dus toch een keer heb kunnen meemaken.

Mazzel

Ik feud.. jij feudt... wij feudten...

2011-10-29T20:02:00.000+02:00

Triiiiiiinngggggg….. De telefoon op de helpdesk automatisering gaat die dag voor de tigste keer. Ik roep naar mijn collega Jeroen en vraag of hij al klaar was met inbellen bij zijn klant. Hij moet me helaas teleur stellen, want hij is namelijk nog steeds erg druk bezig. Zelf ben ik overigens ook bij een klant op zijn pc ingebelt. Mijn klant had de pech dat precies op het moment dat hij zijn pakbonnen van de hele maand aan het factureren was, de stroom uitviel. Gevolg… complete database in de war, en Jeroentje moest toen wel even gebeld worden om dat weer te herstellen.

Tot overmaat van ramp gaat ineens ook mijn mobiel af. Ik zie op het scherm dat het collega Frank is. Hem had ik al een paar keer gesproken, en weet daarom dat hij met een installatie in Breda bezig is. Frank moet toch even wachten (net als de klant waar ik al ingebelt ben) en ik neem de telefoon op. Gelukkig heeft de klant geen ingewikkelde vraag. Tijdens dat ik zijn gegevens in ons openstaande punten programma aan het invullen ben, rond ik het telefoon gesprek al af. De drukte cijfers (JER. X. in het openstaande punten programma), liegen er overigens niet om. We lopen nu al zes weken voor op het jaar record schema van 2009. Dit houd in dat we straks ergens halverwege november 2011 al een nieuw jaar record gaan behalen.

Ik leg de telefoon weer neer en pak mijn mobiel erbij. Ik bel Frank op en zet de mobiel op handsfree zodat ik twee handen vrij heb om ook verder te kunnen werken aan het database probleem. Nadat ik Frank zijn vraag heb beantwoord hoor ik ineens mijn collega Jeroen zeggen : ”Shit….Ze heeft GEMAAKT ingevuld.” … “Dat kan gewoon niet.”, antwoord ik. “Hoe kan zij nu altijd van die mooie letters hebben?”. Ik zet de pc van de klant aan het werk en laat “hem” nieuwe indexen uitrekenen, daarna ren ik naar collega Jeroen zijn bureau. Naast zijn laptop ligt zijn Iphone waarop het razend populaire spelletje WoordFeud draait. Dit spel is zo populair dat het zelfs in de Wereld draait door werd besproken. Ik heb begrepen dat in sommige kroegen het verboden is om dit spel te spelen, want dan bestellen de klanten namelijk niets te drinken, en blijft het zo stil.

De grootste uitdaging van die dag was niet het herstellen van de database, of het helpen met de installatie in Breda. Nee. De echte uitdaging was het spelen van WoordFeud (online scrabble) tegen collega Jeroen zijn vrouw. Zij is namelijk onverslaanbaar met dit spel. Iedereen probeert het, en iedereen druipt met zijn staart tussen zijn benen weer af.

“We kunnen er NU van maken”, antwoord ik mijn collega. Er zit inderdaad niets anders op, en Jeroen vult dit op zijn Iphone in. De Jeroenen kunnen veel, maar er ZIJN GRENZEN….Databases repareren, AGF schermen programmeren, en warme broodjes programma’s ontwikkelen. Dit alles levert totaal geen probleem op. Maar winnen met Woordfeud van Jeroen zijn vrouw… dat is een brug te ver ben ik bang.

Mazzel

De slavernij

2011-10-18T21:49:00.000+02:00

Ik heb in mijn weblogs wel eens meer door laten schemeren dat ik de kwaliteit van geschiedenis les op school wat aan de lage kant vind. En dat geldt zeker als we het over het onderwerp slavernij hebben. Ik kan me eerlijk gezegd niet herinneren dat hier op school aandacht besteed is. Misschien wel in het algemeen, maar niet specifiek over de rol van Nederland daarin. De NTR had waarschijnlijk het zelfde idee hierover als ik, zodat ze een vijf delige serie hierover gemaakt hebben.

De slavernij is niet een Nederlandse uitvinding of zo. Ver voordat “wij” ons daarmee gingen bemoeien, was het hoofdzakelijk een Spaanse en Portugese “hobby”. Nederland is er meer ingerold toen ze bij gewonnen veldslagen ineens met mankracht problemen kwamen te zitten. Vooral op de Portugezen gewonnen gebieden in Brazilië kwamen veel plantages in Nederlandse handen terecht die natuurlijk toch bemant moesten worden. Bovendien zat destijds de handelsgeest ook al in de Nederlanders, en met slaven handel viel veel geld te verdienen. Je moet niet denken dat die Nederlanders zelf op jacht gingen naar slaven in Afrika. Nee, wij bouwde(of veroverde) gewoon een kasteel of fort bij de kust en lieten die slaven door andere Afrikanen aanvoeren. Veelal werden de slaven betaald met vuurwapens, want die Afrikaanse stammen hadden vaak oorlog met elkaar.

Ondanks dat wij ons vandaag de dag niet kunnen voorstellen dat we gewoon meededen met de slavenhandel, is deze pas in 1863 afgeschaft. Maar je moet nu niet denken dat er vandaag de dag geen slavernij meer in Nederland voorkomt. En dan niet alleen op de wallen in Amsterdam of zo. Nee, ook bijvoorbeeld in de land en tuinbouw worden veel oost Europeanen uitgebuit met hongerloontjes zodat ze niet weg kunnen. Ook hier stond het NTR programma even bij stil, en ook daar werd je niet vrolijk van.

Maar hoe onze voorouders ruim 600.000 slaven uit Afrika hebben kunnen halen, blijft als 21ste eeuwer een groot raadsel. Die vraag wordt in de serie ook vaak gesteld trouwens (en terecht). Toch moet je die mensen niet altijd als beulen bekijken. Er waren heus schurken tussen hoor. Dat heb je altijd wel (ook vandaag de dag). Maar je moet het wel in de tijdsgeest van toen bekijken. Slavernij was destijds de gewoonste zaak van de wereld. In een aflevering werd het verhaal verteld over een zwarte slaaf die aan een rijke Nederlandse zakenman cadeau werd gegeven. De jongen was overigens geen slaaf meer toen hij in Nederland aankwam. Dit omdat in de Nederlandse wet stond dat Christenen niet als slaaf mochten dienen. Een aangezien de jongen een Christen was geworden, was hij eigenlijk een vrij man. Hij ging Theologie studeren aan de universiteit en hield in een overvolle kerk een pleidooi VOOR de slavernij. Dit is dus eigenlijk niet te bevatten, maar geeft wel aan dat je de huidige opvattingen over slavernij niet kunt vergelijken met toen.

Hoe dan ook, ik kan iedereen aanraden om het programma over de slavernij een keer te gaan bekijken. Het is een zeer leerzaam en verteld een verhaal waar we in Nederland eigenlijk niet al te trots zijn.

Mazzel

The Shant is no more....

2011-10-06T21:09:00.002+02:00

Tja... Vele mensen beweren dat het verlies van een huisdier net zo hard kan aankomen als het verlies van een dierbare of een familie lid. Ik kan je in dit blog mededelen dat deze woorden absoluut waar zijn. En dan heb ik het niet eens over mijn eigen huisdier (want die heb ik niet), maar over de hond van mijn ouders. Het verdriet is er niet minder om kan ik je vertellen.

Afgelopen zaterdag kreeg ik een telefoontje van mijn moeder dat het niet goed ging met onze Shanty. Ik wist overigens dat dit telefoontje elk moment kon komen hoor. Sinds een paar weken wisten we dat het beesie een maag tumor had en dat ze niet zo lang meer te leven had. Ondanks dat ik wist dat het telefoontje dus elk moment kon komen, kwam dit nieuws erg hard aan. Rachel en ik zijn meteen naar mijn ouders gereden om de situatie te bekijken. Naast dat het hondje bijna niet meer at (en dus brand mager was geworden), kon zij vanaf zaterdag ochtend ook niet meer lopen. Verward keek mijn grote vriend mij aan en die blik zal ik me hele leven nooit meer vergeten. De dierenarts was al gebeld en zodoende gingen we al snel richting de praktijk toe met inderdaad maar een doel. Het hondje in te laten slapen. In eerdere gesprekken met de dierenarts was al naar voren gekomen dat opereren hoogs waarschijnlijk fataal voor het hondje zal worden. Dit omdat ze ook nog eens hart klachten bleek te hebben en problemen met haar lever had.

De rit daarheen werd de zwaarste uit mijn hele leven. Ik heb letterlijk overwogen om gewoon naar huis te rijden en de dierenarts voor niets te laten wachten. Maar ik besefte ook dat ik de hond daar geen plezier mee zou doen. Mijn grote vriend had het absoluut niet verdient dat ie zou lijden, maar dat was op dat moment wel het geval. De rest van die middag hoef ik waarschijnlijk niet uit te leggen, maar dat het vreselijk was kan je je als lezer misschien wel voorstellen.

En nu zitten we zonder de shant. Ik probeer zo veel mogelijk afleiding de vinden om maar niet aan die vreselijke zaterdag namiddag te moeten denken. Maar het zal wel een flinke tijd in beslag nemen voordat ik het verlies van mijn grote vriend een plaatsje heb kunnen geven.

Mazzel

De Nederlandse Mladic

2011-09-25T10:52:00.001+02:00

Dit jaar wist Hoorn met zijn standbeeld van Jan Pieter Zoon Koen, het nationale nieuws maar liefs twee keer te halen. De eerste keer ging over de ontstane discussie of een beeld van een massa moordenaar wel in onze stad thuishoort. En de tweede keer ging het over het “ongelukje” wat een kraanmachinist had bij het terug plaatsen van de verlichting na de kermis. Toen werd het beeld (al dan niet) per ongeluk van zijn sokkel gestoten.

Het beeld staat er overigens nog steeds niet. Ik heb begrepen dat ze hem wel weer terug gaan plaatsen, maar dat hij eerst gerepareerd moet worden. Al met al vermoed je dan dat Nederlandse massa moordenaars een “thing of the past” is, maar dat blijkt niet helemaal waar te zijn. Laatst las ik op Nu.nl een verhaal over een recht zaak die was aangespannen tegen de Nederlandse staat. In 1947 schijnen er ook misdaden tegen de menselijkheid hebben plaats gevonden. Tijdens de onafhankelijkheidstrijd van Indonesië schijnen Nederlandse soldaten een bloed bad te hebben aangericht in een van die dorpen. En nu, 64 jaar later, komen de nabestaanden geld eisen.

Op eerste gezicht zou je denken dat die mensen daar recht op hebben. Maar toen ik er langer over na ging denken begon ik toch te twijfelen. Want wie draaien er nu straks letterlijk op voor de schadevergoeding die de nabestaanden gaan krijgen? Inderdaad… de gewone Nederlandse belasting betaler waarvan het grootste gedeelte in 1947 nog niet eens geboren was. Mijn gedachte dwaalde af na een recentere genocide, namelijk die op de balkan in de jaren 90. Ik weet het niet zeker, maar volgens mij hebben de Serviërs ook geen schade vergoeding betaald aan hun slachtoffers. Nee, Mladic en Karadic (schrijf je vast anders) werden wel voor het gerecht gebracht, en dat had eigenlijk ook met de Nederlandse “Mladic-sen” van 1947 moeten gebeuren. De moordenaars zijn namelijk de schuldigen, niet de Nederlandse belasting betaler. Want het komt er nu feitelijk op neer dat wij die gasten gewoon vrij gekocht hebben. Dus jij en ik gaan straks gewoon een enorme borg som betalen om die gasten uit de gevangenis te houden. En dat in deze dure tijd, waarbij onze regering een nog veel duurdere hobby heeft. Namelijk het dempen van een bodemloze Griekse put. Maarja, dat is weer een ander verhaal.

Mazzel

Windows 8

2011-09-16T21:16:00.001+02:00

Ik zat nog op de opleiding voor Applicatie Beheerder op het S.K.I.P. toen ik voor het eerst van de term Windows hoorde. Mijn klasgenoten en ik stonden op het punt om op stage te gaan en mijn toekomstige stagebaas had tegen de leeraren gezegd dat ik me daar alvast in moest gaan verdiepen, omdat dit de toekomst zal worden. Bij mij vraag op wat Windows nu precies was, werd gezegd dat het een programma voor muis besturing was. En dat je er mooi in kon mijnenvegen. (ja echt gebeurd).

De stagebaas kreeg achteraf dus gelijk. Na mijn stage, toen ik bij de computershop ging werken, was Windows 3.1, want dat was toen de gangbare versie, nog maar een gewoon programma wat meegeleverd werd. Het was nog geen besturing systeem , want de computers van toen draaiden nog gewoon op MS-DOS. Maar dat veranderde allemaal met de komst van Windows 95. Toen pas kwam er een einde aan het MS-DOS tijdperk die ongeveer 15 tot 20 jaar had geduurd.

Om de zoveel jaar komt er natuurlijk een nieuwe versie uit, en dan is het weer afwachten wat er allemaal nieuw is (of veranderd). Volgend jaar herfst (ongeveer) komt de nieuwe versie uit die Windows 8 gaat heten. Om de software ontwikkelaars van vandaag de dag alvast met het systeem kennis te laten maken, kwam er deze week een test versie uit die je gewoon gratis kon downloaden. Het betekend dan niet dat de officiële versie er volgend jaar precies zo zal uitzien, maar je kan dan wel een idee krijgen hoe het allemaal werkt.

Toen mijn collega Jeroen en ik dit lazen op het internet, hebben we die test versie natuurlijk meteen gedownload. Gisteravond heb ik die in een virtuele omgeving geïnstalleerd (omdat ik mijn eigen besturings systeem natuurlijk niet overhoop wil halen) en het was de moeite absoluut waard. Windows 8 gaat er namelijk helemaal anders uitzien als al zijn voorgangers. Sinds Windows 95 werkt het systeem eigenlijk altijd wel het zelfde. De schermen en icoontjes veranderde wel, maar globaal gezien lijkt de huidige Windows 7 nog steeds op al zijn voorgangers. Dit zal NIET het geval zijn bij Windows 8. Het originele bureaublad kan je nog steeds gewoon oproepen, maar dit is meer een “onderdeel” van het geheel geworden. Na het inloggen kom je op een groen scherm terecht met allemaal grote gekleurde vakken erop. Dat zijn de programma’s die er allemaal geïnstalleerd zijn. Het is dus wel even zoeken hoe alles werkt, maar ik denk dat je hier vrij snel aan gewend bent. Op de forums werd hier verschillend over gedacht, maar ik denk dat als de versie officieel uit zal komen, hij weer volop verkocht gaat worden. Ik ga de testversie in ieder geval af en toe even bekijken, zodat ik volgend jaar klaar ben als Windows 8 officieel wordt uitgebracht.

Mazzel

Big Brother is watching you

2011-09-07T19:51:00.001+02:00

Ramon en ik hadden het laatst tijdens de wandeling over Wikileaks. Die groep zou namelijk het telefoon nummer van de koningin op hun site hebben neergezet. Aanvankelijk ging het gesprek over hoe nutteloos we die actie vonden, maar we doken langzamerhand steeds dieper in deze materie.

Het werd een gedachtewisseling over hoe de toekomst er uit zal zien. Krijgen we een soort Big Brother idee, waar in de regering alles kan zien wat de bevolking doet, en houden zij zelf dan hun zaakjes super geheim? Of zullen er altijd mensen zoals Anonymous en Wikileaks blijven? Groeperingen die de steeds maar evaluerende informatie technologie juist gebruiken om het publiek duidelijk te maken wat er allemaal speelt in de wereld. Ook die dingen die de regeringen van de wereld juist zo graag geheim willen houden.

Hoe dit onderwerp zich in de komende jaren zal ontwikkelen, zullen we zelf moeten zien. Het kan natuurlijk alle kanten nog op. Ik kan alleen mijn eigen wereldje (als voorbeeld) er bij pakken om een ideetje te geven hoe snel de technologie (de motor achter de eventuele toekomstige Big Brother) zich ontwikkeld. Ik had natuurlijk al eens verteld over het warme broodjes programma waarvan er ondertussen al 16 langs de Nederlandse snelwegen operationeel zijn. Ik had ook al verteld dat alles wat er in die broodjes winkels gebeurd uiteindelijk gemaild wordt naar het hoofdkantoor. Om de controle op die filialen te verhogen, heb ik een controle programma geschreven wat een nu nog hoger “Big Brother gehalte” heeft. In dat programma kan ik zien of een filiaal het programma wel aan heeft staan, of dat er ergens een probleem voordoet. Ik kan dan al ingrijpen voordat het overkoepelende bedrijf mij hierover opbelt. Zo kan ik realtime zien hoe laat er met de printer gecommuniceerd is en bv hoeveel broodjes ze al in de prullenbak hebben doen verdwijnen.

Al met al zal de informatie technologie natuurlijk steeds meer toenemen. En dat zal de privacy van de gewone burger steeds meer onder druk zetten. Maar of ik ooit door een mannetje van de verzekerings maatschappij (waarbij ik bv mijn levensverzekering heb afgesloten) wordt gebeld met de opmerking dat ik te veel zakken chips heb gekocht die week, valt nog maar te bezien. Misschien valt het allemaal wel mee met die toekomstige grote broer. En blijkt het maar een gewone knaap te zijn.

Mazzel

Alweer drie jaar terug

2011-08-28T12:53:00.002+02:00

Met een wel gemeende slik van de hond werd ik drie jaar geleden wakker gemaakt. En binnen een seconde wist ik dat het DE grote dag was. Die avond ervoor was ik namelijk bij mijn ouders wezen slapen omdat Rachel en ik dit een leuke traditie vonden. De trouwdag was begonnen en het eerste wat ik deed was naar buiten kijken omdat we natuurlijk buiten wilde gaan trouwen. Het weer van de dag ervoor was vreselijk. We waren nog uit eten geweest in de binnenstad en daarna liepen we door de miezerregen naar huis terug. Een beetje balend, want het zag er niet naar uit dat we op die 28ste augustus 2008 buiten konden gaan trouwen. Toen ik dus de dag erna naar buiten keek, kwam de hoop weer helemaal terug. Het was bewolkt, maar zo nu en dan kwam het zonnetje er ook bij kijken.

Nadat ik in mijn pak was “gehesen” duurde het niet lang voordat de chauffeur kwam voorrijden. We konden vertrekken naar Rachels ouderlijk huis om haar daar natuurlijk op te pikken. Het maken van de foto’s vloog voorbij (kan ik me nog herinneren). We hadden hiervoor ruim de tijd genomen, zodat we uiteindelijk tijd over hadden. We hebben daarom nog wat op een terrasje gedronken. Daar kwam toen een vlinder op Rachels boeket zitten. Dat was een prachtige gezicht, want hij bleef daar een hele tijd zitten.

Daarna ging de reis richting Hauwert. Daar waar ik de eerste 16 jaar van mijn leven heb doorgebracht. Een mooiere plek om te trouwen konden Rachel en ik ons niet bedenken. Het was ook een pracht gezicht om al die mensen in die rij te zien. Een beetje overweldigend vond ik het wel, maar dat hoorde er natuurlijk bij. De speech van de trouw ambtenaar duurde vrij lang. Al had ik dat destijds zelf niet eens door. Als we af en toe de DVD terug zien, wordt pas duidelijk dat het een behoorlijke langdurige speech was. Erg mooi hoor, begrijp me niet verkeerd.

De avond ging trouwens ook als een speer voorbij. Ik had het gevoel dat het eten nog maar net achter de kiezen zat, toen het feest al lost barste. Voordat ik het wist, stond de openingsdans op het menu.. Je weet wel, die dans waar ik behoorlijk zenuwachtig voor was. Maar na 2 secondes gek te hebben gedaan, was dat gevoel trouwens ook voorbij. Al met al was het een prachtige dag waar we vandaag even bij stil staan omdat het natuurlijk alweer drie jaar geleden was.

Mazzel

Het vertrek van de kapitein

2011-08-20T15:34:00.001+02:00

Het is straks in oktober al weer tien jaar geleden dat ik in de Grote Waal ben gaan wonen. In dit prille begin kon ik Rachel trouwens nog niet eens. Op een dag liep ik een keer van het winkelcentrum terug naar mijn huisje. Voor het stoplicht stond ik te wachten toen er een man naast me kwam staan. Hij sprak me aan en zodoende hadden we het al snel over koetjes en kalfjes. We bleven trouwens maar de zelfde richting oplopen. Dat viel hem ook op, en daarom vroeg hij vast waar ik woonde. Toen ik dat vertelde kwamen we er achter dat hij toevallig mijn nieuwe buurman was. “O, dan ben jij Jeroen”, flapte hij eruit. Hoe hij dat wist heb ik hem overigens nooit gevraagd, maar dat maakt ook niet uit.

In de tijd erna kwam ik erachter dat hij kapitein van beroep was, en die bijnaam gaven Rachel en ik hem dan ook snel. Hij werd vaak ingehuurd om grote schepen over de oceanen te begeleiden. Zo af en toe vertrok hij naar het midden oosten waar hij ook nog les gaf. Soms zagen Rachel en ik hem een jaar niet, maar daarna hadden we altijd wel weer genoeg stof om even over bij te praten.

Zo’n anderhalf jaar geleden kreeg onze buurman een vriendin en toen hij een paar maanden geleden terug kwam uit het midden oosten ging het nieuws wel heel erg snel. Hij ging namelijk met zijn vriendin trouwen, en die was overigens ook nog zwanger van hem. Sterker nog. Hun kindje komt er nog eerder dan piep, want zij zijn in november uitgerekend en onze piep komt in december. Al met al veel nieuwtjes om over bij te kletsen natuurlijk. Omdat ze gaan trouwen gaan ze natuurlijk ook samen wonen en zodoende kwamen we erachter dat na die 10 jaar hij toch de Grote Waal gaat verlaten. Eerst gaan ze nog in haar huisje wonen,waar ze rustig op zoek gaan naar wat groters.

Het appartementje van onze buurman is nu helemaal leeg gehaald. Toen ik van de week (na een dag hard werken) even door het raam keek, was dit eigenlijk best confronterend. Soms zagen we hem meer als een jaar niet, maar het was altijd weer gezellig als we dan daarna een babbeltje maakten. Maar nu zal onze aardige buurman natuurlijk niet meer terug komen. Rachel vertelde mij een vergelijkbare ervaring toen zij eventjes voor het appartement stond. Voor ons is het natuurlijk jammer dat hij weg is gegaan, maar we gunnen het hem natuurlijk wel. Hij heeft de liefde van zijn leven gevonden en heeft straks ook nog een kind.

Mazzel

De Huttenheugte

2011-08-10T19:07:00.000+02:00

Dit is het tweede jaar op rij dat we in Nederland op vakantie zijn geweest. Niet dat we de verre reizen erg beu waren, maar we hadden toch het gevoel dat we het ook wat dichterbij konden zoeken. En een weekje in Centerparcs gaat er natuurlijk altijd in. Vandaar dat we dit jaar een park hebben uitgezocht waar we samen nog niet geweest zijn, en zodoende dat we op de Huttenheugte uitkwamen.

Het schijnt zo te zijn dat toen ik nog op de lagere school zat, dat ik met de zesde klas ook op dit park ben geweest, maar veel daarvan kan ik me niet meer herinneren. Alleen de ronde stroomversnelling in het subtropisch zwembad kwam me bekend voor, maar voor de rest dus eigenlijk helemaal niets. Volgens mij heeft de Hutteheugte als enige centerparcs park een 25 meter bad. Dat heb ik werkelijk nog nooit ergens anders gezien. Dus je snapt wel dat ik die als eerst even onderwater heb gezwommen (ja die tik heb ik nog steeds). Het park zelf was voor de rest ook erg indrukwekkend. Rachel en ik hebben diverse restaurantjes uitgeprobeerd en kwamen elke keer met een rond buikje weer naar buiten (al is dat bij Rachel nu natuurlijk vanzelfsprekend).

Op zaterdag zijn we naar de entertainment avond geweest wat “a day for a daydream” heette. Ruim anderhalf uur waren zes dansers al zingend bezig geweest om ons te vermaken. En dit deden ze perfect kan ik je vertellen. De medewerkers van de Hutteheugte waren trouwens erg spraakzaam. Zo ook de dansers van het entertainmentteam. Na het optreden kwamen er twee gewoon bij ons aan het tafeltje zitten om een praatje te maken.

Naast dat we een aantal dagen op het park hebben rond gehangen hebben we ook de rest van Drenthe verkend, maar Rachel heeft mij verteld dat zij op haar weblog daar wat over zal schrijven.

Mazzel

Genoeg gekken op deze wereld

2011-07-29T10:57:00.002+02:00

Dat de wereld vol zit met gekken is in het algemeen wel bekend. Zo heb je natuurlijk gestoorde gekken die op een eiland om zich heen gaan lopen schieten, maar zo heb je ook gekken die Friesland terug in de zee willen duwen. (zie : http://www.nu.nl/opmerkelijk/2576788/groningers-willen-friesland-in-zee-duwen.html )

Wat mij dan het meest verbaast is dat die gast (die het kennelijk als geintje bedoelt had), dan ineens 5500 volgelingen krijgt. Ik vraag me werkelijk af of de Groningers zoveel hekel hebben aan de Friese provincie. Ik weet in ieder geval van niets. In beide provincies ben ik wel eens op feestjes geweest en in beide gevallen kon ik er geen hond van verstaan. Het is dus mogelijk dat er een soort taal barrière heerst tussen de beide provincies en dat dit een soort België probleem creëert. Maar ook daar heb ik tot nu toe nog nooit iets over gehoord. Misschien moet ik het maar bij de titel van dit blog houden en niet proberen te verklaren waar dit rare berichtje vandaan komt.

Mazzel

Holy Moly, wat zit er onder het folie?

2011-07-23T16:58:00.001+02:00

Laatst moest ik voor mijn werk in de binnenstad van Den Haag zijn. Zoals je als eventuele lezer misschien al weet, is dat absoluut niet een van mijn favoriete hobby’s. Hoe dan ook, mijn collega Jeroen kon niet, dus zat er niets anders op dan zelf naar het zuiden af te reizen.

De rit ging opzich erg goed. Omdat ik er pas om 2 uur moest zijn waren alle files opgelost. Tenminste, dat dacht ik. Want toen ik bij het Prins clausplein de A12 op reed richting de binnenstad van Den Haag, stond het al snel muur vast. Het kleine stukje van de A12 naar de straat waar ik moest zijn, duurde bijna net zolang als het hele stuk van Purmerend tot aan het Prins Clausplein zelf. Hoe dan ook, de radio stond aan en zodoende had ik een keertje de tijd om naar de beste DJ (vind ik) van Nederland te luisteren, namelijk Gerard Ekdom. Zo vaak luister ik namelijk niet meer naar de radio. Sinds we met het werk verhuist zijn naar het nieuwe pand (nu al weer 3 of 4 jaar terug), kon ik 3FM niet meer ontvangen, en zodoende verdween mijn portable radiotje een keer naar huis.

Nu had ik dus alle tijd en ik herinnerde me een gesprek met Rachel over het programma onderdeel “Holy Moly wat zit er onder het folie?”. De DJ’s van radio 3FM schijnen af en toe een vergadering te hebben en dan komt Gerard Ekdom even controleren wat voor vette hap zijn collega’s dan naar binnen werken. Het melodietje van het programma onderdeel is zo aanstekelijk zodat ik al snel in de auto zat mee te zingen toen ik de eerste deuntjes al hoorde. Ik vond op youtube precies die aflevering waar ik toen naar zat te luisteren (een stukje natuurlijk), vandaar dat ik het even niet kan laten om daarvan een linkje bij te sluiten. Zodoende kan je zelf ontdenken wat er nu precies onder het folie zat..
Linkje : http://www.youtube.com/watch?v=XkMccP_O338

Mazzel

De komst van Piep

2011-07-07T21:00:00.002+02:00

Normaal gesproken probeer ik op deze weblog een beetje het “laatste” nieuws over mezelf te melden. Maar bij dit onderwerp gaat het eigenlijk andersom. Rachel en ik hebben gewacht met er over te schrijven op het internet TOTDAT al onze vrienden en familie leden het weten. En nu pas kan ik er dan ook daadwerkelijk over schrijven.

Voordat Rachel en ik destijds gingen trouwen, was er altijd een belangrijke vraag die ik mezelf vaak stelde. “Hoe zou het voelen om getrouwd te zijn?”. Eenmaal aankomen op die dag, voelde het erg “vertrouwd”. Net alsof het er al jaren was. En nu, bijna 3 jaar later, gaat er weer zo’n zelfde soort vraag beantwoord worden. “Hoe zal het voelen om vader te zijn?”. Want ja. Als alles goed blijft gaan worden Rachel en ik in december pappa en mamma. Hoe het zal voelen weet ik dus nog niet. Die vraag wordt pas echt in december beantwoord. Maar toch wordt het beetje bij beetje “echter”. Misschien leg ik het nu heel raar uit, maar soms krijg ik een soort “besef piek”, en beseft mijn gevoel ook wat mijn hersens eigenlijk al weten. Die eerste “piek” kwam toen we de eerste echo te zien kregen. Vol verbazing zaten Rachel en ik naar het scherm te kijken. “Dat is onze Piep”, want zo hebben we hem/haar nu even genoemd zolang hij/zij in de buik verblijft. Zo’n tweede piek kregen we toen we het hartje voor het eerst te horen kregen. Wat bonkte die trouwens op een hoog tempo. Maar daarover waren we al geïnformeerd. Toch blijft het een rare ervaring om het voor het eerst zelf te horen.

Eind juli gaan Rachel en ik weer een echo te zien krijgen. Namelijk die van de twintig weken. Zolang moeten we het doen met de enige foto van “Piep” die we tot nu toe hebben. En die wil ik natuurlijk graag even met jullie delen.

Mazzel.

Respect voor Beau

2011-06-30T21:11:00.000+02:00

In het algemeen heb ik niet zo erg veel met Beau van Erven Dorens. Vaak heb ik het gevoel dat hij een opschepper is die graag de publiciteit opzoekt. Maar toen ik de eerste aflevering van de Wereld van Beau zag, moest ik mijn vooroordeel toch herzien.

In die eerste aflevering wilde hij namelijk een poging doen om het kanaal over te zwemmen. Kijk, en dan kom je bij mij in de picture, want ik vind zwemmen natuurlijk heel erg gaaf. Maar je zwemt niet zomaar even het kanaal over. Daar gaan natuurlijk honderden uren training aan vooraf. Als persoonlijke trainer had hij Edith van Dijk uitgekozen (en haar trainer). En aangezien die hier uit de buurt komen, werden er ook beelden van de Waterhoorn getoond. Sterker nog, Beau trainde in de zelfde baan waar ik maandags altijd mijn baantjes zwem. Dus dat was wel even gaaf om dat te zien. De trainer van Edith zette Beau vrijwel meteen op een zwaar trainings schema. Daarnaast mocht hij af en toe op zijn vrije zaterdag even de Amsterdamse Bosbaan op en neer zwemmen. En toen ik dat zag, begon bij mij de respect te komen. “Eventjes” tien kilometer zwemmen. En dat als “extra” training. Ik wist nog van mezelf dat ik vergeefs vorig jaar een poging had gedaan om in het buitenbad van Zwaag, om daar 10 kilometer te zwemmen. Na een kilometer of zeven vielen mijn ogen zowat dicht. Zo moe werd ik. Naast de vermoeidheid speelde ook het psychische gedeelte mee. Probeer maar eens iets ruim drie uur vol te houden. En Beau deed dat er eventjes “bij”. Of te wel, naast de dagelijkse trainingen die hij in de Waterhoorn zwom.

Om te kijken hoe de trainingen allemaal hadden uitgepakt moest Beau zijn grenzen steeds verder opzoeken. Mijn respect groeide nog meer toen ik zag hoe hij het IJsselmeer had over gezwommen. Hij had namelijk de tocht Medemblik Stavoren als test case uitgevoerd, waarbij hij overigens ook een toegangs limiet voor het kanaal zwemmen zelf had behaald. Beau wilde geen “valse start”. De trainer stelde voor dat hij vanaf een boot zou vertrekken, maar dat vond hij vals spelen. Als hij het IJsselmeer ging overzwemmen moest hij letterlijk vanaf de kant vertrekken. (zie : http://www.youtube.com/watch?v=Tgd0SsBDJlk ) . De tocht was enorm zwaar maar hij had rustig water. Zodoende lukte het hem om de 21 kilometer in bijna 13 uur te zwemmen. Petje af ….

Het kanaal oversteken zelf bleek voor hem toch een brug te ver te zijn. Al waren de omstandigheden om het kanaal over te steken, niet erg goed (kan je als excuus aandragen). Als hij het wel gehaald zou hebben, had ik hem tot persoonlijke held gepromoveerd kan ik je vertellen. Toen ik afgelopen maandag weer zelf in de Waterhoorn lag moest ik even terug denken aan de aflevering van Beau. “Als hij het kan, moet ik het toch ook kunnen?”. Bedacht ik me zelf. Vrees niet, ik ga niet proberen om het IJsselmeer over te steken (of het kanaal). Nee, die tien kilometer die ik mezelf vorig jaar had voorgelegd moet ik dit jaar toch kunnen halen. Als training stelde ik me de taak om die maandag avond alvast te beginnen met de vijf kilometer. Die ging in 1 uur, 34 minuten en 26 secondes. Toen ik afgepeigerd aan de kant stond bij te komen, kwam een mede zwemster naar me toe om te vragen waar ik in godsnaam mee bezig was (compliment dus). Ik vertelde dat ik geïnspireerd was door de aflevering over Beau. Een badmeester, die toevallig voorbij kwam en Beau ook nog eens persoonlijk kende, vertelde dat Beau erg veel tijd in het zwembad had doorgebracht om op zijn taak voor te berijden. Ik heb aan hem gevraagd dat als hij Beau weer zou spreken, hij persoonlijk de diepste respect van mij moest doorgeven.. De badmeester vertelde me dat hij dat dan zal doen.

Mazzel

Strawberry fields .... Forever ?

2011-06-21T21:42:00.001+02:00

Afgelopen zondag liepen Ramon en ik onze wekelijkse rondje door de stad. Het was daar flink druk omdat dat weekend toevallig de Hoornse stadsfeesten plaatsvonden. We hoorden op de achtergrond een bandje een oud liedje van Andre Hazes spelen, en zodoende ging het onderwerp al snel over op de overleden zanger. Lange Frans en Baas B (als ik het goed omschrijf), hebben het in een van hun liedjes dat Andre Hazes over honderd jaar nog steeds de baas zou zijn in de Amsterdamse kroegen. Ik vroeg me af of dat daadwerkelijk zo zal zijn, al kan ik dat natuurlijk niets bewijzen. Over honderd jaar ben ik er zeker niet meer, en Ramon ook niet. Dus een antwoord op die vraag zullen wij in ieder geval nooit kunnen geven. Dat zullen we aan ons nageslacht over moeten laten (daarover binnenkort meer).

Al met al is het wel eens goed om stil te staan bij zulke fascinerende beredeneringen. Ramon wist namelijk te vertellen dat vorig jaar een liedje uit de jaren 30 van de vorige eeuw weer herleefde. Het liedje zou over een meisje gaan die een oogje had op de drummer van een band. Een DJ had de ondertussen ruim negentig jarige hoofdrol speler uit dit liedje nog achterhaald ook, en had haar gebeld. Hoe het gesprek verder ging wist hij niet meer, maar het bied wel perspectieven. Met het internet en de huidige moderne maatschappij zal het materiaal wat Andre Hazes ooit geschreven hebben in ieder geval niet verloren gaan. Het is slechts de vraag of de gemiddelde Nederlander in 2111 nog interesse heeft in het oude materiaal. Maar misschien herleeft de nostalgie ooit eens en zal Lange Frans in een bepaalde manier toch gelijk krijgen. We never know..

Al met al ben ik zelf geen liefhebber van de liedjes van Andre Hazes. Mijn interesse zal meer uitgaan of het oude materiaal van the Beatles er over 100 jaar nog zal zijn. Eerlijk is die vraagstelling niet, want die muziek is al ruim veertig jaar oud. Dus moet ik me afvragen of hun muziek in 2070 (ongeveer) nog op de radio wordt gedraaid. Als er zo ie zo nog radio bestaat natuurlijk. Zal Strawberry fields letterlijk Forever zijn? Zie http://www.youtube.com/watch?v=S7uBrx5aJ20&feature=related

Mazzel

Het Omniversum

2011-06-12T12:33:00.000+02:00

Afgelopen week waren Rachel en ik lekker vrij, en zodoende gingen we dinsdag naar het Omniversum in Den Haag. Bijna waren wij daar trouwens nooit aangekomen, want op de A4 besloot een auto met caravan spontaan, zonder omkijken, van de invoeg strook de snelweg op te rijden. Dit dus ,terwijl wij al naast hem reden. In een reflex rukte ik aan het stuur en week de Knight uit naar de linker baan, maar dit gebeurde wel zonder dat ik kon kijken of er eventueel iemand naast ons zat. Gelukkig was dit niet het geval. Er was wel een auto ons aan het inhalen, maar die zag het gehele voorval ook gebeuren, en hield zich toen in. Toen hij even naast ons kwam rijden, bood ik in gebaren taal mijn excuses aan, waarop de bestuurder zijn duim opstak. Hij besefte ook dat ik er niets aan kon doen.

We vergaten zo snel mogelijk het voorval en probeerde helemaal niet na te denken wat had kunnen gebeuren. Eenmaal in Den Haag aangekomen, reden we (ondanks dat we een Tom Tom bij ons hadden) aanvankelijk verkeerd, omdat ik ergens een straat te vroeg naar rechts ging. Maar gelukkig was dit niet erg, want we hadden ruim te tijd genomen voor deze trip naar Zuid Holland. Eenmaal weer op de goede weg, zagen we de ronde koepel van het Omniversum al snel, en reed ik al spookrijdend de parkeer plaats op. (had namelijk de juiste afslag gemist), maar kwam gelukkig niemand tegen die daar tegen kon protesteren.

Even leek het heel rustig te gaan worden bij de voorstelling, maar toen kwam er een brugklas binnen wandelen die al sms-ent en schreeuwend van zich lieten horen. De ronde koepel zat later dus weldegelijk redelijk vol, maar gelukkig was het stil toen de I-max film over de Hubble telescoop werd vertoond. Rachel en ik zaten helemaal bovenaan, en zodoende hadden wij de beste zitplek. In de film werd verteld hoe de hubble telescoop werd gebouwd en in de ruimte werd gebracht. Ook dat hij toen stuk bleek te zijn, en dat er miljoenen dollars tegenaan werden gesmeten om het gevaarte weer aan de praat te krijgen. We kregen als kijker ook te zien wat voor mooie foto’s de Hubble gemaakt had. Dit hadden ze verwerkt in een 3D animatie. Het ging bv over de Orion nevel waar zich vandaag de dag een geboorte plek voor sterren plaats vind. Maar in het algemeen lieten ze astronauten zien die dus de Hubble aan het repareren waren.

Al met al een gave ervaring om een keer meegemaakt te hebben. Rachel en ik gingen daarom na de voorstelling ook met een tevreden gevoel weer naar huis.

Mazzel

De echte

2011-05-25T21:00:00.001+02:00

21 mei… normaal gesproken een allerdaagse dag zou je denken. Maar toch was dat niet het geval. Zeker niet in de ogen van Harold Camping. Hij was er namelijk van overtuigd dat op die dag de wereld zou vergaan. Zijn uitlatingen werden wereld nieuws. Er waren ook nog mensen die deze idioot geloofden en spontaan hun baan op hadden zegt(wat het nut daarvan ook mag zijn), of probeerde hun kinderen om te brengen. Miljoenen dollars werd ertegenaan gesmeten om de mensheid voor die dag te waarschuwen. Zo erg zelfs, dat op treinstations in Nederland de waarschuwings borden werden opgehangen. En dat hier, in ons seculiere Nederland…

Maar er gebeurde natuurlijk niets. Maar je kan je dan nog steeds afvragen of er niet ergens een beetje waarheid in het verhaal heeft gezeten. Er gebeurde die dag namelijk weldegelijk iets bijzonders en kwam er een einde aan een 25 jarige periode. Voor het eerst in de geschiedenis was er namelijk in mei een Sinterklaas journaal. Daarin werd duidelijk dat de Echte Sinterklaas er mee gaat stoppen. Hij zal straks in november worden opgevolgd door Stefan de Walle. Ik ben er van overtuigd dat Stefan het goed zal doen hoor. Begrijp me niet verkeerd. Maar in mijn ogen is Bram van der Vlugt toch de echte Sinterklaas. Zo zal ik hem altijd blijven zien.

Harold Camping heeft nu aangegeven dat hij zich heeft vergist. Het einde der tijden zal nu op 21 oktober plaatsvinden. Ik snap niet dat ze die vent niet in een gesticht gooien, want daar hoort hij nou eenmaal thuis. Als dit onderwerp geen religieus tintje had gehad, was dit waarschijnlijk ook gebeurd. Maar ik heb in de laatste paar maanden geleerd dat de “Schreeuwers” bij religie altijd opvallen, en niet de gematigde meerderheid die niet aan doomdenken en discriminatie doen. Maar zoals ik al zei, die vallen niet op omdat ze niet van zichzelf laten horen… Daarom heb ik vandaag besloten om die taak op me te nemen en deze idioot toe te spreken.

Mr Camping….. Als u niet in staat bent om op een normale manier met uw overtuiging om te gaan, raad ik aan om er dan gewoon mee te stoppen. U bent alleen maar bezig met mensen bang te maken en chaos te creëren waarvan ik vind dat u strafrechtelijk vervolgd moet worden. Maar als u het toch niet kunt laten om ergens in te geloven, dan raad ik aan om over te stappen op een andere“religie”. Op die 21ste mei van 2011 is er namelijk een nieuwe Messias opgestaan. Genaamd Stefan de Walle …. Alias sinterklaas… Ik durf hierbij te beweren dat die “overtuiging” verre weg de beste van de hele wereld is, en ik zal ook uitleggen waarom ik dat denk. De Sint zal namelijk nooit een mens discrimineren. Welke overtuiging of achtergrond deze ook mocht hebben. In zijn heilige boek, zal je geen datum tegen komen waarop de wereld vergaat. Hoogstens wanneer je je schoen weer kunt zetten. En het meest belangrijke is nog wel, dat hij je niet in een put vol vuur stopt en je een kolenschep kado doet als je op een dag besluit om niet meer in hem te geloven. If I had to choose mr Camping. Then I wil choose Sinterklaas any day.

Amen.

Ali Baba en de veertig rovers

2011-05-21T20:59:00.000+02:00

Na dertien jaar werken bij een en de zelfde baas, zou je denken dat je alles wel een keertje hebt meegemaakt. Maar niets is minder waar. Laatst vertelde mijn chef dat hij en ik waren uitgenodigd bij een vergadering van een grote klant. Deze klant had bezoek gehad van de belastingdienst en die hadden wat vragen over hun computer systeem gesteld. Aangezien ze tien tallen filialen hebben met onze weegschalen zou onze input op zo’n vergadering erg op prijs werden gesteld.

En daar zat ik dan. Omringt door allemaal mannen in deftige pakken. Het gesprek ging er overigens gemoedelijk aan toe hoor. Geen verwijten of vermoedens dat er geld verduisterd werd of zo. Ze wilde gewoon weten wat voor gegevens er allemaal opgeslagen werden en hoe dat aan het hoofdkantoor wordt gecommuniceerd. Omdat ik inhoudelijk veel over de database en de communicatie weet (heb er zelf veel aan mee ontwikkeld) werden er ook veel vragen aan mij gesteld. Ik wist gelukkig alle antwoorden op hun vragen, dus ging ik wel met een goed gevoel de vergader ruimte weer uit.

Eenmaal op de terug weg moest ik even terug denken aan het zojuist verlopen gesprek. Mijn gedachte dwaalde langzaam af richting een mop die over de belasting dienst gaat. Daarin belt iemand naar de belasting dienst en vraagt aan de telefoniste of hij een zekere Ali mocht spreken. De telefoniste reageerde verbaast en zegt dat er helemaal geen Ali bij de belasting dienst werkt. “Maakt niet uit”, zegt de beller, “Geef me dan maar een van de veertig rovers”….

Mazzel

Geronimo

2011-05-09T22:07:00.001+02:00

Het grootste nieuws van de afgelopen tijd is natuurlijk het feit dat Bin Laden gedood is. Eerlijk gezegd was ik bang dat ze hem nooit te pakken zouden nemen. Kijk bijvoorbeeld naar Bosnië. Daar zochten ze ook jaren naar oorlog misdadigers, en ik heb begrepen dat er nog steeds een paar vrij lopen. En zo groot is dat land nu ook weer niet. Afghanistan en Pakistan zijn een stuk groter. Hoe dan ook, ik zat er dus naast, want na negen en een half jaar kwam er toch gerechtigheid voor de slachtoffers van 9-11.

Ik heb het nieuws natuurlijk op de voet gevolgd. Inclusief de (altijd) indrukwekkende speech van President Obama. Die man MOETEN ze na zijn ambtstermijn een baantje als voorlezer of zoiets geven, want ik zit altijd aan zijn lippen vast als hij begint te praten. Duidelijk werd uit de speech, en later ook op het internet, dat de operatie Geronimo heette. Nu.nl had een prachtig stukje over waarom de operatie die naam kreeg, en dat zijn van die weetjes die ik dan altijd prachtig vind. Ik wist dat het een soort kreet was, maar wist nooit waar het dus vandaan kwam. Volgens nu.nl was Geronimo een oud indiaanse krijger die destijds in oorlog met Amerika was. Als hij zijn slachtoffers dan aanviel, krijste de krijger altijd zijn eigen naam en op die manier werd hij al snel berucht. Het systeem werkte eigenlijk een beetje als de Stuka bommenwerpers van Nazi Duitsland . Die hadden een luchtsirene gegeven die zodra de bommenwerper ging duiken, een enorm kabaal maakte ,en iedereen de stuipen op het lijf jaagden. Geronimo was ze dus een slordige 60 a 70 jaar voor geweest. De krijger gaf zich in 1886 over en heeft toen de rest van zijn leven in de gevangenis gezeten.

De keuze voor de Amerikanen om Bin Laden met Geronimo te vergelijken had te maken met het feit dat Geronimo ook zolang voortvluchtig was geweest. Al zijn de huidige Indianen trouwens helemaal niet blij met de vergelijking, maar ik heb begrepen dat het Witte Huis niet ingaat op die protesten. Hoe dan ook, toen Bin Laden voor de hemelpoort stond te wachten en erachter kwam dat hij geen 70 maagden kreeg ,maar slechts 1 kolenschep, riep de Amerikaanse soldaat die hem door het hoofd had geschoten de ondertussen legendarische woorden : Geronimo EKIA (enemy killed in action).

Mazzel

Mega brand

2011-04-28T21:06:00.003+02:00

Het leek vandaag juist een eenvoudig dagje te worden op de helpdesk. Vanwege de paasdagen en de bijbehorende vakantie, kregen de Jeroenen eindelijk een beetje rust, maar toch moest er natuurlijk wat aparts gebeuren.

Dit "gebeuren" begon voor ons toen het een collega opviel dat er rook uit het dak van een pand kwam. We liepen meteen naar buiten om te gaan kijken, en zagen toen meteen al de vlammen uit het dak slaan. Binnen 2 a 3 minuten stond het pand (wat op ongeveer 300 meter bij ons vandaan stond) in lichterlaaien. Een enorme rookwolk was natuurlijk het gevolg en binnen notime stonden vrijwel alle mensen die op het bedrijven terrein werkte, naar dit spectakel te kijken. Mijn collega Jeroen en ik dus natuurlijk ook en er is iemand geweest die daar een youtube filmpje van had gemaakt. Zie : http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=J7WxQRChXQc Wij stonden er perongeluk op zeg maar. Later, wist een andere collega van ons, te melden dat we dus op de regionet site stonden. Die mensen die het opnamen zijn (gelukkig maar) trouwens geen collega's van ons. (dit even ter informatie).

Het duurde zeker 10 minuten voordat de brandweer kwam opdagen. Je kon ze wel al een flinke lange tijd horen, maar voor ons gevoel duurde het dus lang voordat ze er zo ie zo waren. Het gehele bedrijven terrein werd afgezet, al had dit op dat punt weinig zin, want er stonden wel honderden mensen naar het spectakel te kijken. Het is namelijk een vrij groot bedrijven terrein. Ondanks dat mochten er geen nieuwe auto's het terrein oprijden. Nee, alleen verlaten was nog toegestaan. Eenmaal thuis aangekomen had ik het gehele verhaal (met link) aan Rachel verteld en ook die was onder de indruk.

Zojuist heb ik trouwens mijn auto maar even grondig afgespoeld, want er zaten toch wat ongeindntiviseerde roetdeeltjes op... je weet maar nooit. Zo blijft er dus altijd wel wat te beleven op de helpdesk.

Mazzel.

The kings speach

2011-04-14T21:31:00.000+02:00

In deze drukke tijden is het natuurlijk ook belangrijk om wat aan ontspanning te doen. Soms schiet dat er gewoon bij in, omdat ik dan gewoon te moe ben om in mijn vrije tijd ook nog wat te gaan doen. Maar een biosje pakken met Rachel moet natuurlijk altijd wel kunnen. Rachel had “The Kings speach” uitgekozen, en aangezien ik altijd wel geïnteresseerd bent in historische figuren, leek het mij ook wel een interessante film. Het verhaal gaat over de Engelse koning George de zesde die koning was tijdens de tweede wereld oorlog. Erg veel over hem wist ik trouwens niet, want als het over de oorlog gaat, hoor je meestal de verhalen van de generaals en Churchill natuurlijk. De koning wordt eigenlijk nooit genoemd in al die documantaires die ik gezien heb. Ik wist dus nieteens dat de beste man stotterde, voordat ik de voorstukjes van deze film gezien had. Het verhaal, waar ik natuurlijk niet te veel over ga vertellen want ik wil het niet verpesten voor diegene die nog heen willen, was zeer interessant. Wat ik wel kan vertellen is dat de vriendschap tussen de Koning en zijn “dokter” erg mooi werd verteld. Al met al vond ik het dus een indrukwekkende film. Zeker een aanrader om een keertje te bekijken. Nadat ik de film gezien had, moest ik de beste man natuurlijk even google-en op internet. Hij schijnt helaas niet erg oud te zijn geworden. Hij stierf namelijk aan de gevolgen van long kanker. Daar waar zijn vriend hem in de film nog zo voor gewaarschuwd had. De dokter zelf komt een jaar later te overlijden, maar hij was wel wat ouder. Over de vrouw van de koning las ik trouwens ook nog een leuk stukje. Dat schijnt de oude Queen mum te zijn geweest die maarliefs 101 jaar oud is geworden. Zij overleed pas in 2002, en dat is 50 jaar na het overlijden van haar man. Leuk stukje over haar vond ik dat ze erg veel betekend had voor de Engelse propaganda tijdens de tweede wereld oorlog. Dat was zelfs Adolf Hitler opgevallen, zodat hij haar omschreef als de gevaarlijkste vrouw van heel Europa. Kijk, dat vind ik nog eens leuke geschiedenis weetjes. Mazzel

De drukte houdt aan

2011-04-03T12:15:00.007+02:00

De drukte golf op de helpdesk blijft dus maar nieuwe records opleveren. Nadat januari de derde drukste werkmaand aller tijden werd, verbrak februari 2011 de drukste februari werkmaand aller tijden. Even leek het rustiger te gaan worden, maar dat was maar heel even. Hetgeen wat we aan het begin van maart 2011 nooit konden beseffen, werd dus werkelijkheid. Maart 2011 is nu officieel de drukste werkmaand aller tijden. Het jaar 2011 is nu al 13 weken oud, en we zitten nog steeds op het gemiddelde schema van 100 storingen per week. Ik hoop dat we dit schema snel los kunnen laten, want de Jeroenen zien het soms gewoon niet meer zitten op de helpdesk. Op het programmeer afdeling is het niet veel anders. De supermarkt keten melde bv dat ze het beveiliging niveau van het presets programma scherper willen zien. Als je administrator rechten in dat programma wilt hebben, moet je een wachtwoord opgeven en deze had ik gewoon in een bestandje opgeslagen. De gemiddelde supermarkt medewerker bleek een stuk slimmer te zijn dan dat ik ( en de supermarkt keten zelf), had gedacht. Een aantal medewerkers zochten het wachtwoord gewoon op en die werkwijze schijnt als een lopend vuurtje door supermarkt land te zijn gegaan. Daarom heb ik het wachtwoord systeem aangescherpt met een versleutel optie. Hierbij wil ik de lezers van mijn weblog uitdagen om dit nieuwe paswoord systeem te kraken. Diegene die weet wat hier staat : DÙç‘V„í3«zÄæ›°Ñ ,krijgt van mijn een krat Palm bier. Ondertussen is versie 2.0 van het warme broodjes programma ook af. Afgelopen vrijdag heb ik een nieuw filiaal van deze versie voorzien. Zoals ik al eerder gezegd had , is deze versie helemaal geschikt gemaakt voor de touchscreen computers waar de klant gebruikt van maakt. Mazzel

Supermaan

2011-03-23T16:19:00.002+01:00

Afgelopen zaterdag de 19de maart gaat de geschiedenis in als ‘Supermaan opkomst’ dag. Een astronomisch voorval waar ik aanvankelijk zelf ook nog nooit van gehoord had. Het schijnt namelijk zo te zijn dat eens in de 17 jaar de maan dan vol is EN tegelijkertijd het dichts bij de aarde staat. De maan draait namelijk geen perfect rondje om de aarde. Nee die baan is vrij elliptisch, waardoor zijn afstand tot de aarde verschilt van 355.000 km (dichts bij dus) tot zo’n 410.000 kilometer.

Afgelopen vrijdag las ik dat op NU.NL en kon het natuurlijk niet laten door dit aan Rachel te vertellen. Het was een afwachten of het helder zou blijven natuurlijk, maar gelukkig was dit het geval. Ik had voor de zekerheid mijn Skyglobe programma erbij gepakt en die bevestigde dat de maan om 19:00 zou opkomen. Ik was bang dat het dan nog even te vroeg was en ik wilde niet dat Rachel en ik ons een breuk moesten wachten voordat we wat maanlicht te zien kregen. Dus vertrokken we om ongeveer half acht richting het Juliana park bij het IJsselmeer. Mijn voorspelling klopte niet , want tijdens de rit naar het park, scheen er al een enorme disk licht de auto binnen. Dat was al mega mooi om te zien natuurlijk, maar in het park konden we dit fenomeen natuurlijk nog mooier bekijken. Het was niet zo koud omdat er weinig wind was, zodoende hebben we een flinke tijd kunnen genieten voordat we zelf besloten om maar weer naar huis te gaan.

We hebben zelf ook foto’s gemaakt, maar ik vond op NU.NL toch eigenlijk wel een mooiere. Vandaar dat ik die op deze blog plaats.

Mazzel

Tien jarig feestje

2011-03-16T20:46:00.000+01:00

Afgelopen vrijdag werd ik door Rachel keurig naar mijn werk gebracht en ook weer opgehaald. Niet dat er problemen met de Knight waren, nee, die doet het nog steeds prima. Nee, in de vroege avond zouden we namelijk naar Zaandam gaan omdat Rachels werk tien jaar bestaat en daarom waren wij uitgenodigd voor een feestje.

Om niet met dubbele auto’s en dergelijke te zitten, offerde Rachel zichzelf op om te rijden. Om half vijf was ze al bij mij op het werk, en zodoende heeft ze ook even kunnen zien hoe dat allemaal in zijn werk gaat. Ik ging dus even een half uurtje eerder weg, maar dat is helemaal geen probleem. Het woord Pauze, komt namelijk bij ons nog maar sporadisch voor. Meestal hebben we die dus nooit….. Eenmaal in zaandam aangekomen, moesten we het nog wel even zoeken. Rachels tommie gaf aan dat we ergens een steegje in moesten, maar aanvankelijk wilde we dat niet geloven. Tommie had toch gelijk, maar in het steegje zelf konden we de auto niet kwijt, zodat we die op een naar bij gelegen parkeerterrein hebben neergezet.

Toen we het gebouw binnenkwamen wandelen vroegen we ons al af hoe dat zou gaan. Het was namelijk niet zo extreem groot, maar er waren wel heel veel collega’s van Rachel inclusief partners uitgenodigd (ik was er per slot van rekening ook). Achter aan was er nog wel een zaaltje, maar die zat ook binnen notime helemaal vol. We voelde ons als een augurk in een potje opgesloten. De directeur deed zijn praatje en toen konden we ergens eten gaan halen. Maar omdat het zo druk was, duurde dit natuurlijk erg lang. Nadat we ergens ons bordje hadden leeggegeten gingen we weer terug naar de hoofdzaal. Het leek nu ineens wel een stuk rustiger. Veel mensen hadden het namelijk voor gezien gehouden, en daar kan ik eigenlijk wel een beetje inkomen. Die mensen hebben wel een prachtige show van twee standup comedians en een cabaretier gemist. Rachel en ik hebben ons rot gelachen en waren blij dat we het dus toch even vol gehouden hadden.

Het eten voor dit lach programma, was wel wat aan de magere kant, dus zijn we op de terugweg nog wel even langs de mac gereden. Om een uur of 11 in de avond is het daar trouwens heerlijk rustig. Nadat we de vette hap naar binnen hadden gewerkt, gingen we weer naar huis. Al met al hadden we een tevreden gevoel over deze avond…..

Mazzel

Kings Valley

2011-03-07T21:45:00.002+01:00

Het was volgens mij op een vrije woensdag middag toen ik op de oude MSX computer voor het eerst het spelletje Kings Valley zag. Dat gebeurde toen nog met zo’n cassette speler en je moest ook nog een paar minuten wachten voordat je het spelletje geladen had. Al met al kon ik toen nog niet weten dat het een klassieker zou worden. Bij mijn klasgenootjes sloeg het spel destijds ook aan en ik kan me herinneren dat we in onze vrije schooltijd (als we mochten tekenen en zo), zelf levels bedachten en handmatig tekenden. We lieten dan op het einde van die tekenles aan elkaar zien wat voor level we zelf bedacht hadden. Een aantal jaren later bracht het software huis die het spel geschreven had (Konami) ook nog een 2de versie van het spel uit, en daarin kon je inderdaad ook zelf levels maken. Dit was voor die tijd vrij uniek trouwens. Ik kan me maar twee spellen van destijds herinneren die die optie had. Het spel ging trouwens over een mannetje die in de piramides opzoek was naar schatten. Het werd hem natuurlijk moeilijk gemaakt door rond lopende skeletten waarvan je aan de kleur kon zien hoe gevaarlijk (slim meer eigenlijk) ze waren. De blauwe was echt een etter kan ik je vertellen.

Laatst had ik weer een nostalgische bui en tegenwoordig betekend dit niet meer dat ik dan de MSX emulator erbij pak en de spelletjes zelf weer ga spelen. Nee, daar ben ik te lui voor geworden. Tegenwoordig pak je youtube erbij, want er is altijd wel een gek die een compleet spel op het internet heeft neergezet. Tot mijn verbazing kwam ik op Youtube een remake van het spel tegen. Een Arabisch softwarehuis had het spel namelijk nagemaakt en had het uitspelen daarvan op internet neergezet. Waarschijnlijk als promotie materiaal voor hun producten. Ze hadden gelukkig het spel niet 100 procent nagemaakt, want dan kan ik natuurlijk gewoon de emulator erbij pakken. Nee, ze hadden ook nog eens zelf nieuwe levels gemaakt en het mannetje had nu ook nog nieuwe opties. De achtergrond muziek was wel moderner geworden, maar de overige game geluiden waren van het origineel overgezet. Om niet met copyright problemen te komen zitten hadden ze zelfs het logo scherm van Konami software nagemaakt en omschreven dat die dus de eigenaar van het Kings Valley idee was. Bij het opstarten was duidelijk dat de makers van deze versie geen winst voor ogen hielden, want het was een soort evaluatie versie.

Ik vroeg me af waarom ze dan op Kings Valley waren gekomen, maar bedacht mezelf dat ik op een Wikipedia site had gelezen dat het MSX systeem destijds aardig liep in de Arabische landen. Het is alleen nooit echt een succes geworden omdat het systeem in Amerika en Engeland nooit populair is geweest. Maar in west europa, zuid Amerika, oost europa, Azië en dus ook in sommige Arabische landen dus wel. Waarschijnlijk heeft er een zo’n programmeur vroeger ook een MSX gehad en laadde hij ook op een vrije woensdag middag het spelletje, en was hij ook meteen verkocht. Ik heb natuurlijk deze versie meteen gedownload en ik je vertellen dat ik de “touch” nog steeds niet verloren heb. Het 13 levels tellende spel had ik namelijk in een middag uitgespeeld.

Of ik trouwens ooit de echte valley of de kings ga bezoeken in Egypte is nog maar de vraag. Ik heb dit jaren geleden een keertje met mijn vader afgesproken, maar dat is er tot op de dag van vandaag nooit van gekomen. En met de onrusten daar van vandaag de dag, kan het nog wel even duren ook.

Mazzel

Weer of geen weer

2011-02-28T21:47:00.002+01:00

Ik had gister keurig op buienradar.nl gekeken voordat ik Ramon belde voor de wekelijkse wandeling. Deze gaf keurig aan dat de enorme bui , die over Nederland heen trok, om een uur of vijf wel zou zijn vertrokken. Om de buien wat extra tijd te geven hadden we om zes uur afgesproken, maar je raad het waarschijnlijk al.. Het regende toen nog steeds. En dat heeft het eigenlijk de gehele avond gedaan. Waarom nou? Kan je je afvragen. Nou, en dat gebeurd mij wel vaker, als ik buienradar erbij pak en de 2 uurs voorspelling aanklik, wordt er altijd opklaringen voorspeld. Maar in het echt, net voordat de regen wolk ons pittoreske Hoorn wil verlaten, gebeurd er altijd wel wat. Dan blijft ie op een of andere manier toch boven mijn hoofd hangen. Dit kan haast geen toeval meer zijn, want het gebeurd mij namelijk wel meer.

Hoe dan ook, het regende dus nog steeds en daarom raadde Rachel aan om gewoon de paraplu mee te nemen. Dat was een goed idee natuurlijk, daar zijn die dingen namelijk voor uitgevonden. Aangezien mijn fiets nog steeds last heeft van een leeg gelopen gevoel, moest ik zo ie zo lopend naar de stad toe. Ik vertrok daarom wat eerder natuurlijk, en was daarom precies om zes uur bij de veugele kien babyplus store. Deze naam hebben Ramon en ik zelf verzonnen. Het “veugele / kien “ gedeelte is de oude en nieuwe naam van de winkel die in de grote kerk in Hoorn zit, en de babyplus store zit er nog altijd boven in. Toen we wegliepen hoorde we de kerkklokken weer volop luiden terwijl het gebouw helemaal geen kerk functie meer heeft. Ik kan het dan nooit laten door te zeggen “Je zal er maar wonen.”, waarop Ramon dan standaard altijd antwoord :”Dat weet je als je daar gaat wonen..” En daar heeft hij natuurlijk ook weer gelijk in.

De wandeling ging dus als vanouds van start al zullen we nog wel een paar weekjes moeten wachten voordat de beste ijswinkel van Hoorn weer opengaat. Zolang dat niet het geval is, lopen we meteen richting de dijk en nemen dan onze standaard route. Het gesprek ging gister o.a. over de film waar we met zijn drieën naar toe waren geweest. Ook de aanstaande verkiezingen van 2 maart kwamen natuurlijk aan bod en voor de rest hebben we het over koetjes en kalfjes gehad.

Aan het einde van de wandeling hebben we nog even een spel element ingebakken. Dan moeten we namelijk omstebeurt nog even een leuke reclame opnoemen die we gezien (of onthouden) hebben. De enige voorwaarde aan dit spel is , dat de reclame maar 1 keer genoemd mag worden, en dat hij grappig moet zijn. Daarna staat er altijd nog een vaste taak op het programma en dat is het bezoeken van Snackbar Judith. Het meisje die daar achter de toonbank staat, kent ons ondertussen wel, dus pakt, zonder dat wij daar opdracht voor geven, de AA drinks erbij die Ramon en ik toch altijd bestellen. Na het eten lopen we meestal weer naar de fietsen en dan is de wekelijkse wandeling weer voorbij. Al met al houden we deze traditie al een slordige 15 jaar vol en ik hoop dat het nog heel lang zo door blijft gaan.

Mazzel

Dromen uitlegger gevraagd

2011-02-24T21:27:00.000+01:00

Der zijn mensen die beweren dat je dromen je wat proberen te vertellen. Dat ergens je bewustzijn je een waarschuwing of zelfs Hinds probeert te geven hoe je je leven moet leven, of wat je dwars zit. Voor diegene die denken dat dit echt waar is, wil ik de volgende droom even voorleggen die ik afgelopen nacht namelijk had.

Ik was in deze droom namelijk samen met Rachel in een compleet onbekend huis. Nouja, helemaal onbekend was hij niet, want de achterkant van het huis had erg veel weg van mijn ouderlijk huis waar ik vroeger woonde. Ik was erg opgewonden, want ik wist dat ik weer de 1000 meter prestatie tocht in het IJsselmeer ging zwemmen. Rachel opperde nog dat dit erg vreemd was, want het is per slot van rekening nog maar februari. Ik vond dat trouwens ook wel vreemd, maar vond het ook wel weer stoer dat ik dit zomaar aan durfde. Ik deed de voordeur open en zag onze (echte) buurman (van hier op de hoek) met zijn kinderen voorbij wandelen. Met en flinke grijns vertelde ik dat ik dus zo stoer was om in februari de prestatie tocht te gaan zwemmen, waarop hij doodleuk zei dat zijn zoontje van 8 dat ook ging doen. Toen ik dat hoorde, dacht ik dat het wel eens de normaalste zaak van de wereld kon zijn. Wat natuurlijk raar is, ik had al moeten beseffen dat het een droom was, maar dat gebeurd eigenlijk maar zelden. Ik zat zo met hem te praten en zei op een gegeven ogenblik dat we haast moesten maken, want het IJsselmeer ligt nou niet bepaald om de hoek. Maar de buurman verbeterde me al snel, want hij vertelde dat die namelijk achter het huis lag. Samen liepen we door de huiskamer naar de achterkant van het huis waarbij ik zweerde dat de enorme wateroppervlakte eerst toch wel degelijk een simpel slootje was. Maar nee hoor, nu was het een compleet meer, en we konden de start/finish van de zwemrace duidelijk vanuit de achtertuin zien. Er kwam op dat moment nog meer bezoekers langs die de zwemmers wilde aanmoedigen en toen werd ik wakker.

Eenmaal weer compleet bij kennis, was ik verbaast over de inhoud van deze droom. Ik besefte me dat ik soms vreemde dromen heb, maar zo bont heb ik het maar zelden gemaakt.

Mazzel

Het eerste helpdesk verslag van 2011

2011-02-15T21:10:00.001+01:00

Het jaar 2011 is al weer zes weken oud (we zitten nu in week zeven), en de rust is nog steeds niet weder gekeerd op de helpdesk. Sterker nog, na zes en een halve week zitten wij op de helpdesk nog steeds ver boven het schema wat naar gemiddeld 100 storingen per week lijd. Dat is in het (bijna) tien jarig bestaan van het openstaande punten programma, nog nooit geregistreerd. Als het deze week zo door gaat hebben we aan het einde van deze donderdag de 700 punten grens al bereikt. Het is niet geheel ondenkbaar dat straks na 10 weken we ook de eerste 1000 storingen van het jaar hebben gehad. Maar of dat ook zal gebeuren moet natuurlijk de toekomst nog uitwijzen.

Naast dat de helpdesk dus op volle toeren draait, gebeurd dit ook in de buitendienst. Tot overmaat van ramp, lijkt het wel alsof onze verkopers het niet verder weg hebben kunnen vinden voor ons. Laatst zat ik in Hardenberg. In week negen hebben we twee klussen in zuid Limburg, en ergens in de nabije toekomst moeten we ook naar een van de Zeeuwse eilanden. De andere Jeroen moet dan op de helpdesk alle zeilen bij houden om het fort te verdedigen.

Ook met de programmeer klussen is het de laatste tijd erg druk. Het grote project van de supermarkt keten die mijn presets programma gaan gebruiken ligt nu even stil. Er zijn vijf test filialen geïnstalleerd die het programma nu in de praktijk uit proberen en daaruit zal vast nog wel wat puntjes naar boven komen. Nu dat dit grote project even stil ligt, ga ik met de overige projecten verder die natuurlijk op hun beurt moesten wachten. Zo zijn er ondertussen ook al vijf tankstations langs de Nederlandse snelwegen voorzien van mijn warme broodjes programma (het Borgings programma). Aanstaande vrijdag zal overigens nummer zes volgen. Ik weet trouwens niet hoeveel het er in totaal zullen worden, maar het gaat nog wel even door heb ik begrepen. Ook die firma (overkoepelende organisatie) wil nog aanpassingen hebben maar ze zijn nog even aan het nadenken wat zo zoal aangepast willen zien. De 1.1 update heeft wel een enorme gave tool die de klant perse wilde hebben. De gegevens die in die (tot nu toe) vijf filialen elke dag worden aangeslagen, worden automatisch ge-emaild naar het hoofdkantoor (in excel formaat) . Om te kijken of dit systeem een beetje goed werkt, heb ik mezelf in de CC gezet. Elke dag word ik overspoeld met mailjes waarin duidelijk kan worden opgemaakt welke snelweg het drukst bereden wordt. Tot nu toe is dat overigens nog steeds het eerste filiaal die langs de A4 ligt. De “Grote baas” krijgt dus vanzelf alle gegevens in zijn email box en kan precies zien hoeveel broodjes er gemaakt worden en hoeveel er uiteindelijk in de prullenbak verdwijnen.

Al met al is het dus erg druk op de helpdesk, maar het is ook nog steeds erg leuk om te doen.

Mazzel

Een van alles weekendje

2011-02-08T20:45:00.001+01:00

Rachel en ik hebben een druk weekeinde achter de rug. Rachel nog drukker dan ik trouwens, omdat ze met Expreszo op zaterdag avond een film avond had. Dan huren ze diverse films en gaan bij een van de leden thuis tot een uur of vijf in de ochtend films kijken. Ik zelf maakte het niet zo laat. Ik had wel met Ramon afgesproken om de zondagse wandeling naar zaterdag avond te verplaatsen. Daarna hebben we in een eettentje een enorm broodje donner naar binnen gewerkt. We waren daar sinds de overwinning op de gele kanaries niet meer geweest, en daarom hadden we het natuurlijk lange tijd over het WK van de vorige zomer. Daarna ging ik weer naar huis terug en heb het dus niet laat gemaakt.

De volgende ochtend heb ik mijn moeder en Bram opgehaald om naar de achterhoek te gaan. Vrijdag was mijn zus namelijk jarig, en die vierde het in het weekend. Nadat ik ze had opgehaald gingen we eerst richting Amsterdam om daar Rachel op te pikken. Ondanks dat ik al een keer eerder op het adres in Amsterdam was geweest (ik heb Rachels Expreszo genootje geholpen met verhuizen), had ik toch maar even de Tom Tom meegenomen. Daarna ging de reis verder richting de achterhoek. Fleur wordt trouwens al een grote meid en Menno lacht constant naar je. Al met al leuk om ze weer te zien natuurlijk. Na dat de meeste visite weer was vertrokken heb ik mezelf nog even nuttig gemaakt met dat waar ik natuurlijk goed in ben.. (nou ja.. zeg ik over mezelf).. namelijk computers. Mijn zus wilde dat ik een programma van de ene computer over wilde zetten op haar laptop. Tot mijn verbazing kwam ik er achter dat het programma in Foxpro was geschreven, en tja… daar weet ik wel het een en ander over. Het overzetten was daarom niet moeilijk, al kon het programma op de laptop geen gegevens verzenden, dus daar moet ze zelf nog even de helpdesk voor bellen.

Na het eten, waarbij Fleur trouwens gezellig bij mij op schoot kwam zitten, zijn we weer richting huis gegaan. De dag was weer voorbij gevlogen en het is toch 150 kilometer rijden voordat we weer thuis zijn. We hadden bij mijn zus al pizza gegeten , zodat we geen mac hoefde te overvallen. Al met al dus een leuk weekend.

Mazzel.

Ben en Dean

2011-01-30T20:57:00.001+01:00

Je moet als Nederlander de afgelopen tijd zowat wel onder een steen hebben geleefd als je de broertjes Saunders uit Hoorn NIET kent. Ben won namelijk de talentenjacht show op RTL4 wat de Voice of Holland heet, en de dag erna won zijn broer Dean de SBS6 versie wat Popstars heet.

Ik moet overigens toegeven dat ik beide shows niet echt gevolgd heb. Via mijn moeder werd ik wel op de hoogte gehouden en zodoende wist ik van de broers af. De avond dat de finale van The voice of Holland werd uitgezonden, was ik bij mijn moeder en zag ik Ben de sterren van de hemel zingen. De finale van Popstars heb ik niet gezien omdat Rachel toen moest rechteren bij een thuiswedstrijd van Expreszo, en daar MOETEN Ramon en ik natuurlijk bij zijn. Ik heb trouwens twee welgemikte sponzen in haar gezicht weten te gooien. (niet denken dat ik haar mishandel hoor, dat is de bedoeling als zij Rechter is bij een teathersport wedstrijd). De volgende ochtend las ik op het internet dat Dean dus ook de finale had geworden. En, dat de beide broers dinsdag in hun stad (Hoorn dus) zouden worden gehuldigd.

Kijk, daar moesten Rachel en ik (als echte Horinezen) natuurlijk bij zijn. Bovendien was het nog dichtbij ook, want de huldiging werd op een grote parkeerplaats gehouden wat voor ons ongeveer vijf minuutjes lopen is. We waren nog maar net onderweg toen we het overweldigende gedreun van de mega grote speakers al konden horen. Via het terrein waar vroeger de Prisma scholengemeenschap stond (waar ik nog op gezeten heb), kon je zo op de parkeerplaats komen. Rachel en ik kwamen toevallig gelijk aan met de taxi waarin de complete familie Saunders zat. Ineens waren we omsingeld met politie (op fietsen) en complete camera ploegen. Het moest wel zo zijn dat ook wij zijn opgenomen, maar hebben ons zelf op internet niet terug kunnen vinden (youtube of uitzending gemist). De broers werden met een donderend applaus verwelkomt en hebben natuurlijk ook nog hun nieuwste singel gezongen. De burgemeester was natuurlijk vol lof over deze nieuwe Hoornse helden en gaf ze natuurlijk ook kado’s voor hun prestaties. Het schema van de broers was overigens erg krap, zodat ze maar een half uurtje op het podium waren. Al met al een leuke ervaring voor Rachel en mij om deze nieuwe bekende Nederlanders eens in actie hebben gezien.

Mazzel

Gedeeltelijke zonsverduistering

2011-01-23T13:43:00.001+01:00

Dit jaar begon voor de astronomie liefhebber meteen goed. Op vier januari was er in Nederland namelijk een gedeeltelijke zonsverduistering te zien. Aanvankelijk werd gezegd dat de bewolking waarschijnlijk roet in het eten zou gooien, maar toch was het spektakel voor vele plaatsen in het land goed te volgen.

Ikzelf was in die ochtend op weg naar een klant en bemerkte dat naarmate ik verder naar het zuiden afzakte, de bewolking ook minder begon te worden. Ik zag het mooie zonnetje af en toe tussen de bewolking doorkomen en hoorde de nieuwslezer op de radio zeggen dat het spektakel dus toch goed te volgen was. Zelf kon ik het natuurlijk niet goed zien, want al autorijdend is het nou niet echt verstandig om naar de zon gaan zitten te kijken. Dan krijg je namelijk van die zwarte vlekken te zien en dat bevorderd het rijgedrag niet echt zeg maar. Ik kon het toch niet laten om een keer een glimp proberen op te vangen en kreeg dus inderdaad een zwarte vlekken regen te zien… Oeps, niet meer doen dus, bedacht ik mezelf en ben toen door gereden naar de klant.

Eenmaal terug op de zaak heb ik op het internet even mooie plaatjes gezocht van de zonsverduistering en vond de onderstaande wel een van de mooiste. En deze staat nu als achtergrond bij ons op de computer.

Mazzel

Rectificatie

2011-01-15T12:35:00.002+01:00

Laatst zaten Rachel en ik naar het journaal te kijken en hoorde toen dat Arnold Schwarzenegger gouverneur af was. Er werd even verteld hoe hij het gedaan had in al die jaren, en dat hij de staat met een enorme schuld achterlaat. Dit niet alleen omdat hij het fout gedaan zou hebben, maar ook omdat de economische crisis zijn staat hard getroffen had. Dit alles vond ik niet zo heel erg boeiend, totdat de verslaggever ineens vertelde dat Arnold zich wel sterk gemaakt had voor het homo huwelijk in Californie.

Verbaast keek ik op. Ik had namelijk ooit in mijn weblog over Piep You gezegd dat ik het vreselijk vond dat mijn oude held uit de jaren 90 niet voor de mensenrechten was opgekomen. Wat blijkt nu… dat heeft hij dus wel degelijk gedaan. “Jeroen toch”.. dacht ik in mezelf, “Ga je schamen, je hebt niet eens uitgezocht op het internet of Arnold wel of niet zich met de zaak had bemoeid. Je hebt gewoon een onbevestigde conclusie getrokken”….

En dit moet natuurlijk rechtgezet worden. Hierbij bied ik onmiddellijk mijn oprechte excuses aan meneer Arnold. Ik heb onterecht conclusies getrokken en dat had ik NIET mogen doen zonder na te gaan of ze wel klopte. Daarom krijgt Arnold van mij weer de helden status en om het helemaal goed te maken laat ik even een linkje achter uit de Turminator 2 film (duurt maar 2 minuutjes). Voor diegene die deze blog leest en op het linkje hieronder klikt wil ik het volgende zeggen. Je moet je even indenken dat je nu geen Turminator machine ziet die met een enorme machine geweer de politie onder vuur neemt. Nee, als je straks het filmpje bekijkt, wil ik dat je probeert in te denken dat je Gouverneur Arnold ziet die tegen over een overweldigende menigte discriminerende boeven staat.

Mazzel.
http://www.youtube.com/watch?v=8RbL4PwTDsQ

Het 424 .... nummer

2011-01-09T15:43:00.001+01:00

Het jaar 2010 is natuurlijk voorbij gevlogen en dan kijk ik altijd nog even terug hoe het op de helpdesk is vergaan. 2010 zal niet de boeken ingaan als het drukste jaar op de helpdesk. Die titel blijft voorlopig dus nog even in handen van het jaar 2009. Dit kwam eigenlijk omdat het in de zomer een stuk rustiger was. Bij de laatste drie maanden van 2010 vond er wel een enorme inhaalrace plaats, maar dat was niet genoeg voor de ´titel´ (als je van en titel kan spreken natuurlijk). En dan is het weer januari , en dat is de maand van de jaarafsluitingen. Klanten die facturatie programma’s van ons hebben, willen dan het vorige jaar keurig afsluiten en pakbon en factuurnummers opnieuw instellen. Dit is niet een lastig klusje hoor. We nemen met Crossloop of Teamviewer dan hun pc over en stellen het facturatie programma dan zo in als zij dat willen.

Het inbellen op de pc van klanten gebeurd dus tegenwoordig via het internet. Maar in een hoekje van mijn bureau staat nog een oud Windows 98 computertje waarmee ook nog via de analoge modem kan worden ingebeld. Tegenwoordig wordt die computer bijna nooit meer gebruikt. Een collega van me zei een paar maanden geleden dat het tijd werd dat dit oude apparaat maar eens ‘opgeruimd’ moest worden. Ik vertelde hem dat dit nog niet kon omdat het theoretisch nog steeds mogelijk is dat er klanten op deze oude manier support van ons nodig hebben. “ wanneer dan ? “ vroeg hij mij, en daar kon ik eigenlijk geen antwoord op geven. Dat was al te lang terug. Toch besloot ik (het is ten slotte mij oude pctje), dat ie mocht blijven. En maar goed ook, want van de week had ik een klant aan de lijn die hulp bij de jaarafsluiting wilde hebben. Ik vroeg of hij wilde inbellen via Crossloop of Teamviewer. “ Via Pcanywhere? ” (met de nadruk op de vraagteken), antwoordde de klant. “ O, ja natuurlijk, dat kan ook nog”, antwoordde ik hem. Ik moest het oude computertje letterlijk uitgraven omdat ik bergen van documentatie ervoor had neergelegd. Het pctje starte nog steeds gewoon op. Ik moest even kijken hoe het oude Pcanywere ook al weer werkte, maar kon dat toch nog gewoon achterhalen. Ik had nog wel even een binnenpretje toen ik het telefoonnummer aan de klant doorgaf die zijn modem moest bellen. Ooit had ik de grap gemaakt met collega Jeroen dat we dit telefoon nummer waarschijnlijk nooit zouden vergeten. We fantaseerde toen dat we samen in een bejaardentehuis zaten en een bezoekje van een knappe verpleegster kreeg. Wij, dan ondertussen zo dement als een deur, antwoordde of op de vraag of we onze medicijnen wel hadden ingenomen : “ Bel maar effies in meissie.. het nummer is 424….”(zal het nummer op internet maar niet helemaal noemen). Terug denkend op die grap kon ik dus concluderen dat ik het nummer nog steeds uit mijn hoofd ken. Maar Jeroen en ik zijn natuurlijk nog lang niet bejaard…. Wie weet vergeten we het nummer ooit nog eens.

Mazzel

Kerst tradities

2010-12-30T21:36:00.001+01:00

De kerstdagen zijn dit jaar weer voorbij gevlogen. En dat kan natuurlijk alleen maar betekenen dat Rachel en ik het naar onze zin hebben gehad. Op eerste kerstdag waren we bij haar ouders en hebben we naast lekker kletsen ook meegezongen met de top 2000 op radio 2. In de avond zijn we wezen gourmetten bij mijn tante. En tweede kerstdag zijn we wezen brunchen bij mijn moeder en Bram. En dan was het ook zo weer maandag, en kon Jeroentje gewoon weer op zijn werk verschijnen. In de pauze heb ik toch nog even op “kerst wiki” gegoogled omdat ik op een weblog van een bekende van mij las dat kerst vooral een feest van tradities is. Ondanks dat ik in het algemeen wel weet wat die tradities inhouden, lukte het wikipedia mij toch weer te verrassen met interessante weetjes.

Zo blijkt dat de Romeinse keizer Constantijn de grote ervoor gezorgd te hebben dat eerste kerstdag op de 25ste december wordt gevierd. Hij was een van de eerste Christelijke keizers die ze in Rome gekend hebben. Het Romeinse rijk was al eeuwen lang een mengelmoes van verschillende religieuze/mythologische stromingen die dan ook eigenschappen van elkaar gingen overnemen. De 25ste december was namelijk altijd al een belangrijke datum omdat destijds de zonnegod Sol Invictus werd geëerd. Ook zou volgens Wikipedia het Christendom diverse vergaande overeenkomsten met het Romeinse Mithraïsme hebben.

De kerstman (even heel wat anders, maar het heeft wel met kerst te maken) heeft een wat meer Nederlandse voorgeschiedenis. Santa Claus is namelijk een Amerikaanse verbastering van het Nederlandse Sinterklaas. De Nederlanders brachten de traditie van Sinterklaas mee naar Nieuw Amsterdam wat dus later New York werd. Via de Amerikanen is Sinterklaas in de loop der jaren in de kerstman veranderd, en die “gemuteerde” traditie kwam uiteindelijk weer terug naar Europa.

De kerst wikipedia site lag ook uit waar onze gewoonte vandaan komt om tijdens kerst een boom in huis te halen. Deze traditie stamt zelfs nog van voordat in het Romeinse rijk het Christelijke geloof als staatsreligie werd ingevoerd. Het schijnt een oud Germaanse traditie te zijn die rond streeks de 21ste december (Midwinterdag of te wel de kortste dag van het jaar) werd gevierd. Het feest zou joelfeesten heten en wat interessant is dat men in Scandinavië kerstmis nog steeds zo noemt. Met de lichtjes in de bomen zouden ze het boze verjagen en het licht van de komende lente begroeten. Maar het meest interessante aan deze kerstboom traditie vond ik wel dat toen het Christelijk geloof uiteindelijk heer een meester werd in het Romeinse rijk, de bisschoppen de kerstboom verboden omdat het ze teveel aan hun heidense verleden zou doen herinneren. Pas dertien eeuwen later stond er een kerkelijk leider op die Luthor heette en die sloeg om als een blad aan een boom (hahaha). Hij vond dat de kerstboom hem juist symbolisch aan de geboorte van Jezus deed denken. Langzamerhand kwamen er met kerst ook kerstbomen in de kerken te staan, en later dus ook in de huizen van de mensen zelf. Toen ik dit verhaal zo las, was ik wel even mega trots op mijn boompje. Toen ik thuis kwam van mijn werk, keek ik de kerstboom even aan en had ontzag dat hij dertien eeuwen onderdrukking heeft weten te overleven.. “Respect man” zei ik tegen het plastieken exemplaar die natuurlijk helemaal niets terug zei.

Mazzel.

Rachels eerste jaars eind opdracht

2010-12-23T17:55:00.000+01:00

Vorige week ben ik naar twee optredens van Rachel geweest. De dinsdag zong ze de sterren van de hemel bij een kerstconcert en zaterdag had ze een eindejaar opdracht voor haar opleiding acteren. Ze speelde toen mee in een toneelstuk.

Zaterdag werd ik door mijn vader en zijn vrouw Anne met de camper opgehaald om naar het toneelstuk te gaan. Ze hebben geen auto meer, omdat ze toch europa afreizen met die camper. Het was een heel avontuur om van Hoorn naar Alkmaar te rijden door al die sneeuw, maar gelukkig ging dat allemaal goed. We hadden voor de tocht door het witte Noord Hollandse landschap veel extra tijd ingepland , maar dat bleek dus achteraf helemaal niet nodig te zijn. Daarom waren we ongeveer een uur te vroeg. Die extra tijd hebben we daarom in de Mediamarkt doorgebracht. Je weet wel, die firma met die vreselijk tv reclame. Maar ze verkopen wel prachtige spullen…

Ik hield de tijd goed in de gaten en zodoende waren we om half vier in het pand waar Rachel haar performance moest laten zien. We werden na een tijdje wachten, door een leraar van haar opgeroepen en moesten toen naar een zaaltje toe lopen die zich op de eerste verdieping bevond. Bij het naar binnenlopen zagen we meteen het achttal zitten inclusief Rachel natuurlijk. Ze leken allemaal niet erg zenuwachtig maar dat komt vast omdat ze het twee keer achter elkaar moesten spelen, en wij bij de tweede run aanwezig waren. Het verhaal ging over een mooi meisje die twee nogal onaardige zussen had, maar wel heel goed kon opschieten met haar vader. En met die vader gebeurde wat, waardoor ze uiteindelijk het oudelijk huis moest verlaten. Ik zal niet te veel ingaan op het verhaal, maar het mag duidelijk zijn dat Rachel haar rol goed speelde. Af en toe was zij namelijk het meisje (de rollen roleerde namelijk tussen de aanwezige acteurs) en volgens mij had ze dat prima gedaan.

Na het optreden konden we Rachel nog even spreken natuurlijk, maar zij bleef achter in Alkmaar omdat ze met de groep nog ging uiteten. Ik zelf ging met de camper weer terug naar Hoorn, al nadenkend over het stuk natuurlijk (en over die mooie laptops bij de mediamarkt).

Mazzel.

Het dorp deel twee

2010-12-15T21:17:00.002+01:00

Vorig jaar zijn Rachel en ik begonnen met de “bouw” van ons kerstdorpje. Daar heb ik vorig jaar december ook een weblog over geschreven. Toen had ik al verteld dat het de bedoeling is dat het dorpje elk jaar zouden uitbreiden, zodat we over een aantal jaar een enorm dorp hebben.

Afgelopen zaterdag vonden we dat het tijd was om de kerstboom op te zetten en een bezoekje aan het tuincentrum te brengen. Vorig jaar hebben we daar ons ogen uitgekeken en kwamen we ook op het idee om zelf een dorpje te gaan bouwen. Ook dit jaar zag het er weer allemaal prachtig uit en zagen we genoeg mogelijkheden om ons dorp mee uit te breiden. In totaal hebben we drie nieuwe “items” aangeschaft. Item nummer een is een kroeg. Want wat moet een dorp zonder kroeg? Het tweede item was een groente stalletje. Hierin kun je nog batterijen doen ook, zodat hij nog licht geeft ook. En tot slot hebben we een nieuwe bewoner voor ons dorp aangeschaft. Het gaat om een muzikant. Nadat we het huiskamer helemaal hadden voorzien van kerst versiering heeft Rachel ook het dorpje weer opgebouwd. En uiteraard laat ik daar een foto van zien.

Mazzel

Here today

2010-12-08T21:48:00.001+01:00

Het is vandaag precies 30 jaar geleden dat John Lennon werd vermoord. Omdat ik toch wel een vrij aardig grote fan van hem ben, moet ik daar natuurlijk even aandacht aan besteden.

Over het uiteenvallen van de Beatles tien jaar voor de moord op Lennon gaan meerdere theorieën. De meeste mensen beweren dat de invloed van Yoko Ono de hechte groep uiteen heeft laten vallen, maar er wordt ook vaak gezegd dat het berg afwaarts ging toen hun manager kwam te overlijden. De groep zat toen ineens zonder captain, en John zou vinden dat Paul te veel de baas probeerde te spelen. Na het uiteenvallen nam John Paul ook wel eens op de hak en schreef zelfs een zeer negatief liedje over hem die nog uitkwam op een plaat ook. Paul daarin tegen heb ik hier nooit op kunnen betrappen. Toen John eenmaal kwam te overlijden, schreef hij zelfs een schitterend eerbetoon aan zijn oude vriend. En die eerbetoon kan eigenlijk op zo’n dag als vandaag niet ontbreken. Klik daarom op de volgende link en geniet, want het is namelijk een prachtnummer. http://www.youtube.com/watch?v=yY09Wa7z_38

Mazzel

Wat is waar?

2010-11-28T13:21:00.000+01:00

Jaren geleden had Henk Westbroek op radio 3FM een programma wat “Denk Aan Henk” heette. Daar luisterde ik trouwens jaren lang als trouwe fan naar. Een onderdeel van dit programma was de quiz “Wat is waar?”, waarbij de luisteraar allemaal leuke prijzen kon winnen. Dit “Wat is Waar?” principe wil ik in deze blog ook even gebruiken.

Het zal de tv kijker van vandaag de dag ongetwijfeld wel zijn opgevallen. Er zijn erg veel programma’s over paranormale zaken te bekijken. Zo hebben we natuurlijk Char gehad en Derek Ogilvie, en laatst is er weer een nieuw programma bijgekomen waarin paranormale kinderen voorkomen. Ik als leek vraag me dan altijd af wat daar van waar is. Bestaan die dingen zoals geesten in het echt, of is het allemaal nep en oplichterij? Om die vraag te kunnen beantwoorden moet je natuurlijk altijd bij je zelf beginnen. Zelf heb ik wel eens situaties meegemaakt die je als paranormaal zou kunnen omschrijven. En dan heb ik het niet over geesten, maar over situaties waarvan ik van te voren al wist wat er ging gebeuren (en daarbij ook dingen heb kunnen voorkomen). Hetgeen wat eigenlijk volgens de wetenschap niet kan omdat we in een linair tijdsysteem leven (van oorzaak en gevolg). Nou moet je niet denken dat ik nu al weet hoe het Nederlands elftal bij het EK gaat scoren, want die situaties die ik heb meegemaakt zijn op 1 hand te tellen. Maar eerlijk is eerlijk, ik heb ze dus wel gehad.

Op zich is de kans dus aanwezig dan paranormale krachten dus bestaan alleen al bekijkend vanuit mijn eigen ervaringen. Maar bewijs voor geesten is dit zeker niet. Ramon vroeg zich laatst bij de wandeling af waarom ik zo graag wil weten of Derek Ogilvie nu de waarheid spreekt of niet. Als antwoord gaf ik dat het natuurlijk wel belangrijk is omdat A) het bewijs voor geesten dan geleverd kan worden en B) of hij de kluit belazerd of niet. Ramon kwam eigenlijk met twee ijzersterke opmerkingen aanzetten. Hij opperde eerst dat bij het eventueel belazeren van de kluit (dat kunnen we natuurlijk niet met zekerheid zeggen), hij maar een kleintje is. Als voorbeeld gaf hij die enorme bedevaartsoorden waar jaarlijks miljoenen mensen heen gaan omdat de heilige maagd Maria daar verschenen is. Even ervan uitgaand dat Maria niet in het echt bestaan heeft, worden jaarlijks dus miljoenen mensen besodemieterd. Of zoals professor Dawkins het in een interview verwoordde : De kans dat er daadwerkelijk iemand uit een rolstoel opstaat en genezen is, is duizenden keren kleiner dan dat ze ziektes aan elkaar overgeven op zo’n oord. Maar daar liet Ramon het niet bij. Hij kwam met nog een sterke opmerking. Het kan natuurlijk ook allemaal een placebo effect hebben. Die mensen die naar Derek Ogilvie of naar een bedevaartsoord gaan kunnen ook geholpen zijn door te denken dat ze geholpen zijn. Bezoekers aan Derek kunnen misschien een hoofdstuk in hun boek afsluiten zonder dat er ook maar iets met de wetenschap of de waarheid te maken heeft. Het doel heiligt in dat geval de middelen.

Al met al is het (net als de tijdsreiziger in een van mijn laatste blogs), niet uit te sluiten of paranormale krachten en geesten in het algemeen nu wel of niet bestaan. Ik laat mijn trouwe lezers daarom achter met drie stellingen over Derek Ogilvie en je mag zelf kiezen wat jij denkt wat de “waarheid” is.

Wat is waar?
Stelling 1 : Derek is een grote oplichter en er is niets waar van zijn gave om met de doden te spreken. Als pluspunt kan je dan wel met het placebo verhaal van hierboven komen aandragen.

Stelling 2 : Derek beschikt weldegelijk over paranormale gaven, maar kan niet met de doden praatten. Hij ontvangt gedachten en emoties van de dierbaren die nog in leven zijn en vormt op die manier een beeld van een overleden persoon. Of Derek dit weet dat deze stelling waar is, kan ik je niet vertellen.

Stelling 3 : Derek spreekt de waarheid. Hij kan inderdaad met de overleden medemens communiceren en het is slechts tijd voordat de wetenschap dit ook kan bewijzen.

Mazzel

Master Yoda vs Darth Sidious

2010-11-18T20:49:00.001+01:00

Ondanks dat ik de Star Wars films al talloze keren heb bekeken ga ik toch elke keer weer kijken als ze worden uitgezonden. Het lijkt wel een soort magische kracht die mij dan bestuurd zodat ik de tv altijd op de juiste zender laat afstemmen. Gister was de vijfde film op de tv en daarin ontdekte Luke Skywalker dat de slechte Darth Vader eigenlijk zijn vader is.

De volgorde waarin de films gemaakt zijn is voor een leek misschien wat moeilijk te begrijpen. In 1977 kwam deel vier (van de zes) uit. Deel vijf in 1980. En deel zes in 1983. De reden dat de schrijver George Lucas in 1977 de eerste drie delen had overgeslagen, had te maken met het feit dat hij vond dat de film industrie nog niet modern genoeg was. De special effects die je toen had waren wel aardig, maar hij vond die niet toerijkend om het zeer indrukwekkende verhaallijn eer aan te doen. Pas 22 jaar later vond hij dat de tijd rijp was om ook de eerste drie delen van het verhaal op film uit te brengen. Dit gaf een leuke bijkomstigheid als bonus. We wisten natuurlijk dat Darth Vader oorspronkelijk een goed persoon was, maar later was overgestapt naar de Dark side. Hoe dat dan heeft kunnen gebeuren werd pas op het einde van deel drie duidelijk. Dat deel vind ik persoonlijk dan ook de beste van alle zes. Met vooral het eindgevecht tussen master Yoda en de slechte keizer Darth Sidious. Daarvan geef ik natuurlijk even een youtube linkje (filmpje duurt 6 minuten) waarin je ook Darth Vader tegen Obi-wan ziet vechten.

Link naar het beste gedeelte uit de zes delige film serie : http://www.youtube.com/watch?v=MFEjcvIRMDo

Mazzel

Parkeer plaatsen

2010-11-11T20:35:00.002+01:00

Dat we in Nederland steeds meer auto’s erbij krijgen en dus ook steeds langere files hebben als we naar het werk rijden, is eigenlijk geen nieuwtje meer. Maar dat deze jarenlange toename van blik op de weg ook tot steeds meer parkeer problemen bij ons in de wijk zou leiden, konden we aanvankelijk niet weten.

En toch gebeurde dat dus. Langzaam maar zeker werden deze blikken apparaten op de meest vreemde plekken neergezet omdat de eigenaar geen officiële parkeerplaats kon vinden. Of vond dat hij dan te ver moest lopen. Soms kon je met moeite de straat uit rijden omdat er weer een of andere buurman zijn auto ergens had gedumpt op een plek zodat je er nog maar net langs kon. Ze kregen het steeds weer voor elkaar om ergens een nieuwe parkeer plek van te maken. Tot half op het fietspad aan toe, zodat je maar moest gokken of er een fietser aankwam of niet. De gemeente besloot toen om in te grijpen en die werkzaamheden zijn nu zo goed als voorbij. Aanvankelijk leverde dit nog meer parkeer problemen op omdat ook de bestaande plekken opnieuw werden ingedeeld, maar ik denk dat heel de Grote Waal blij is met het resultaat.

Nu, als Rachel en ik thuiskomen uit het werk, kunnen we uitkiezen waar we onze bolide willen neerzetten. We kunnen zonder de vrees om geknakte spiegels te krijgen, de straat weer uit rijden. Al met al een win win situatie dus. Nou ja. Een klein nadeeltje heeft het wel. Ook onze parkeer plek heeft de gemeente aangepakt en ziet er nu helemaal anders uit. Een beetje nostalgisch persoon (zoals ik) zal er toch aan moeten wennen dat het er nooit meer hetzelfde zal uitzien. Gelukkig was Google streetview nog niet upgedate, en heb ik er gister snel even een afbeelding van bewaard.

Mazzel

De tijdreiziger

2010-11-04T20:48:00.001+01:00

Het wil nog wel eens gebeuren dat Rachel en ik op onze vrije zondag middag in de auto zitten. Meestal heeft Rachel dan de radio mee en kunnen we naar het puntje puntje spel op radio Veronica luisteren. Ze vertellen dan altijd een prachtig verhaal en de luisteraar moet dan een bepaald woord raden en kunnen dan leuke prijzen winnen. Dit keer vond ik het verhaal zo indrukwekkend dat ik dus besloten heb om er een blog aan te wijden.

Het woord wat overigens op de puntjes hoorde te staan was : mobiele telefoon. Het verhaal gaat namelijk als volgt. Een zekere George Clarke kocht laatst een DVD box van Charlie Chaplin. De film die op de box staat, stamt uit 1928 en behoord dan onder de noemer klassieker. Hij had de hele film bekeken en besloot ook de extra’s te bekijken wat meestal op een DVD box wordt meegeleverd. Maar tijdens het bekijken van deze extra’s viel hem een vrouw op die door het beeld heen liep. Ze hield namelijk iets bij haar oor. Nadat hij het meerdere keren bekeken had, kon hij alleen maar concluderen dat het een mobiele telefoon moest zijn . Maarja.. in 1928 hadden ze natuurlijk nog geen mobiele telefoons. Hoe kon die vrouw er dan toch eentje hebben? Clarke zette het fragment op youtube (zie : http://www.youtube.com/watch?v=Y6a4T2tJaSU ) en dat filmpje is nu al een paar miljoen keer bekeken. Er wordt ook volop gediscussieerd of het nu wel een mobieltje is of niet. En dus ook of de vrouw een tijdreiziger is of niet.

De gedachte van tijdrijzen houd menig SF liefhebber (zoals ik) wel eens vaker bezig. Met Ramon (tijdens de zondagse wandeling) had ik het ook er even over. Ik opperde bijvoorbeeld dat het totaal geen nut heeft om je mobieltje mee te nemen naar 1928 omdat je dan toch geen bereik hebt. Mobiele telefoons zijn namelijk afhankelijk van communicatie satellieten, en om die nu ook mee te nemen als je gaat tijdrijzen. Ramon opperde daartegen dat als er mensen in de verre toekomst een tijdmachine kunnen uitvinden, ze waarschijnlijk ook mobiele telefoons kunnen uitvinden die geen satellieten nodig hebben. Maar misschien is het wel een soort walkie talkie en heeft het apparaat maar een bereik van een paar kilometer. Ver genoeg als je bijvoorbeeld met zijn twee-en naar 1928 wilt afreizen en apart even de stad willen verkennen en later weer ergens wilt afspreken. Al met al kan je het niet uitsluiten dat de dame op de tape nu wel of geen tijdreiziger is. Ik zou zeggen, bekijk het filmpje zelf en trek je eigen conclusies. Het filmpje duurt ongeveer 8 minuten. Bij ongeveer 2.30 laat mr Clarke de opname met de dame zien.

Mazzel

Een simpele oplossing

2010-10-27T22:09:00.002+02:00

Sommige klanten hebben de gave om hun wensen altijd simpel te formuleren. Maar achter de schermen kan zo’n aanpassing in de software of weegschaal natuurlijk erg ingewikkeld in elkaar zitten. Ik gein dan altijd met mijn collega Jeroen of de klant er ook wereldvrede bij wou hebben, maar tot nu toe heeft geen enkele klant daar nog om gevraagd.

Laatst hadden wij op de helpdesk weer zo’n situatie. Eigenlijk een best logische vraag hoor, begrijp me niet verkeerd. Maar toch leek het aanvankelijk een best lastig verhaal te worden. Zoals mijn trouwe weblog lezers weten, ben ik voor een supermarkt keten bezig met het aanpassen van de preset editor. Tot nu toe waren de klanten die gebruik maken van de digitale versie van de AGF afdeling, nog niet geïnteresseerd in kratnummer vermelding. Bij de oude weegschalen waar bij je nog met schaar en papier moet werken, en de plaatjes handmatig onder de knoppen moet schuiven, was dit al wel het geval. Ergens was de wens om op de touchscreen schalen ook met kratnummers te gaan werken, een logisch vervolg. Maar dit betekende wel dat er diverse zaken aangepast moesten worden. Namelijk : 1) het artikel bestand wat van de supermarkt keten wordt aangeboden moest aangepast worden, zodat dit nummer er ook in zit. 2) De vertaling van dat bestand naar voor de weegschaal gangbare taal, moest aangepast worden. 3) Het protocol van de communicatie driver (die de weegschaal aanstuurt) moest ook dit nummer kunnen verwerken. 4) de weegschaal zelf moet dit nummer natuurlijk tonen. En tot slot nummer 5) Jeroentje moest het nummer ook in de preset editor toevoegen.

Al met al een logisch wens, maar het had nogal wat gevolgen. Totdat ik een keertje op het internet zat te surfen en bij de experts van foxite.com terecht kwam. Ik zag op een van hun weblogs dat ze daarop vertelden hoe je plaatjes via je programmeertaal kunt manipuleren. Feitelijk doe ik dat ook al met de preset editor. Ik vertaal het origineel namelijk naar voor de weegschaal gewenst formaat. Maar de site liet zien dat je ook logo’s en tekst daarop kunt toevoegen. Toen ik dat zo las, besefte ik dat al die stappen die ik zojuist hierboven heb beschreven eigenlijk helemaal niet nodig zijn. Behalve dan nummer 5 natuurlijk. Nadat het plaatje van formaat is aangepast, plaats ik gewoon het kratnummer er overheen. Deze week kreeg ik groen licht om deze eenvoudige methode in de preset editor te bakken en binnen een half uurtje was dit al gedaan. En daarmee heb ik enorm veel tijd uitgespaard, want het doorlopen van al die andere stappen had volgens mij minimaal een paar weken geduurd….. Om die plaatjes aan de knoppen toe te voegen heb ik trouwens de “verkenner” optie toegevoegd (zie linker schermpje). Je kan gewoon een map selecteren waar je de plaatjes in bewaard. En je hoeft ze dan alleen naar de gewenste toets te verslepen. Alles (inclusief toevoegen van het krat nummer) gaat dan automatisch.

Ps: let niet op de benamingen. Die kloppen in dit voorbeeld natuurlijk niet.

Mazzel

Gestopt met de cursus

2010-10-20T21:25:00.001+02:00

Officieel is de kogel nog niet door de kerk. Ik zou elk moment weer verder kunnen gaan met de cursus, maar ik schat de kans daarop erg klein.

Het begon dit jaar allemaal erg hoopgevend. Ik had erg veel zin in de LOI cursus Visual Basic 2008. En dit werd aanvankelijk ook aangewakkerd door het zeer duidelijke leer boek wat bij de cursus werd meegeleverd. Het boek heet niet voor niets “Step bij Step”, en geeft met veel schermvoorbeelden een duidelijk inzicht hoe deze programmeer taal werkt. De eerste opdrachten waren erg gemakkelijk en sloten ook aan op het lesmateriaal. Ik vond wel dat er soms erg kritisch op mijn opdrachten werd gereageerd, maar waardeerde dit wel. Ik heb natuurlijk nooit geleerd om netjes te programmeren. Het einddoel heiligt alle middelen, maar bij de cursus werd een opdracht al afgekeurd als je een Variabele in je code te veel had gebruikt. Ik vermoedde toen al dat als de cursus in een verder stadium zal belanden, dat de complexiteit in combinatie met het “netjes programmeren” een probleem zou opleveren, en daar kreeg ik dus gelijk in.

Maar dat was niet de oorzaak dat er op een gegeven ogenblik een kantelpunt kwam. Bij de zesde opdracht ging het niveau ineens zodanig omhoog dat ik er niet meer tegenop kon boksen. Het lesmateriaal gaf trouwens zelf toe dat de lat met een mega sprong omhoog ging. Op zich vond ik dit helemaal niet erg want met mijn algemene programmeer kennis kon ik de opdracht wel maken. Maar als ik die inleverde werd die elke keer afgekeurd met de melding dat die oplossing die ik verzonnen had niet de bedoeling was. Ik had met het maken van de opdracht natuurlijk mijn opgedane kennis van het les boek gebruikt, maar kreeg toen te horen dat dit niet de bedoeling was. Ik kwam er na twee keer inleveren achter dat de opdracht programmeer onderdelen bevatte die nog helemaal niet door het lesboek behandeld was. Toen ik om duidelijkheid vroeg, werd me keihard verteld dat als ik straks programmeur ben, ik ook niet alles uit een lesboek kan halen. Via tips van de leraar (want duidelijk uitleggen hoe het dan wel moest zat er helaas niet in), kon ik wel beetje bij beetje achterhalen hoe ik die opdracht zes wel moest maken. Maar aangezien ik nergens in het lesboek kon opzoeken hoe het precies werkte, werden het wel elke keer houtje touwtje oplossingen die natuurlijk werden afgekeurd omdat het hoofdstuk “Netjes programmeren” dan ook om de hoek kwam kijken. Mijn gemaakte programmatjes werkte wel elke keer, maar werden elke keer onderuit gehaald en stond er in de email weer dat dit niet de bedoeling was. Ik heb een aantal keren duidelijk om hulp gevraagd, maar kreeg dan alleen de tip om de helpfile te raadplegen. Ja, zo kan ik natuurlijk ook een cursus beginnen. De motivatie verdween daardoor als sneeuw voor de zon en de cursus map verdween toen in de kast.

Je zou kunnen zeggen dat het erg zonde is geweest van mijn tijd en mijn geld, maar toch vind ik dat het niet helemaal het geval. Het leerboek wat bij de cursus zit, en dus wel duidelijk uitlegt hoe het werkt, heb ik nog wel. En die zal ik ook zeker een keertje helemaal doorwurmen zodat ik toch in Visual Basic kan programmeren. Dan maar zonder diploma.

Mazzel

Op zoek naar groene mannetjes

2010-10-10T13:07:00.001+02:00

Als liefhebber van astronomie kon je er de afgelopen weken zowat niet omheen. En dan heb ik het (natuurlijk) over de ontdekking van de planeet Gliese 581G. Sinds eind jaren negentig zijn de wetenschappers in er geslaagd om zo genaamde exo planeten op te sporen. Dit zijn planeten die niet om onze zon heen draaien, maar om een andere ster. De technologie op dat gebied ontwikkeld zich razend snel. Want aanvankelijk konden ze alleen mega grote gasplaneten zoals Jupiter vinden. Maar vandaag de dag kunnen ze ook de veel kleinere rots planeten om een andere ster ontdenken. De ontdekking van Gliese 581G is zo bijzonder omdat deze planeet in de goldylocks zone van zijn zon bevind. Dat betekend dat hij niet te dicht bij zijn zon staat zodat vloeibaar water zou verdampen, en niet te ver er vandaan zodat het zal bevriezen. De wetenschappers schatte daarom in dat het eventueel mogelijk is dat er op deze nieuw gevonden planeet leven mogelijk is. Zeker kunnen ze dat op een afstand van ongeveer 20 lichtjaar natuurlijk niet weten, maar toch. Ze hebben een rotsplaneet gevonden die zich op de juiste positie bevind. Als dit in het algemeen een vrij normaal fenomeen is, is het slechts een kans berekening dat er ergens wel planeten zijn waar ook leven op mogelijk is.

Met die gedachte lag ik laatst in bed te piekeren. Het idee om een computer programmatje te schrijven die via kansberekening dat ging uitrekenen kwam al snel bovenborrelen. Maar dit programma moest dan wel rekening houden met de informatie die de wetenschap tot nu toe weet. Dus ook met goldylocks zones en dergelijke. De dag erna ging ik mijn idee verder uitwerken. Ik maakte een denkbeeldige kubus die 100 kubieke lichtjaar groot is, en zette onze vertrouwde planeet in het midden daarvan. Ik liet het programma 10.000 sterren op wikkelkeurige locaties in die drie dimensionale kubus plaatsen. Het programma liet ik de grote van de sterren, het aantal planeten die hij bezit en of het een gas of rots planeet was ook via een random berekening invullen. Nagelang de grote van de ster werd ook de goldylocks zone uitgerekend en als zich daar een rots planeet in bevond, had die planeet een kans van 1 op 100 dat er daadwerkelijk leven op mogelijk was. Ik liet het programma runnen en kwam op de volgende cijfers . De 10.000 sterren die het programma gemaakt had, bevatte in totaal 55123 planeten waarop in totaal 27 leven bevatte. De dichtstbijzijnde planeet bevond zich op 28,46 lichtjaar bij ons vandaan.

Of dit natuurlijk een correcte kansberekening is weet ik niet. Maar mocht de wetenschap weer meer kennis opdoen, zal ik het programma daar natuurlijk weer mee uitrusten. Al met al vond ik het wel gaaf om zo’n denkbeeldige klopjacht naar groene mannetjes te maken. Zie hieronder overigens de kubus die het programma gemaakt heeft. De groene cirkeltjes zijn de sterren waar in ieder geval 1 planeet met leven om heen draait. Met onze aarde natuurlijk in het midden van de kubus.

Mazzel

Een mega bank

2010-10-07T22:25:00.000+02:00

Rachel en ik zitten nu alweer een lange tijd op onze nieuwe bank. Je weet wel, diegene die we hebben aangeschaft om de economie te stimuleren. De bank van mijn moeder en Bram was nu aan de beurt om naar de schroothoop te worden gebracht. Daarvoor moest er natuurlijk wel even een nieuwe voor in de plaats komen.

En omdat ze wisten dat ik deze woensdag vrij was, vroegen ze aan mij of ik mee wilde helpen sjouwen. Ze hadden namelijk een goedkope tweedehands zithoek bank op marktplaats gevonden. Eentje van het formaat “Titanic”.. Echt mega groot. En kan komt een extra paar handen goed uit natuurlijk. Dus kwam er al om kwart voor negen in de ochtend een Bert Jonk bus aanrijden met Bram en mijn moeder daarin. Ja, dit moest groots aangepakt worden. De rit ging naar Volendam toe en op de provinciale weg die kant op, konden we nog even een flitsauto uitlachen. De stakker stond daar waarschijnlijk zijn bonnenuitschrijf quotum proberen te halen.

Eenmaal in Volendam aangekomen, begonnen we meteen met het uit elkaar halen van de hoekbank. Daarna konden we deel voor deel de krappe buitendeur door proberen te wormen, en dat ging allemaal net. In sommige gevallen hadden de delen geen centimeter groter moeten zijn, want dan had het niet gepast. Omdat het om zo’n groot exemplaar ging, waren we even bang dat we meerdere ritten nodig hadden, maar gelukkig was dit niet het geval. Alle delen paste in de bus en die was dan ook tot de nok toe vol geladen.

Toen we weer in Hoorn waren, moest alles natuurlijk wel op zijn nieuwe plekkie komen te staan. Ook hiero was maar weinig ruimte over. Toen de bank eenmaal in elkaar stond hebben we er eerst even op gezeten en een colatje gedronken. Daarna hebben we de oude bank naar de schroot gebracht. Die woog overigens niet zo veel meer omdat Bram hem helemaal had gesloopt . Allebei hebben we nu trouwens last van spierpijn en van onze rug.. Hopelijk gaat dat snel weer over.

Mazzel

Vriendjes politiek

2010-09-30T20:55:00.002+02:00

Afgelopen zondag reed ik terug naar huis van de wandeling met Ramon en dan kom ik ook langs het nieuwe park schouwburg wat er nu alweer een paar jaartjes staat. Rachel en ik woonde nog niet in de grote waal toen het originele gebouw tijdens de aanbouw in elkaar zakte. Ik weet trouwens niet wat een eventueel onderzoek naar deze ramp heeft opgeleverd, maar iedereen was in ieder geval blij dat de ramp zich voltrok toen er niemand op het bouwterrein aanwezig was.

Toen ik er dus voorbij reed, en besefte dat dit verhaal (voor mij) nooit is opgeklaard, moest ik aan een stukje uit de Tovenaar van Oz denken. Daarin stort na het “smelten” van de boze heks van het Westen, haar kasteel ook in elkaar. Droezel de leeuw maakte de keiharde opmerking dat de aanvraag van haar bouwvergunning waarschijnlijk wel via vriendjes politiek geregeld zou zijn. Anders was er niet zo’n slecht ontwerp in elkaar gezet natuurlijk. Ik trok de parallel meteen met het instorten van het echte gebouw nu al weer negen jaar geleden. Al lachend reed ik verder richting huis met in mijn achterhoofd het stukje uit de beste tekenfilm serie aller tijden (zie hieronder).

Mazzel

Op een beurs

2010-09-22T21:22:00.003+02:00

Als helpdesk medewerker kom ik niet vaak op beurzen. Dat is normaal gesproken meer iets voor verkopers en vertegenwoordigers. Maar mijn werkzaamheden lijst is de laatste paar jaar behoorlijk uitgebreid en daardoor raak ik bij steeds meer trajecten betrokken.

Wees niet bang. Jeroentje wordt geen verkoper... Maar ik word de laatste tijd wel veel gevraagd om te assisteren en programmeren voor de wat grotere projecten. Ik heb al eens verteld dat ik voor een supermarkt keten een presets programma heb ontwikkeld. Vandaag de dag maken er nu al twee supermarkt ketens gebruik van dat programma. Dit houdt niet in dat ze in alle supermarkt filialen van die ketens mijn programma gebruiken, maar de lijst met gebruikers wordt wel steeds maar groter.

Supermarkt keten nummer drie heeft aangegeven ook te willen koppelen met onze schalen. En dit houdt in dat ze dus ook het presets programma willen gaan gebruiken. Maar bij deze klant blijft het voor mij niet bij het presets programma. Ik ben deze keer betrokken bij het gehele traject. En aangezien deze supermarkt keten de komende dagen (en ook vandaag) een beurs had georganiseerd voor al haar medewerkers, waren wij ook uitgenodigd om te laten zien wat we in huis hebben. De afdeling verkoop besloot dat ik me ook moest laten zien op deze beurs, omdat ik nu zo betrokken ben bij dit traject. Gister heb ik eerst geholpen met het opbouwen van onze (kleine) stand, en vandaag was ik er dus weer om de voorbijgangers te woord te staan. Al met al een leuke ervaring, want in mijn 12,5 jaar dat ik helpdesk medewerker ben, heb ik dit nog nooit gedaan.

Mazzel

Fleurs tweede verjaardag

2010-09-15T17:12:00.002+02:00

Afgelopen zaterdag hadden Rachel en ik het lekker druk. In het begin van de middag zijn we naar Heerhugowaard geweest om gezellig met een aantal vrienden te lunchen. En daarna zijn we naar de achterhoek gereden omdat Fleur die dag haar tweede verjaardag vierde.

Aangezien we haar eerste verjaardag noodgedwongen hebben gemist (we zaten toen op Lanzarote), vonden Rachel en ik dat we het niet konden maken om ook niet op haar tweede verjaardag te verschijnen. De reis van Heerhugowaard naar Laren (Gelderland) verliep trouwens prima, maar toch waren we er pas om half vier. We hadden nog wel tijd genoeg om het feestje van dichtbij mee te maken. In de tuin werd er gevoetbald door de aanwezige kinderen, en die maakte ook royaal gebruik van de aanwezige glijbaan en schommels. Tegen de avond gingen Bram, Fleur en ik met de hond wandelen. Ik had al eens eerder op foto’s gezien dat ze dat graag doet, maar ze vond op een gegeven ogenblik dat de viervoeter iets te langzaam liep. Een wel gemikte trap onder zijn kont moest duidelijk maken dat de dame weer verder wilde lopen. Maar dat vond ik toch niet zo erg lief,en zei (waarschijnlijk met een iets te “aanwezige” stem), daar wat van. De beduusde 2 jarige liet spontaal de honden riem vallen en ik zag dat er langzaam maar zeker traantjes op haar wangen verschenen. Ondanks dat het terecht was dat ik iets over de welgemikte trap zei, kwam de gedachte dat ik het maar beter niet had kunnen doen, toch sterk opzetten. Ik probeerde het nog goed te maken met een welgemeente knuffel die ze notabele zelf kwam ophalen, maar de wandeling met de hond is na dit voorval niet meer het zelfde geworden. Ze wilde alleen nog maar bij Opa Bram op zijn schouders zitten.

Na het wandelen hebben we heerlijk gegeten en Rachel en ik zijn daarna nog een paar uurtjes gebleven. We gingen volgens mij na negenen pas weer naar huis. Eenmaal thuis gekomen heb ik op het internet meteen uitgezocht wat voor speech Wilders bij ground zero had gehouden. Al met al vond ik het wel meevallen. Ik ben wel erger van hem gewent. Maar misschien kom ik wel op die mening (dat het dus een niet al te extreme speech was), omdat ik de speeches van Pat Condell nog wel eens volg. En die zijn “ietjes” harder…. Als je wilt weten wat hij van de moskee op Ground Zero vindt, moet je de volgende link even gebruiken : http://www.youtube.com/watch?v=vjS0Novt3X4 (filmpje duurt 6:09).

Mazzel

9 - 11

2010-09-08T21:20:00.000+02:00

Aanstaande zaterdag is het alweer 9 jaar geleden dat de aanslagen op de Twin Towers werden gepleegd. Iedereen weet natuurlijk nog waar hij of zij die dag was. Ik zelf natuurlijk ook. Ik zat op de helpdesk (natuurlijk, waar anders) en hoorde net nieuws toen op de radio.

De herdenkingsplechtigheid van aanstaande zaterdag, zal dit jaar ook in het teken staan van de geplande Islamitische gebedshuis uitbreiding die op twee straten afstand van ground zero liggen. Je hoeft maar even op het internet te zitten of je rolt in een van de vele verhitte discussies of dit gebedshuis er mag komen of niet. Zelfs Obama heeft zich met de discussie bemoeit en kwam aanvankelijk op voor de vrijheid van godsdienst. Maar ik heb begrepen dat hij in een later interview zijn woorden wat genuanceerder bracht omdat ook hij bemerkte dat het een heel gevoelig onderwerp is.

Ik zelf weet eigenlijk niet zo goed wat ik er van moet vinden. Oke, ik vind godsdienstvrijheid een goed recht, maar kan ook de tegenstanders begrijpen. Er zijn wel ruim drie duizend mensen vermoord op die dag. En dat je daar met respect mee moet omgaan is dan natuurlijk ook vanzelfsprekend. Maar waar leg je de grens dan? Een gebedshuis op minimaal vijf kilometer van ground zero? Of misschien 10? Een erg moeilijke situatie dus waarvan ik bang ben dat er niet een twee drie een antwoord te verzinnen is. Eigenlijk omdat beide partijen in deze discussie natuurlijk goede standpunten naar buiten brengen. Het gaat alleen om hoe je die standpunten persoonlijk beoordeeld.

Geert Wilders heeft gezegd ook bij de herdenkingen aanwezig zal zijn. Hij vond zijn aanwezigheid zelfs belangrijker dan de huidige kabinetsformatie gesprekken. Wilders zal uiteraard tegen het gebedshuis zijn. Daar hoef je haast geen vraagtekens bij te zetten lijkt mij. Als ik wel eens met Rachel en met Ramon zit te discussiëren (meestal als we uit gaan), komt het onderwerp “Angst voor de Islam” ook wel eens op tafel. Ik weet niet precies wat ik eigenlijk van Wilders vind. Maar eigenlijk is de vraag meer of Wilders zijn angst voor de Islam gegrond is of niet. Zal Nederland over een jaar of 30 a 40 terugkijken op deze tijd en concluderen dat Wilders er gruwelijk naast zat. En dat er (op wat kleine incidenten na) geen problemen zijn geweest. Of zal de geschiedenis juist uitwijzen dat Wilders dat heeft veroorzaakt wat hij zo graag heeft proberen tegen te houden. Maar misschien gaat het wel helemaal anders. Misschien bedanken we Wilders wel omdat hij de Sharia heeft weten tegen te houden. Of, dat we ons zelf voor de kop slaan omdat we niet op hem hebben gestemd zodat hij de Sharia wel had kunnen voorkomen…. Het is allemaal koffie dik kijken. Ik kan de standpunten van Wilders begrijpen, maar denk toch dat zijn angst misschien iets te groot is. Groter dan de mijne in ieder geval, en daarom heb ik op 9 juni niet op zijn partij gestemd.

Mazzel

Je kan de pot op

2010-08-30T22:57:00.000+02:00

Het is een raar weekje deze week. Naast dat Appie Baantjer het leven heeft gelaten, heeft Nederland ook afscheid moeten nemen van Anton Geesink. Ja, sommige mensen zeggen dat ellende nooit alleen komt, en dat het daarom lijkt dat er altijd van twee mensen afscheid moet worden genomen.

Om er nu niet een al te droevige blog van te maken, ga ik maar snel over op de uitleg van de titel van dit blog. Want naast het droevige nieuws van onze bekende Nederlanders is er namelijk ook opmerkelijk nieuws te melden. ….. Je zal maar een fan zijn van een bepaalde band of zanger. Zo grote fan, dat je waarschijnlijk alle veilingen afgaat om zoveel mogelijk spullen van hem/haar /hun aan te schaffen. Nou afgelopen week was er namelijk zo’n fan die dat ook daadwerkelijk gedaan heeft. Zijn hoofddoel van deze week: Het aanschaffen van de WC pot van John Lennon. Het is zo ie zo vreemd dat die word verkocht, maar dat er ook nog iemand 11.550 euro voor neerlegt had werkelijk niemand verwacht.

Wat ik me nou afvroeg toen ik dit nieuws op het internet zo las : http://www.nu.nl/opmerkelijk/2321607/wc-pot-van-john-lennnon-brengt-11550-euro.html , is of de fan hem nu ook daadwerkelijk zal gaan gebruiken. Haalt hij zijn eigen pot uit het kleine kamertje vandaan en zet hij de legendarische pot daarvoor in de plaats? Of is het zo dat als een vriend van hem vraagt of hij op de legendarische pot een keertje mag zitten, dat de nieuwe eigenaar dan zegt : Je kan de pot op. En dan maar hopen dat zijn vriend die “boodschap” kan begrijpen.

Mazzel

De drie weken zijn alweer voorbij

2010-08-22T19:49:00.003+02:00

Het zal wel weer even wennen worden want aan uitslapen raak ik altijd zo snel gewend. Maar morgen zal toch de wekker weer vroeg gaan (ben ik bang). De drie weken vakantie zitten er namelijk helemaal op, dus zal ik mijn collega Jeroen weer gaan versterken op de helpdesk.

Ondanks dat we in de eerste en laatste week van de vakantie niet al te veel hebben gedaan, hebben we toch een hoop dingen meegemaakt. Zo is natuurlijk Menno geboren, maar we zijn ook een dagje naar Sealife in Scheveningen geweest. En afgelopen vrijdag waren we in het Zuiderzee museum in Enkhuizen. Daar was ik al een hele tijd niet meer geweest, en daarom herinnerde ik me er ook niet zo veel van. Zodoende was het dus toch een hele belevenis. In de eerste week van de vakantie zijn we ook nog naar Turnhout in België geweest. Rachels ouders stonden daar op een camping en daar zijn we toen even gezellig op de koffie geweest. Effies naar België rijden dus, maar we hebben het daarom natuurlijk niet alleen maar bij koffie drinken gehouden. We hebben ook een wandeling door de natuur gemaakt waarbij ik eindelijk het Bels lijntje een keertje gezien heb. Rachel was namelijk al eens eerder op deze camping geweest toen ze nog bij haar ouders woonde, vandaar dat ik daar wel eens verhalen over gehoord had. Al met al was het een mooie omgeving om in te wandelen. Jammer dat het op het einde een beetje begon te miezeren, maar gelukkig bleef het daarbij…

Afgelopen vrijdagavond zijn we nog even met Ramon uit geweest. Hij was namelijk wat eerder terug van zijn werk, en kreeg daarom wel even trek om een Palmpje op het terras te gaan pikken. Bij eentje bleef het natuurlijk niet, en zodoende werd het een gezellige avond waarin wij met zijn drie-en dan vaak flink op los discussiëren. Onderwerpen zoals politiek en religie komen dan op tafel, maar we hebben het dan vaak ook over algemene dingen… de WIS JIJ DAT… onderwerpen zeg maar, die je altijd op radio Veronica kunt volgen (bij Rob van Someren volgens mij). Na het verlaten van de kroeg konden we zien dat het glas helder weer was, en dat het maantje al aan het ondergaan was. In het Juliana park hebben we naar dit prachtige lichtspektakel zitten kijken. Gelukkig was de geest van de Hoornse vuurtoorn nog op vakantie (men beweert dat het daar spookt), want wij hebben hem in ieder geval niet gezien.

Mazzel

Ik ben weer Oom geworden

2010-08-15T14:04:00.001+02:00

Afgelopen week zijn Rachel en ik naar een Centerparcs park geweest. De eerste dag konden we het prachtige park meteen weer achter ons laten, omdat mijn zus haar tweede kindje had gekregen. En wij moesten natuurlijk even kijken hoe het kleintje er uit zag.

We hadden net de grote golf aan bezoek gemist, en dat kwam eigenlijk wel goed uit. Mijn zus was natuurlijk behoorlijk vermoeit na al dat zware werk, en kon daarom niet al te veel bezoek “verwerken”. Bij de tijd dat wij in de achterhoek waren, gingen net de laatste paar vrienden juist weer weg. We konden daarom meteen de kleine bekijken. Zijn naam (ja het is een jongen) is Menno, en hij zat heerlijk bij mijn moeder toen we de kamer binnen kwamen wandelen. Mijn zus had wel een zware bevalling gehad, maar was wel in staat om gewoon even met ons te babbelen. Daarna moest ze even rusten en gingen wij naar beneden. Ik was erg verbaast hoe veel Fleur gegroeid was. Ze kan al aardig wat woordjes uitbrabbelen en blijkt stapel gek op de hond te zijn. Als ik vroeg hoe lief de hond was, liep ze op hem af en omhelsde hem en gaf hem een enorme zoen.

Na een paar uurtjes zijn we weer aan de terug reis begonnen. Onderweg hebben we nog wel even een mcdonalds overvallen, want het was toch wel laat geworden. Eenmaal terug op het park kon de vakantie weer doorgaan. Maar daarover zou Rachel een weblog schrijven.

Mazzel

De vijfde en zesde prestatie tocht

2010-08-05T20:07:00.001+02:00

Afgelopen weekend was het weer zover. In het Juliana park in Hoorn werden voor de achtste keer op rij, openwater zwemwedstrijden gehouden. Deze wedstrijden worden door de stichting “Ter Rede van Hoorn” georganiseerd. Sinds 2007 doe ik al mee met de prestatie tochten die ook altijd een onderdeel zijn van zo’n openwater dag. Net als in 2007 ging ik dit jaar de tocht van zowel zaterdag als zondag zwemmen.

Zaterdag 31 juli 2010:
De situatie van het afgelopen weekend, leek sprekend op die van 2007. Op zaterdag stond er namelijk een behoorlijk windje. Tot overmaat van ramp kwam die ook nog eens vanuit de richting van het Markermeer, zodat de golven flink hoog waren. Volgens mij eigen idee, was dit verre weg de zwaarste tocht die ik ooit gezwommen heb. Ik werd wel blij verrast toen ineens twee zwemmaten zich ook melden bij de inschrijf tent. Ik had ze al een tijdje niet meer gesproken, omdat het zwembad dicht is voor groot onderhoud. Eentje plaatste een terecht opmerking: “Het zou nu een echte prestatie zijn om deze tocht uit te zwemmen”. Vanwege de enorme golven, zette ik het idee van een persoonlijk record al snel uit mijn hoofd. Die staat als sinds 2007 op 19:23 en vorig jaar verkeek ik me toen enorm op deze tijd. Vorig jaar verkeerde ik namelijk in een bloed vorm. Ik zwom de 1000 meter schoolslag in het 25 meter bad, standaard onder de 17:30. Toen ik vorig jaar op zondag het kalme water zag bij het inschrijven, was ik er van overtuigd dat die 19:23 verpletterd zou worden. Doel: een 18 minuter op de klok neerzetten. Maar Jeroentje kwam toen van een koude kermis thuis en klokte MAAR 20:00… Met deze hoge golven verwachte dat ik 21 a 22 minuten over de tocht zou doen. Het ging op zich wel lekker. Op de heenweg had ik wind tegen,maar kwam met mijn slag elke keer wel goed uit. Elke keer als er een golf aankwam, dook ik er onderdoor om juist uit te ademen. Tot mijn verbazing hield ik de snelle borstcrawlzwemmers bij. Eentje trainde zelfs voor een Triatlon en hij had duidelijk last van de golven. Op de terug weg kregen de zwemmers dus de wind van achter, en toen kon ik de borstcrawlers met mijn schoolslag natuurlijk niet meer bijhouden. De ultieme verrassing kwam trouwens toen ik aantikte. Ik zette namelijk 20:09 op de klok neer. Dat was dus veel sneller dan dat ik gedacht had.

Zondag 1 augustus 2010:
Zoals ik al eerder vertelde, leek dit weekend sprekend op die van 2007. Op zondag stond er namelijk (bijna) geen zuchtje wind. Het water was zowat spiegelglad en kwam overeen met de prestatie tocht van 2009. Maar mijn angst om weer van een koude kermis thuis te komen, was toch wel groot. Toch ging ik er als een speer van door. Ik wilde toch wel een keertje een persoonlijk record neerzetten. En dan kan je gewoon niet rustig aan doen. Ik bedacht mezelf dat ik dit jaar maar 1 kans kreeg om mezelf te testen, en dat was nu. Dus beet ik op mijn tanden en bleef een hoog tempo zwemmen. Gelukkig haalde ik halverwege de tocht een medezwemmer in die ook schoolslag deed. Hij was er bij de start met borstcrawl als een speer vandoor gegaan, maar na 250 meter ging hij al over op de schoolslag. Ideaal voor mij dus.. een mikpunt om me op te richten. Bij de 500 meter had ik hem al bij gehaald, maar het lossen van deze vent was een ander verhaal. Hij vond dat dit geen goed idee was, en bleef dus keurig volgen. Gevolg was wel dat ik gemotiveerd bleef om hem voor te blijven. Deze “samenwerking” had wel zijn vruchten afgeworpen, want ik tikte namelijk in 19:10 aan. Toch nog een persoonlijk record dus, als was het geen 18 minuter.. Dat komt misschien in een toekomstige prestatie tocht nog wel. Ik wil Ramon, Rachel, Joke(en haar vriendin), mijn vader en Anne bedanken, want die waren zo vriendelijke geweest om mij dit weekend aan te moedigen.

Vergelijken met de “echte mannen”:
En dan is het altijd afwachten voor mij. Binnen een paar dagen komen de eindtijden van de echte mannen op het internet te staan. En dan kan ik me met de masters vergelijken. Op de zaterdag moesten de masters geen 1000 meter zwemmen. Er werd wel een 1000 meter schoolslag gehouden waar ook jongeren aan meededen, maar met die gasten kan ik simpel weg niet vergeleken worden. Ik heb het toch gedaan natuurlijk. Ik zou de 11de zwemmer zijn geweest in die competitie. En met mijn 20:09 was ik dan 10de geworden. Niet echt goed dus. Op de zondag stond de 1000 meter schoolslag voor de masters wel op het menu. En hier scoorde ik ook veel hogere ogen. Ik zou de 23ste zwemmer zijn geweest, en met mijn 19:10 was ik dan achtste geworden. Kortom, een zeer goede prestatie (al zeg ik het zelf).
Mazzel.

Surviving disaster

2010-07-28T19:51:00.002+02:00

Wat moet je doen als je vliegtuig wordt gekaapt? Of als er een enorme brand uitbreekt in het kantoren complex waar je werkt? Nou, dat had je kunnen weten als je de nieuwe serie Surviving disaster volgt waar Discovery Channel vorige week mee is begonnen.

Toen ik de voorstukjes van deze nieuwe serie zag, was ik meteen geïnteresseerd. Dus toen de eerste aflevering werd uitgezonden, zat ik voor de buis om naar de tips van voormalig Navy seal Cade Courtley te luisteren. En ik werd niet teleur gesteld. Hij ging in deze eerste aflevering, letterlijk alles op detail in wat je moet doen als je vliegtuig gekaapt wordt. Van hoe je het beste de terroristen moet overmeesteren, tot het zelf landen van het toestel voor het geval de piloten de kaping niet hadden overleefd. En dat alles moest allemaal nog in een rap tempo gebeuren ook, want volgens Cade duurt het in Amerika niet lang voordat een F16 je gekaapte vliegtuig neerhaalt. Of het ook allemaal realistisch was wat hij de kijkers voorschotelde, weet ik niet. Maar kwaad om een keertje naar zijn programma te kijken, kan het zeker niet.

Hij begon het programma trouwens extreem overtuigend. Hij stelde zich eerst netjes voor en verklapt daarna dat hij je leven gaat redden. Dan wordt het scenario omschreven en kan de aflevering beginnen. Vanavond is het trouwens weer zover. Dan ontploft er iets in een kantoren complex waar jij eventueel aanwezig kunt zijn. Of het een terroristische aanslag is of een ongeluk, dat weet ik nog niet. Maar daar kom ik om 21:35 wel achter als Cade bij mij de huiskamer binnen stormt.

Mazzel

Afzwemmen

2010-07-22T19:47:00.001+02:00

In april waren Rachel en ik erbij toen Tijn voor zijn A diploma moest afzwemmen (zie: http://ratelenderachel.blogspot.com/2010_04_01_archive.html ), dus waren we erg verbaast dat we een paar maanden daarna een telefoontje kregen dat hij al op mocht voor zijn B diploma. Weer wilde we dat natuurlijk meemaken, dus reisden we af naar Purmerend.

Het was nog even de vraag of we op tijd zouden komen. Rachel moest in de ochtend namelijk in Amsterdam zijn, en zou, als ze met het openbaar vervoer van Amsterdam naar Purmerend terug zou reizen, te laat komen om het afzwem spektakel te zien. Om toch beide bezoekjes mogelijk te maken, haalde ik haar bij het centraal station op met de Knight en reed daarna terug naar Purmerend. We zaten net keurig en wel toen een enorme grote hoeveelheid kinderen keurig aan het publiek werd voorgesteld. Hand in hand liepen ze, onder het gebulder van Viva Hollandia, een rondje om het bad. Het was namelijk de dag voor de grote WK finale, en niemand kon toen weten dat die hopeloos zou mislukken. Hoe dan ook, de kinderen deden allemaal flink hun best. Ook Tijn natuurlijk. Ik had begrepen dat het hekel punt voor hem het onderwater zwemmen was. Dan moet je tegenwoordig door een gat heen zwemmen, zoals Rachel en ik dat ook bij Moniek hadden gezien. Kinderen vinden dit onderwater zwemmen(ik vond dat vroeger zelf ook) het meest vervelend. Gelukkig kwam dit onderdeel al snel, zodat hij daarna wat op adem kon komen. Voor de rest zwom Tijn de opdrachten zonder enige problemen, dus hadden we al snel het gevoel dat de diploma in de pocket zat.

Op de terug weg naar huis, moest ik even terug denken aan de keren dat ik zelf moest afzwemmen. Destijds had je geen leraar die met een portable microfoontje de gehele menigte kon toespreken. Je had geen opkomst nummer en ook geen gat waar je door heen moest zwemmen. Bij ons was gewoon een lijn(tje) op de bodem geverfd, en als je die pas zag, mocht je pas omhoog. Zowaar ik weet werden er ook niet zoveel foto’s gemaakt. Tijn kan straks als hij groot is, een compleet foto boek bekijken met foto’s die bij zijn A en B diploma zijn gemaakt. Maar toch heb ik ook een bijzonder aandenken aan mijn afzwemmen. Voor het behalen van onze (mijn zus en mijzelf) D diploma, heeft mijn vader destijds film opnames gemaakt. Het was toen wel zonder geluid, maar toch. Je kan hierop een blond Jeroentje zien die waarschijnlijk net zo zenuwachtig was als Tijn laatst.

Mazzel.

De kip of het ei

2010-07-14T20:28:00.002+02:00

In mijn vorige weblog had ik het over negatief nieuws wat ik op het internet had gelezen. Vandaar dat ik in deze blog even wat tegengas wil geven. Ik wil ook even wat melden wat wel leuk (en interessant) is.

Op NU.NL las ik dat wetenschappers een eeuwen oud vraagstuk hebben opgelost. Een standaard vraag wie er nu eerder was. De kip of het ei…. Wetenschappers beweren dat de kip er toch weldegelijk eerder was (http://www.nu.nl/wetenschap/2292519/kip-kwam-echt-ei-.html). Dit beweren ze omdat ze onderzoek hebben gedaan naar het eiwit in de eieren. Toch kan je, als je in zo’n kip en ei discussie terecht komt, twee kanten op. Het hangt namelijk van de vraag stelling af.

1) Wie was der eerder? De kip of het ei ? --> Als je eieren in het algemeen bedoelt, wint de ei het van de kip. Dino’s lagen namelijk ook eieren, en die leefden miljoenen jaren eerder dan de kip.
2) Wie was der eerder? De kip of het KIPPENEI? --> De kip dus. Als we de wetenschappers moeten geloven natuurlijk.

Mazzel.

69 dagen

2010-07-06T19:51:00.001+02:00

Als ik zo af en toe het nieuws volg, gebeurd het wel eens dat mijn maag compleet omdraait. Dat ik me dan afvraag wat sommige mensen wel niet allemaal bezielt, en hoe dom ze kunnen zijn. Dit gebeurde laatst ook weer een keer. Ik las dat verdachte Benno L. zeven jaar gevangenis straf had gekregen voor het plegen van ontucht met 57 meisjes en 3 pogingen tot verkrachting.

Vol ongeloof las ik dit bericht op internet dat de rechter dus (maar) zeven jaar had gegeven en dat de verdachte van de 57 ontucht handelingen er maar voor 37 werd gestraft. De drie pogingen voor aanranding was volgens de rechter helemaal niet bewezen. Maar de meest krankzinnige beslissing van de rechter was toch wel dat hij TBS niet noodzakelijk vond omdat hij de kans op herhaling erg klein schatte………. Toen ik dit las. En ik was al ondersteboven van het feit dat hij MAAR zeven jaar kreeg, vervloog al mijn hoop in de Nederlandse rechtstaat. Wees nou eerlijk. Ben je, als je zo’n beslissing maakt, niet mega krankzinnig? Dat zou het zelfde zijn dat ik 37 keer door rood rij, en daarvoor voor de rechter moet verschijnen , dat de rechter dan zegt: ‘Nou, ik denk niet dat mr Muis het nogmaals zal doen”. Ik vraag me werkelijk af, als die rechter s’avonds na een dag hard werken in de spiegel kijkt, hij daadwerkelijk denkt dat hij de juiste beslissing heeft genomen. Persoonlijk kan ik me dat niet voorstellen. Ik hou het er maar op dat hij de grootste blunder in zijn carrière zojuist heeft begaan, anders verdwijnt mijn vertrouwen in de rechtstaat volledig.

Ik kom nog even terug op die zeven jaar cel. Het moet toch duidelijk zijn dat deze persoon extreem veel leed heeft veroorzaakt. Waarschijnlijk dus bij 60 meisjes, maar onze pientere rechter denkt dat het er maar 37 geweest zijn. Maar oke, laten we het er op 37 houden. Een persoon kan alleen veroordeelt worden over de bewezen feiten. Al dat leed bij die meisjes, en bij hun familie leden. Dat kan je je haast niet voorstellen… Dat zal die mensen hun hele leven achtervolgen. Veel van die mensen zullen daar misschien jaren lang psychische klachten aan over houden. En wat doet de rechter? Die geeft deze crimineel 69 dagen gevangenis straf per meisje. Dat is kennelijk wat een kind waard is in Nederland.

Mazzel

De Kanaries

2010-06-29T20:52:00.003+02:00

De confrontaties van de wk’s in 94 en 98 tussen het Nederlands elftal en het elftal van Brazilië, zit nog zeer vers in mijn geheugen. Ik weet nog precies waar ik was toen de gele kanaries van het reusachtige voetballand Nederland dus tot twee keer toe naar huis hadden gestuurd. In 94 was ik in een grote tent in een park waar we naar de wedstrijd keken. En in 98 was ik met Ramon naar de kroeg gegaan. Ik zag er toen al als een berg tegen die wedstrijd op. Met alleen de ervaring van de uitschakeling vier jaar eerder, was het al een klein traumaatje. Toen in 98 de geschiedenis zich herhaalde, was de trauma compleet. Daarna zijn we de kanaries niet meer op ons pad tegen gekomen, tot nu toe dan. Toen ik hoorde dat, als Nederland in de kwart finale zou komen, dat de kanaries ons weer daaro zullen opwachten, werd ik al zenuwachtig. Wordt het drie keer is scheeps recht? Gaan we ze eindelijk een keertje verslaan? Deze vragen houden me al sinds maandag avond bezig.

Maar dat zal niet makkelijk worden. De kanaries zijn in vorm… Waarschijnlijk zijn ze nog nooit zo geel geweest als nu. Onze bonscoach gaf aan dat het Braziliaanse team waarschijnlijk nog sterker is dan dat de meeste mensen al over ze denken. Een voetbal reus die nog in vorm is ook.. Dat lijkt een onmogelijke missie te worden. Maar we moeten de hoop niet opgeven. David wist ook (agains all odds) van Goliath te winnen. Ik verbrak ook Marks record op de 1000 meter, terwijl de kans daarop extreem klein was. Kortom, de wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Hoe dan ook…. Ik ben de gehele week al van slag. En dat zal zijn hoogtepunt bereiken als de wedstrijd begint. Of we gebraden kanaries krijgen of niet, kan ik nu nog niet weten. Maar er komt toch een mega drankavond als het WEL gebeurd…. Dat wil je niet weten.

Mazzel

De Optie kroeg

2010-06-19T20:59:00.000+02:00

Afgelopen weekend was Rachel met Expreszo weg vanwege het jaarlijkse Expreszo weekendje. Zodoende had ik weer het rijk alleen. Een ideale gelegenheid om met Ramon maar weer eens een drank avond te houden. Ooit hadden we afgesproken dat we dit eens in de drie maanden zouden doen, maar de laatste jaren mogen we blij zijn als we er 1 a 2 “vieren”.

Ik zat op mijn werk alvast even na te denken over de drankavonden in het algemeen. We houden deze traditie nu al een jaar of 13 levend, en daarin is dan natuurlijk ook erg veel gebeurd. Zo hadden we in de tijd dat we nog een kroegen tocht hielden, een Optie kroeg en een Depri kroeg. Hoe dat zo ontstaan is weet ik niet meer, maar het idee werkte als volgt. Als we in de Optie kroeg zaten, moesten we onszelf helemaal de hemel in prijzen. Wij waren dan perfect en we konden niets fout doen. Maar als we in de Depri kroeg zaten, dan moesten we ons zelf helemaal de grond in trappen. Het leven was dan compleet waardeloos en niets was natuurlijk die week zo gegaan als het moest zijn. Je moest dit dan natuurlijk allemaal over jezelf zeggen , en dat leverde extreem grappige momenten op. Bovendien werkte het soms als een therapeutische behandeling. Dit omdat je op dat moment actuele situaties op een grappige manier bekeek.

Helaas is op een gegeven ogenblik deze traditie gestopt. Dit kwam omdat de Optie kroeg destijds failliet is gegaan. Zodoende hadden we dan alleen nog maar een Depri kroeg, en dat kan natuurlijk niet. Het systeem moet wel in ballans blijven natuurlijk. We hadden natuurlijk een nieuwe Optie kroeg kunnen aanwijzen, maar dat hebben we nooit gedaan. De drankavonden gingen we natuurlijk ook steeds meer bij Ramon thuis vieren. Met, inderdaad, de fles Aphelkorn en de camera erbij.

Ter ere aan deze Optie kroeg leek het me leuk om deze blog met de volgende link af te sluiten.. http://www.youtube.com/watch?v=-FeYat9wuyU .Een beter filmpje kon ik me echt niet voorstellen.

Mazzel

De politieke arena

2010-06-13T13:11:00.000+02:00

Aan het verkiezings “geweld” van de afgelopen paar maanden, is nu gelukkig een einde gekomen. Dit onderwerp hield Nederland al sinds de gemeenteraads verkiezingen (in maart) bezig, en het hoogte punt was dus afgelopen week. Persoonlijk heb ik me doodgeërgerd aan die nationale debatten op tv. Het lukte me nooit om er eentje helemaal af te kijken, zonder dat ik het idee had dat ik naar een stel kleuters zat te kijken. Het “moddergooi” kaliber is (denk ik) nog nooit zo hoog geweest als bij deze verkiezingen, maar daar kan ik natuurlijk naast zitten. Het was in ieder geval iets wat mij deze keer nogal opviel. Aan de uitslag van de verkiezingen viel me ook wat zaken op.

1) Nederland heeft (gelukkig net op tijd) kennelijk door dat de economie wel een steuntje in de rug kan gebruiken. Dit liet Nederland blijken door de VVD voor het eerst in de geschiedenis, de grootste partij te maken.

2) Nederland toonde ook aan dat het immigratie verhaal een belangrijk onderwerp is. Anderhalf miljoen mensen stemde op de PVV omdat die over dit onderwerp een uitgesproken mening heeft. Je kunt nu misschien concluderen dat Nederland anderhalf miljoen racisten rijk is, maar zover wil ik niet gaan. Ik denk persoonlijk dat veruit de meeste mensen die op de PVV hebben gestemd, vinden dat Nederland wel een keer genoeg aan immigratie gedaan heeft. En dus geen persoonlijk haat (of angst) voor immigranten heeft.

3) Nederland toonde ook aan dat het na acht jaar Balkenende wel weer eens wat anders wil. Ik kan me dit eerlijk gezegd wel een beetje voorstellen. Voor de persoon Balkenende vind ik het vreselijk. Ik zal nooit op het CDA stemmen, en vind dat hij in die acht jaar zeker ook steken heeft laten vallen. Maar deze afstraffing had hij nu ook weer niet verdient. Hij stond er wel al die acht jaar. En ik ben er van overtuigd dat hij flink zijn best heeft gedaan om van Nederland een beter land te maken. Ik vond het daarom van Mark Rutte ook vreselijk top dat hij de oud CDA leider voor zijn werk had bedankt. Ook al was hij het lang niet altijd met hem eens, dit toont wel aan dat je respect voor je medemens hebt.

4) Nederland is ook een verdeelt land. Het vormen van een coalitie zal de komende tijd extreem moeilijk worden. Hopelijk lukt dat de komende tijd wel, want ik heb geen zin in nog een ronde verkiezings geweld….

Mazzel

Redmond O'Hanlon

2010-06-02T19:35:00.001+02:00

Redmond was een van de kleurrijke personen aanboord de Clipper De Stad Amsterdam, die de reis van Darwins schip The Beagle uit de negentiende eeuw opnieuw maakte. Aan die reis, die een slordige negen maanden in beslag nam, is vorige week een einde gekomen. In 35 afleveringen werden de belevenissen van de wetenschappers en de bemanning zo persoonlijk verteld, dat ik afgelopen zondag gevoel had alsof ik afscheid moest nemen van een paar goede vrienden. Naast dat ze wilden weten wat Darwin voor impact heeft gehad op de plaatsen waar hij geweest was, wilde ze ook de huidige stand van zaken weten omtrent het milieu. Vooral de laatste aflevering moet een waarschuwing richting de toekomst zijn, dat als we op deze manier door blijven gaan met vervuilen, onze leefomstandigheden in de komende jaren behoorlijk zullen verslechteren.

De persoon die ik waarschijnlijk het meeste ga missen is dus Redmond O'Hanlon. Als vaste bemanningslid kon hij veel over Darwins werk vertellen. Darwin is een van zijn grootste helden en hij heeft daarom ook diverse boeken over hem geschreven. Zelf kwam hij uit een extreem religieus gezin, waar de naam Darwin een scheld woord was. Toen hij een jaar of 14 was, las hij, onder de lakens met een zaklamp aan, voor het eerst Darwins boek. Hij was meteen verkocht, en besefte dat deze verklaring (van hoe de diversiteit van het leven is gevormd ), veel logischer was dan die van de scheppings mythes. Redmond herhaalde in de serie maar al te vaak hoe hij onder die lakens een nieuwe held had ontmoet. En ook, dat als zijn vader hem had betrapt, hij waarschijnlijk een zwaardere straf zou hebben gehad dan in het geval hij een porno blaadje zat te bekijken.

Redmond kon trouwens ook zo een persoon zijn uit mijn weblog over die kindermishandelingen in die internaten. Of hij zelf sexueel misbruikt is, verklapte hij niet. Maar hij vertelde er wel bij dat de stok, waarmee de kinderen geslagen werden, bij elke nieuwe klas telkens maar weer een paar maten groter was. In totaal heeft hij vijf jaar bij een psychiater rond gewandeld om over zijn vreselijke jeugd te praten, maar zowaar ik nu weet, heeft hij dat van zich af kunnen zetten.

Redmond, het gaat je goed jongen… Ik zal je missen. Hopelijk zie ik je ergens nog een keertje terug in een tv programma of zo.

Mazzel

Een lange fietstocht vol herinneringen

2010-05-26T13:00:00.003+02:00

Tweede pinksterdag hadden Rachel en ik eventjes geen afspraken in de agenda staan. Maar om nu de gehele dag thuis te blijven, leek ons ook geen goed idee. Na wat overleggen kwamen we op het idee om een stuk te gaan fietsen. Dat waren we al eerder van plan, maar het kwam er steeds maar niet van. We besloten om via de dijk naar Enkhuizen te gaan fietsen. Niet wetend dat ze al jaren met die weg bezig zijn. Zodoende moesten we vaak over slecht begaanbare stukken weg fietsen waar veel kiezelsteentjes op lagen. Dat we geen lekke band hebben gehad is misschien achteraf gezien wel een wonder geweest. Hoe dan ook, het was soms even lastig, maar dat hield ons niet tegen om de tocht af te maken.

Wat we van te voren ook niet wisten, was dat deze tocht er eentje zou worden waarin we veel herinneringen zouden ophalen. Zo pauzeerde we bij Wijdernes op een strandje waar we vroeger in de zomer vaak vertoefden. In Enkhuizen zelf, zijn we bij het graf van mijn oma geweest. Daar waar ik ruim 16 jaar geleden voor het laatst was. Op de terug weg gingen we niet via de dijk, maar binnendoor. Rachel heeft in die omgeving op school gezeten, en ik heb daar drie jaar voor een computer shop gewerkt. Al met al hadden we samen veel herinneringen aan een omgeving waar we vandaag de dag nauwelijks nog komen.

Tijdens het verorberen van een ijsje, had Rachel haar ouders even gebeld om te vragen of die thuis waren. We hadden namelijk wel even zin om bij hun op visite te gaan. Ze waren gelukkig thuis, maar dit hield wel in dat we nog even via Wognum moesten omrijden. Op de terug weg maakte onze lichamen ons duidelijk dat ze het lange fietsen niet echt meer gewent zijn. Van alles begon werkelijk zeer te doen. Met moeite hebben we Wognum gered en konden daar gelukkig dus even uitrusten. Na een poosje hebben we het laatste stuk naar huis ook aangedurfd. Dat kwam neer op ongeveer nog een half uurtje fietsen. Eenmaal thuis aangekomen konden we concluderen dat onze conditie zelf wel aardig op pijl is. Want extreem moe of zo waren we niet, we hadden alleen last van onze benen en een houten reet. Maar we hebben wel genoten van de tocht. Een tocht vol herinneringen dus.

Mazzel

Badmeester Muis

2010-05-19T16:53:00.002+02:00

Heel het vorige seizoen hebben Rachel en ik niet in het buitenzwembad van Zwaag gezwommen. Persoonlijk vind ik dat een schande van ons zelf. De meeste buitenbaden in West Friesland zijn in de loop der jaren allemaal gesloopt, maar die in Zwaag dus niet. Daar moet je dan (als fanatiek zwemmer) trots op zijn en vaak naar toe gaan.

Vandaag was ik vrij, en Rachel moest werken. Zodoende kwam ik aanvankelijk niet op het idee om naar het buitenbad te gaan. Via MSN sprak ik even met mijn collega Jeroen, die der op aanspoorde dat ik naar buiten moest gaan omdat het lekker weer was. “Is het een keertje lekker, zit je alsnog achter de computer”. Ik kon hem daarin natuurlijk alleen maar gelijk geven. Het buitenbad dook daarom tijdens deze chatsessie door mijn hoofd. Maar ik was wel bang dat het te koud zou zijn om te gaan zwemmen. Na wat wikken en wegen besloot ik het dus WEL te doen. Ik pakte me zwemspullen en ben naar Zwaag toe gereden. Op de parkeer plaats, stonden (wel geteld) twee auto’s. En ook in het fietsenrek kon je zien dat er niet echt veel mensen aanwezig waren. Prima dus, want dan kon ik namelijk even lekker baantjes trekken. Het vijftig meter lange buitenbad is van een hele andere kaliber dan het 25 meter binnenbad. Dus veel minder keerpunten, en ook veel kouder water waarbij de wind natuurlijk ook een rol speelt.

En waaien deed het zeker, waardoor de buitentemperatuur veel kouder aanvoelde dan dat het daadwerkelijk was. Het water daarin tegen was heerlijk. Maar je moest er dan wel in blijven, want als je er eventjes uitging, verging je zowat van de kou….. Ik begon meteen maar met de 1000 meter schoolslag. In dit buitenbad stond mijn baanrecord al een jaar of twee vast gepind op 18:56. Een mega slechte tijd natuurlijk (als je het met de binnenbad tijden vergelijkt). Ik had alleen het verbreken van deze tijd voor ogen, en dat lukte me gelukkig ook. Ik zette uiteindelijk 18:33 op de klok neer. En, ik had het gevoel dat ik flink mijn best had gedaan. Kennelijk win je in een overdekt 25 meter zwembad een seconde of 40 a 50 met twee keer zoveel keerpunten en geen wind. Ik besloot wel om een nieuw doel in te stellen. Het moet me ooit een keer lukken om in dit buitenbad onder de 18:00 te zwemmen. Of dat ooit gaat lukken is overigens maar de vraag.

Na het baantjes zwemmen, heb ik lekker rustig aan gedaan. Het viel me op een gegeven ogenblik op dat er een badjuf met een brancard rond liep. Ik besloot maar even om te kijken wat er aan de hand was. Misschien hadden ze mijn hulp wel even nodig of zo. En dat bleek dus ook het geval te zijn. Een jongen was namelijk op het fantastische idee gekomen om in het ondiepe te gaan duiken. Gevolg was dat hij daardoor een behoorlijke hoofdwond had opgelopen. Er lag werkelijk een enorme plas bloed op de rand van het bad. De twee aanwezige badjuffen hadden de ambulance al gebeld en hielpen de jongen op de brandcard. Ik kon voor de jongen zelf niets doen, maar werd wel door de badjuf gepromoveerd tot tijdelijke badmeester. Beide badjuffen bleven natuurlijk bij de jongen totdat de ambulance er was. Zodoende nam ik die taak op me. Nadat de ambulance vertrokken was, hield mijn nieuwe “baantje”ook op met bestaan. Ik kreeg nog wel salaris in de vorm van een overheerlijke warme kop koffie. Wat in deze kou overigens goud waard is.

Mazzel

Drunende druten

2010-05-12T14:08:00.002+02:00

Van de week was er even onduidelijkheid waar ik heen moest. Collega Jeroen dacht dat ik namelijk op dinsdag naar Druten zou moeten, maar ik meende dat dit op maandag al was. Na het bekijken van de beide orders werd duidelijk waar de verwarring vandaan kwam. Ik moest maandag namelijk naar Druten, en dinsdag moest ik naar Drunen. (met een n)

Allebei de plaatsen liggen trouwens op zo'n anderhalf uur rijden van Purmerend vandaan. Dat is trouwens niet zo heel erg ver voor mijn doen hoor. Volgende week dinsdag moet ik bijvoorbeeld naar Terneuzen, wat ongeveer 3 a 4 uur rijden is. Ik vind het heerlijk als de buitenklus op ongeveer 1 a 2 uur rijden van Purmerend ligt. Dan heb ik namelijk even de tijd om bij te komen van de hectische situatie op de helpdesk. Maar boven de twee uur rijden vind ik het vervelend worden. Zeker omdat ik natuurlijk ook weer terug moet.

Bij de klant in Druten was ik al een keertje eerder geweest. De klus was daardoor al snel geklaard omdat ik de meeste werkzaamheden de vorige keer al gedaan had. De vorige keer kon ik de klus niet afmaken omdat de eigenaar van de winkel, van hogere hand werd tegengewerkt. Het hoofdkantoor had namelijk aanvankelijk toestemming gegeven dat hij zijn eigen pc pakket mocht gebruiken. Maar op het momant supreme haakte die toch af. Na maanden onderhandelen kreeg de klant toch groen licht, en kon ik de klus afmaken.

In Drunen kwam ik in een zeer mooie slagerij terecht. Die trouwens de landelijke sparerip competitie had gewonnen. Daarom hing er ook een enorm groot plakkaat aan de muur die de klanten daaraan moesten herinneren. De klant heeft jaren lang weegschalen van de concurrent gebruikt en gaat nu over op Digi’s. Dus toen ik terug kwam op de helpdesk en mijn werkbon inleverde bij mijn chef, vertelde ik hem dat we een kampioen in huis hadden gehaald. Die zin vergde wel wat uitleg natuurlijk, maar dat is logisch.

Mazzel

12 1/2 jaar in dienst

2010-05-03T21:35:00.001+02:00

Ik was het bijna zelf vergeten dat het al zover was. Toen Rachel en ik zaterdag avond op een verjaardag waren, schoot het me ineens te binnen. Toen ik me besefte dat ik het al vergeten was, zouden mijn collega’s het zelf dan nog wel weten? Vele collega’s gingen mij namelijk al voor, en elke keer werden die in het zonnetje gezet. Toen ik vanochtend op de zaak aankwam, werd ik dus wel even nieuwsgierig. Dat duurde overigens niet lang, want een collega, die net op het punt stond om naar en klant te gaan, feliciteerde me meteen. Kortom, toen wist ik het al… Ze waren me gelukkig niet vergeten.

Ze hadden mijn werkplek keurig versiert. Ik moest vandaag wel naar een klant toe, maar aangezien ik een auto van de zaak moest ophalen en nog even wat met collega Jeroen moest bespreken, kon ik toch genieten van de mooie versieringen. De trip ging trouwens naar Utrecht. Ik moest in de binnenstad zijn, en dat was even lastig om daar te komen. Op de terug weg schoten diverse momenten van de afgelopen 12 en een halve jaar Digi door mijn hoofd. Hoe het de eerste werkdag was, en hoe ik langzamerhand mijn algemene kennis heb ontwikkeld. En vandaag, 12 en een half jaar later dus, was ik in Utrecht om extra uitleg te geven over computer programma’s waar ik zelf aan mee ontwikkeld heb. Toen ik terug liep naar de parkeergarage, kwam ik nog een winkel tegen waar ze ook software gebruiken wat ik helemaal zelf heb geschreven. Ik wil hier niet mee opscheppen of zo, maar het gaf me wel even een trots gevoel.

Eenmaal terug op de zaak (ik was om kwart voor vier weer terug), kon ik nogmaals genieten van mijn versierde werkplek. Ik kon ook alle mailtjes en smsjes lezen die ik van vrienden, familieleden en collega’s had gehad. Rachel had gister een hele hoop mensen gemaild dat dit dus een bijzondere dag was, zodat ik letterlijk ben overspoelt met felicitaties. Iedereen wil ik hierbij daarvoor hartelijk bedanken. En, hoe mijn versierde werkplek er uitziet, kan je hieronder zien.

Mazzel.

Op bezoek bij Fleur

2010-04-22T22:22:00.003+02:00

De laatste tijd is het erg druk in de buitendienst. Veel software pakketjes moeten er worden geïnstalleerd, en dat is natuurlijk goed nieuws. En zo kom je als helpdesk medewerker tenminste nog eens ergens. Laatst moest ik in Zutphen zijn, en aangezien dat vlak in de buurt van mijn Zus, Martin en Fleur is, ben ik daar blijven eten.

Het was een ideale situatie. De klant waar ik in Zutphen moest zijn, kon in de ochtend niet. Zodoende hadden we om 12:00 uur bij hem afgesproken. Om half vijf reed ik bij de klant weg, zodat ik precies om 5 uur bij mijn zus aankwam. Net op tijd voor het eten dus, wat ik uiteraard eerst wel met haar had overlegd. Fleur, die mij natuurlijk nog lang niet zo vaak had gezien, keek net als altijd de kat uit de boom. Ik was al gewent dat ze het op een lopen zette, als ik in de buurt kwam. Dat leek deze keer niet veel anders te zijn. Schuilend achter mamma, keek ze me af en toe wel aan, maar daar bleef het aanvankelijk bij.

Om het ijs een beetje te breken, reikte ik af en toe een stukje speelgoed aan, die de jonge dame dan snel ophaalde. Maar daarna spoot ze weer weg in de richting van mijn zus. Tijdens het eten zelf, smolt het ijs wel sneller. Ze was mega trots toen mamma haar paas hoed liet zien, zie ze op het kinderdagverblijf gemaakt had. Als ik de hoed opzette, moest ze erg lachen. Ik trok er af en toe een gek gezicht bij, en daar moest de kleine dan erg om lachen.

Na het eten was het ijs vrijwel gesmolten. Vol trots liet ze al haar speelgoed aan me zien. Samen hebben we daarmee uitgebreid gespeeld. Bij toeval had ik ook mijn foto camera bij me. Ik heb deze foto van haar gemaakt (zie hieronder). Ze had het idee van het maken van de foto wel door, want ze bleef keurig poseren toen ik de camera op haar richtte. Ik liet uiteraard het resultaat op het schermpje aan haar zien, en ik kon merken dat ze dat erg indrukwekkend vond. Al met al heb ik een leuke tijd met Fleur gehad, en hebben we elkaar wat beter leren kennen (zeg maar).

Mazzel

Een mega combi feest

2010-04-18T13:12:00.002+02:00

Afgelopen vrijdag avond hadden Rachel en ik een mega combi feest. Mijn moeder vierde namelijk haar zestigste verjaardag. Haar vriend Bram wordt in mei vijftig. En samen zijn ze nu al 20 jaar bij elkaar. Reden genoeg dus om een mega feest te organiseren.

Vol verbazing kwamen we de feestzaal binnen gewandeld. We werden namelijk door een schilder weer terug gestuurd. Hij vertelde dat er die avond helemaal geen feest zou zijn. Het eerste half uur liepen er dus steeds gasten de zaal in en daarna weer uit. Het kwam een beetje over als een georganiseerd zooitje. Ik sprak de schilder nog aan dat hij wel extreme werkuren draait als hij om 8 uur s’avonds nog aan het werk was. Hij bevestigde mijn opmerking, en grapte dat hij daar niets extra’s voor betaald kreeg. Op een gegeven ogenblik hoorde we twee dames vanuit de zaal met enorme luide stemmen de schilder roepen waarom al die mensen in de zaal aanwezig waren. Ik had op dat moment pas door dat de schilder deel was van de act die de twee dames en de schilder samen speelden. Er was weldegelijk een feest, en die drie personen zouden de genodigden de gehele avond vermaken. Alles viel ineens op zijn plek, want er was een moment dat ik echt dacht dat het feest niet door zou gaan. En dat zou ik vreselijk gevonden hebben voor mijn moeder en Bram. Maar die wisten natuurlijk allang dat het allemaal spel was.

Rachel en ik hebben ons daarna prima vermaakt. Wij hadden als taak gekregen om zoveel mogelijk leuke foto’s te maken. Rachel had de camera van mijn ouders gekregen, maar zelf had ik de mijne ook mee genomen. We hebben in totaal zo’n 240 foto’s gemaakt. Bovendien lagen er her en der van die weg werp cameraatjes waarmee de overige genodigden ook foto’s konden maken. Hoeveel er daarvan zijn geslaagd weten we nog niet. Die moeten we namelijk nog even laten ontwikkelen.

De dames en de schilder hielden de genodigden de gehele avond zoet. Zo hebben we onder andere een spelletje bingo gedaan. Bovendien was het DE kans voor Mark en mij om ontdenkt te worden. Samen hebben we namelijk Kedeng Kedeng van Guus Meeuwis live gezongen bij de karaoke ronde. Helaas hebben wij daarna geen contract aangeboden gekregen.

Mazzel

De Mammoet

2010-04-11T17:05:00.001+02:00

Hoe effectief reclames nu echt zijn, wordt vaak betwijfeld. Zelf durf ik te zeggen dat de meeste reclames mij absoluut niets zeggen en dat ik daarom niet vaak een specifiek product zal aanschaffen. Maar, er zijn natuurlijk uitzonderingen te bedenken. Vandaag bijvoorbeeld, toen Rachel en ik in de snackbar stonden, gingen we voor een nieuwe snack waarvan je sinds een week of twee een nieuwe reclame op tv kunt bewonderen.

Rachel en ik gingen eigenlijk even naar de snackbar omdat we trek hadden in een milkshake. Het weer wordt namelijk steeds aangenamer, en aangezien we daardoor de zomer in onze bol hadden, leek een shake daarbij wel toepasselijk. Echter toen we in de snackbar stonden viel ons een reclame bordje van de nieuwe snack op..NIEUW.. De Mammoet… voor de grotere snackers. Rachel en ik keken elkaar aan, en herinnerde ons de reclame van de tv, waarbij een grote man een standaard frikandel zo in zijn laatklep naar binnenschoof. De bedenkers van de frikandel besloten daarom maar om een mammoet size frikandel op de markt te brengen en dat leek ons wel een goed idee.

We bestelde er dus ieder eentje, en door de dame achter de toonbank werd meteen gevraagd of we er ook Mammoet saus bij wilde hebben. Ja, als je een nieuw product op de markt brengt, moet je het natuurlijk meteen goed doen ook….. Wij zochten een plaatsje in de snackbar op terwijl de dame onze Mammoets ging klaarmaken….Lang hoefde we niet te wachten want binnen notime lag de mega frikandel vanuit een veels te klein plastic bakje naar ons te turen (dit was natuurlijk de bedoeling). Met veel plezier hebben Rachel en ik de Mammoet naar binnen gewerkt, al hadden we wel allebei het idee dat de Mammoetsaus niet een echte aanrader was…. Maar al met al was ie prima bevallen.

Na het verorberen van de nieuwe snack, kregen we natuurlijk dorst, dus wat doe je dan? Juist, dan bestel je alsnog een milkshake… …

Mazzel

Goede vrijdag

2010-04-07T13:57:00.001+02:00

Afgelopen vrijdag was het natuurlijk weer goede vrijdag. Ik moest er dit jaar aan herinnerd worden dat het die dag van het jaar alweer was door een collega van mij. Hij zei dat het daarom wel rustig zou blijven omdat de winkeliers het te druk hebben om de helpdesk te bellen met eventuele problemen.

Na het besef dat ik deze normaal gesproken zo bijzondere dag helemaal vergeten was, moest ik terug denken aan die tijd waar goede vrijdag nog ergens voor stond. Toen ik nog op de lagere school zat, werd de paasvakantie altijd gebruikt om een zakcentje bij te verdienen. Met al je klasgenootjes werkte je toen in de kassen om begonia plantjes te ‘verspenen’. Dit hielt in dat ze vanuit een piepschuimen bak in de potgrond moest worden verplaatst. De paasvakantie was voor de tuinders een ideale tijd, want dan hadden die koters toch niets te doen.

Die werkweek werd elk jaar afgesloten op goede vrijdag, en dan werd er op de radio altijd de Top 100 aller tijden uitgezonden. Vandaag de dag wordt je doodgegooid met hitlijsten en top dits en top dats, maar destijds had je alleen die unieke lijst. Het spektakel begon altijd om negen uur en ging door tot een uur of zes. De radio stond altijd aan de in de kas, zodat je de lijst der lijsten tijdens het werken niet kon missen. Aan het einde van die week was het werk gedaan. Het verspenen zelf was trouwens vreselijk geestdodend werk, maar je kon er over zeggen wat je wou. Een ding was altijd prachtig om te zien. Als je met het hele team aan het einde van de week was beland, stond de kas vaak helemaal vol met begonia plantjes. Het was dus wel werk waarbij je geleidelijk aan resultaat zag . (Iets wat op een helpdesk in zijn geheel niet mogelijk is om te zien). Een voldaan gevoel werd dan altijd meester van mij als je langs al die plantjes de kas weer uitliep. Van een tuinder heb ik wel eens gehoord dat er in zo’n week twee miljoen van die begonia’s werden geplant. Kijk, dat je daar een onderdeel van was, gaf een goed gevoel.

Na de lagere school zorgde ik er altijd voor dat ik de top 100 aller tijden wel te horen kreeg. Ik kwam er via vrienden achter dat deze lijst ook live werd gespeeld door zes bands die een aantal optredens in West-Friesland gaven. Ook daar ben ik een aantal jaren bij geweest en heb daar zelfs al eens een keertje een blog over geschreven. Vanaf 2003 zend Veronica de lijst overigens niet meer uit. De destijds publieke omroep ging voor zichzelf een zender oprichten en dat doen ze nog steeds met veel succes. Met de wildgroei aan radio zenders wordt er dus vandaag de dag tal van hitlijsten e.d. uitgezonden. Maar hoe je het ook wend of keert. Geen een kan bij mij het ultieme gevoel van de top 100 aller tijden evenaren. Het enige wat mij herinnerd al die mooie tijd is de naam van die dag. Namelijk Goede vrijdag.

Mazzel

45 jaar Andre

2010-03-31T22:01:00.002+02:00

Gister was er helemaal een aparte aflevering van De Wereld draait door die over het 45 jarige jubileum van Andre Van Duin ging. Daar hebben Rachel en ik natuurlijk met veel plezier naar zitten kijken. In de 45 jaar heeft hij natuurlijk een enorm grote groep fans verzameld waarvan een paar bekende Nederlanders ook in de aflevering zat. Zij mochten hun favoriete Andre scene opnoemen en die werd dan ook eventjes op de tv getoond.

Toen ik vandaag op de terug weg van Antwerpen naar huis, even terug dacht aan die aflevering van gister, zat ik in mijn gedachte even te graven in al het werk van Andre. Ik vroeg me af waar ik nou het meest om gelachen heb. Tal van scenes kwamen in mijn gedachte op, maar eentje schoot er toch bovenuit. Ik was maar een klein jongetje van ongeveer 9 jaar toen Andre een keer meedeed in een muziek programma op de tv. Daarin ging hij ook een liedje zingen… (zie link hieronder). Ik moest toen in ieder geval huilen van het lachen.

Mazzel
Link : http://www.youtube.com/watch?v=EZOi4Cq0hGg

PS: Als ik hoor dat als mijn moeder op de camping zit en op een zaterdag avond naar de Bingo gaat, kan ik het niet laten om deze link altijd even te bekijken: http://www.youtube.com/watch?v=cNJ-PiSZCtc

Wir haben es nicht gewusst

2010-03-27T17:04:00.000+01:00

Met deze uitspraak kwam kardinaal Simonis bij Pauw & Witteman aanzetten. Een zeer opmerkelijke uitlating waarbij ik me afvraag of hij wel weet wat het daadwerkelijk betekend. Deze zin werd namelijk als excuus gebruikt door de Duitsers die na de tweede wereld oorlog “beweerden” van niets te weten wat er zich allemaal in de concentratie kampen had afgespeeld. Iedereen weet dat deze opmerking aangeeft dat je je van de domme houdt. Zelfs Anne Frank, die jaren lang onder gedoken zat, had een vrij goed idee wat er in die kampen gebeurde (heb haar boek zelf gelezen). Helaas heeft ze dat natuurlijk ook later zelf moeten ondervinden.

Toen ik dit verhaal van Simonis zo hoorde, moest ik terug denken aan een les maatschappij leer. In een les werd een keer verteld over de hoeveelheid kindermishandelingen die je vandaag de dag hebt. Iedereen weet dat dit voorkomt, maar exacte cijfers had ik in het algemeen niet. De leraar vertelde toen dat dit extreem vaak voorkomt (weet het exacte cijfer wat hij noemde niet meer). Ik reageerde verbaast en zei : “Ja hoor, dat zou betekenen dat er zo ie zo al 1 a 2 kinderen in deze klas mishandeld worden”. De leraar, die niet verbaast was als ik mijn bek opentrok, keek me ineens streng aan en zei dat dit inderdaad wel eens het geval kon zijn... ik moet hier wel even bij zeggen dat die les over mishandelingen ging, en niet specifiek over seksueel misbruik van die kinderen.

Ik was vreselijk geschrokken.. ik had niet door dat dit zo vaak gebeurde. En met deze achterliggende informatie is het natuurlijk ook begrijpelijk dat het zo vaak fout ging in die Katholieke internaten. Deze kinderen werden opgesloten in van die brainwash scholen waarin ze werden opgevoed door geestelijken die van hun religie geen seks mochten hebben. Als dat niet de kat op het spek binden is, dan weet ik het ook niet meer. Gelukkig leven we vandaag de dag in een seculiere staat en bestaan zulke internaten niet (of nauwelijks) meer. En voor de slachtoffers van die barbaarse internaten hoop ik dat de onderste steen boven komt.

Mazzel

Een nieuwe 'sport'

2010-03-22T22:54:00.000+01:00

Het bleek achteraf geen goed idee geweest te zijn van mij om afgelopen woensdag even flink de 1000 meter te gaan zwemmen. Ik had beter naar mijn lichaam moeten luisteren, maar dacht dat ‘die’ zich aanstelde toen ik richting het zwembad reed. Toen ik namelijk op de fiets wilde stappen dacht ik dat ik me niet lekker begon te voelen, maar dacht dat dit gewoon een smoes was om niet dat hele eind af te hoeven leggen.

Toen ik eenmaal gebroken bij het zwembad aan kwam fietsen had er weer een lampje moeten gaan branden, maar ook dit was niet het geval. Ik bleef volhouden dat zodra ik een duik in het water zou nemen, alles weer voorbij zou zijn. En daar leek het inderdaad ook op. “Zie je wel”, sprak ik mijn eigen lichaam toe.”Je stelt je gewoon aan, en was te lui om even te gaan sporten”. De 1000 meter zelf ging lekker (in 17:49), maar daarna kwam pas het besef dat het GEEN goed idee was om het te doen. Een maal klaar met de 1000 meter voelde ik mijn energie gewoon wegstromen. Ik kon nog net de rand van het zwembad halen en heb daar een kwartier op gezeten. Daarna sleepte ik mezelf naar een kleedhokje waar ik weer de eerste 10 minuten alleen maar in heb gezeten. Het leek wel alsof iemand het stroom van me had afgehaald. Ik was helemaal kapot. Zo erg heb ik het nog nooit eerder meegemaakt. Nadat ik een klein beetje was bijgekomen, hoopte ik maar (ja echt), dat ik de fietstocht naar huis zou redden. Ik deed extreem rustig aan en werd nog door een oud omatje ingehaald, maar dat kon me helemaal niet bommen.

Eenmaal thuis aangekomen, zag ik Rachel achter de pc zitten. Ik kon er nog net uitbrengen dat het dus geen goed idee was om te gaan zwemmen, en dat mijn batterijen op empty stonden te knipperen. Ik ging op de bank liggen, maar vanaf toen ging het alleen nog maar meer berg afwaarts. Rachel stelde voor om naar bed te gaan, en dat heb ik dan ook gedaan. Daarin begon ik vreselijk te trillen en duizelig te worden. Kortom, ik was gewoon stront ziek geworden, en het verbruiken van mijn energie in het zwembad, heeft dat proces nog eens extra versneld en niet te vergeten… extra erg gemaakt.

De rest van de week kon ik niet te werk, maar deed wel veel aan een nieuwe sport.. nou ja, dat is als je het naar beneden rennen om de WC te halen, ook een sport noemt. Ik had namelijk een buikgriep onder de leden, en die heeft er waarschijnlijk voor gezorgd dat Erwin Krol de afgelopen paar dagen een enorme hoge druk gebied in de omgeving van Hoorn heeft moeten oppikken.

Vandaag was ik eigenlijk nog niet helemaal hersteld, maar ben toch naar mijn werk gegaan. Maandagen zijn namelijk vaak extreem druk, en ik wilde mijn collega Jeroen niet weer in de steek laten. Gelukkig hoefde ik op mijn werk niet mijn nieuwe sport te beoefenen, wat de nacht ervoor thuis nog wel het geval was. Hopelijk herstel ik de komende paar dagen (maag doet nu nog steeds vreemd en zo), en voortaan luister ik WELDEGELIJK naar mijn lichaam.

Mazzel

Muis software

2010-03-11T20:53:00.001+01:00

Vanmiddag had ik een afspraak bij een bekende klant van ons. Hij gebruikt namelijk al jaren ons Nederlandse pakket Di-Store, en zodoende spreek ik hem wel eens via de telefoon. Maar persoonlijk heb ik hem zelf nog nooit gezien. Zulke situaties komen wel eens voor, en ik vind dat dan altijd erg bijzonder. Nu heb ik namelijk een gezicht bij de stem zeg maar, en ga je nadenken of het overeen kwam met hoe ik dacht dat hij er uit zou zien. Dit klopte in dit geval trouwens wel aardig.

Ik moest deze klant bezoeken omdat hij een uitbreiding op het pakket heeft aangeschaft. Jaren lang heeft hij de weegschalen al aangestuurd via het oude vertrouwde Di-Store pakket, maar hij wilde nu ook ons facturatie pakket er aan gaan koppelen. Dus heb ik dat keurig op zijn pc geïnstalleerd en heb ik het natuurlijk uitgelegd hoe het werkt. Daarnaast heb ik zijn factuur layout afgestemd met hoe hij die wilde hebben…. Tot slot had hij nog een vraag. Hij wilde namelijk zijn facturen ook naar een extern facturatie pakket kunnen exporteren. Hij had namelijk een online boekhoud pakket die de naam IMuis had. Dit programma wordt gemaakt door de firma Muis software.

Dus toen ik vertelde dat ik wel contact met ze op zou nemen of het mogelijk is om een koppeling met hun programma te maken, grapte ik wel dat ik niet zeker wist of het bedrijf mijn mailtje wel serieus zou nemen. Jeroen Muis die namelijk informatie navraagt over Muis software. De klant begreep meteen wat ik bedoelde en begon te lachen. “Had je die naam maar eerder geclaimd. Nu kan je hem niet meer gebruiken als je eventueel voor je zelf gaat beginnen.”, grapte de klant terug.

Toen ik in de namiddag terug was op de helpdesk, heb ik Muis software meteen een mailtje gestuurd. Ik was benieuwd hoe lang het zou duren voordat ik antwoord had. En, of ik zo ie zo wel antwoord zou krijgen. Nou de Muis deed zijn naam eer aan, want binnen 10 minuten had ik al antwoord terug. Een complete mail met omschrijving hoe je een koppeling kunt schrijven.

Wat een goed bedrijf. De naam Muis software is in ieder geval in goede handen.
Mazzel

Over de helft

2010-03-06T12:26:00.000+01:00

Gister is mijn vijfde cijfer via de mail binnengekomen. En officieel betekend dit dat ik nu over de helft van de cursus zit. De tweede helft beloofd wel de moeilijkste te gaan worden, maar ik zal wel zien hoe het loopt. Tot nu toe heb ik in ieder geval 3 achten en 2 zevens gehaald. Dus die kan ik alvast in mijn zak steken.

Om eerlijk te zijn valt het niveau mij tot nu toe nog mee (klop klop klop). Alleen mijn Online leraar is een vreselijke pietlut. Hij verwacht dat de code die je schrijft bij de opdrachten ook letterlijk zo is als hij het in zijn hoofd heeft zitten. Dit ben ik natuurlijk helemaal niet gewent. Het eindresultaat is altijd het belangrijkste bij programmeer klussen die ik op het werk doe. En hoe ik daar kom, en of het wel netjes opgebouwd is, telt dan helemaal niet mee. Er is ook niemand die dat controleert natuurlijk. Zolang het programma maar doet wat er van hem gevraagd wordt.

Dus is misschien het netjes programmeren achteraf de grootste uitdaging bij deze cursus gebleken. Ik lever altijd keurig mijn code in wat dan ook daadwerkelijk doet wat er verwacht wordt, maar krijg dan regelmatig response terug dat het netter of beter moet. Nu ben ik daar enigszins blij mee, want dit facet heb ik (zoals ik al eerder omschreef) nooit kunnen leren, maar het is wel mega frustrerend. Bovendien wordt de cursus natuurlijk steeds ingewikkelder, en kan je op duizend manieren naar Rome komen (als je begrijpt wat ik bedoel). Het anticiperen wat de leraar nu daadwerkelijk van me verwacht, wordt steeds moeilijker…

De komende twee weken ga ik vier hoofdstukken uit het lesboek lezen en daarna pas komt opdracht nummer zes. Ik ben vreselijk benieuwd wat ik nu allemaal weer te leren krijg.

Mazzel

Voor Pampus liggen

2010-02-28T19:28:00.001+01:00

Na een drukke werkweek, leek het ons wel een goed idee om met zijn drieën weer eens een biosje te pakken. Omdat we daarna nog wat in de stad wouden gaan drinken, moesten we verplicht de vroege voorstelling pakken, want anders waren we nooit voor twaalf uur meer in een kroeg binnen. Maar dat probleem is, als het goed is, binnenkort voorbij. Want ik heb er vertrouwen in dat de meeste Horinezen woensdag voor een NO SHUT partij gaan stemmen. En zodoende wordt dan die belachelijke regel weer terug gedraaid. Deze maatregel haalde trouwens helemaal het tv programma 1 vandaag, waarbij het duidelijk werd dat de PVDA (die ook voor de 12uurs regeling is) de plank volledig misslaat.

Maar genoeg daarover nu. We zijn naar de film Percy Jackson : The lighting thief geweest. Het was een gave film die over de Griekse mythologie ging. Percy was namelijk een half god, net zoals Hercules zeg maar. Aanvankelijk wist hij dat helemaal niet, maar daar kwam hij op een gegeven ogenblik heel snel achter toen hij door een vreselijke monster werd aangevallen. Dat monster dacht dat hij dus die lighting thief was, maar voor de rest stel ik voor dat je de film zelf gaat bekijken. Hij is zeker de moeite waard.

Daarna zijn we dus met de trein weer terug gereisd naar Hoorn en kwamen we al om 10 uur in het café aan. Daar hebben we nog even lekker na zitten kletsen en genoten van een drankje…Daar waar ik overigens helemaal niet zo goed meer tegen kan. Vandaag kwamen we namelijk om 2 uur pas ons bed uit. En daarna hebben we alleen maar op de bank gehangen. Kortom, ik heb het eiland Pampus nog nooit gezien, maar ik lag er vandaag wel voor.

Mazzel

De prins op de heuvel

2010-02-26T00:19:00.000+01:00

Een jeugdsentiment mysterie (want zo kan je het wel noemen) van ongeveer 25 jaar oud is vorige week eindelijk opgelost. Van kinds af aan volgde mijn zus en ik diverse (tekenfilm) series waarbij we vaak te weten zijn gekomen hoe de verhalen afliepen. Op eentje na dan. Want de spik splinter nieuwe video recorder van destijds, kon er niets aan doen dat de tv programmering van die middag ineens veranderd werd. Daardoor stond de allerlaatste aflevering van de tekenfilm serie Candy Candy niet op de band toen we weer thuis kwamen, en hebben we dus nooit geweten hoe het verhaal nu uiteindelijk afliep.

Ondanks dat deze serie eigenlijk meer voor meisjes bedoelt was, slaagde het verhaal er toch in om bij mij de status jeugdsentiment te krijgen. Dit kwam omdat toen de eerste afleveringen werden uitgezonden ik maar een jaar of 10 was. Bovendien greep het verhaal me aan omdat de hoofdpersoon nou niet bepaald een makkelijk leven had. Ze werd vaak gepest en het overlijden van haar beste maatje Antony maakte een diepe indruk op mij als kind zijnde.

Met de komst van Youtube heb ik dus eindelijk kunnen achterhalen hoe het verhaal nou afliep. En dat was even wat meer ‘werk’ dan het bekijken van die ‘laatste’ aflevering. Ik kwam er via youtube en wikipedia namelijk achter, dat de serie uit veel meer afleveringen bestond dan dat de KRO destijds had aangekocht (en in het Nederlands heeft laten inspreken). In Nederland zijn er maar 52 afleveringen uitgezonden, terwijl er in totaal maarliefs 115 van zijn gemaakt. Dus zelfs al hadden mijn zus en ik die laatste aflevering destijds gezien, dan nog had het een extreem open einde gehad.

Waarom de KRO alleen de eerste 52 afleveringen heeft aangekocht is overigens niet duidelijk geworden. Het kan zijn dat dit aantal vrij normaal was in die tijd , want dan heb je namelijk precies een jaar aan afleveringen op de plank liggen (als je er elke week eentje uitzend). Dit (eigen) idee kan kloppen, want de tovenaar van oz bestaat namelijk ook uit 52 afleveringen. Het kan ook zijn dat de KRO dit gedaan heeft omdat de serie in een later stadium wat serieuzer werd. Candy werd steeds volwassener en de serie kreeg soms meer weg van een soap achtig iets, dan dat het op een echte kinder tekenfilm leek. Zo werd in het verhaal namelijk duidelijk verteld hoe de eerste wereld oorlog was uitgebroken. Een vriend van haar (die gast met die bril) komt daarin ook om het leven.

In anderhalf jaar tijd, heb ik mezelf door de resterende afleveringen heen ‘geworsteld’. Dat deed ik natuurlijk als ik toe was aan een jeugdsentiment moment en die komen meestal als ik een extreem zware werkdag achter de rug heb gehad. Afgelopen week was het zover. Toen bekeek ik namelijk de allerlaatste aflevering. En die sloot het verhaal naar mij mening echt goed af ook. Ze komt er in die aflevering namelijk achter wie die geheimzinnige oom Willem nu is, die haar destijds had geadopteerd. Maar het aller belangrijkste hebben ze tot de laatste 10 minuten bewaard. Dan komt ze er pas achter wie die prins op de heuvel nu daadwerkelijk was….

Mystory solved…. Mazzel

De eerste plak

2010-02-17T14:53:00.001+01:00

Svens eerste gouden plak is binnen. Ik kneep hem echter wel, want toen hij als een van de eerste favorieten ‘slechts’ 6:14 op de klok neerzette, was ik er helemaal niet zeker van of dit wel genoeg was. Hij steefde namelijk af op een tijd van 6:11 / 6:12, maar de laatste paar rondjes gingen erg zwaar en klokte hij zelfs dertigers. Toen kwam er ook nog een Koreaan die maar 2 en een halve seconde langzamer was dan Sven. Maar gelukkig lukte het de overige concurrenten stuk voor stuk niet om ook maar in de buurt van die 6:14 te komen.

Afgelopen zaterdag, toen dus de Olympische vijf kilometer werd afgelegd, was ik trouwens in het zuiden. Yvette vierde haar verjaardag en daar moest ik natuurlijk bij zijn. Het was weer een gezellige dag en ik heb met veel bekenden gesproken die ik al een tijdje niet gezien had. Het schaatsen hield ik natuurlijk wel in mijn achterhoofd. Ik wist dat het om 21:00 uur zou beginnen en daarom besloot ik om 20:00 uur weer uit zuid Limburg te vertrekken. De eerste paren zou ik dan gewoon in de auto op de radio volgen. Hopelijk zou ik dan, als Sven op de baan moest verschijnen, al thuis zijn. Maar helemaal zeker daarvan kon ik natuurlijk niet zijn.

Om 20:00 uur vertrok ik dus bij de verjaardag en reed op de snelweg meteen een sneeuwstorm(pje) in. Op de A2 richting het noorden, heb je tot aan Eindhoven helemaal geen verlichting. Dit is normaal gesproken niet zo erg, maar met sneeuw erbij had ik liever toch straat verlichting langs de snelweg gehad. Het eerste uur van de terugreis, had ik gewoon mijn MP3tjes opstaan. Maar bij de tijd dat het negen uur was, zette ik de radio toch op 1, want ik had op het internet gelezen dat die zender de Olympische vijf ging uitzenden. Al luisterend naar de eerste eindtijden, viel me ineens op dat er een man half op de weg lag (half op de rechterrijstrook en half op de vluchtstrook). Ik schrok me wezenloos, en gaf een ruk aan het stuur. Gelukkig reed er links van me helemaal niemand, anders had ik zo tegen die persoon aangezeten. Op het laatste moment kon ik zien dat het geen man was, maar een Carnavals pop, die waarschijnlijk van een wagen was afgevallen. Maar bij die tijd was ik al zo geschrokken dat mijn hart in mijn keel bonsde. Na een minuut of 5 was ik weer bijgekomen, en overheerste vooral de opluchting dat er niets ernstig gebeurd was. Toen kon ik ook weer van het schaatsen genieten.

Ik reed Hoorn net binnen, toen het 10de paar op het ijs verscheen. Sven moest in rit 11, dus het zag er nog steeds naar uit dat ik hem op de tv zou kunnen gaan zien. Eenmaal het huis binnengestoven, zette ik natuurlijk meteen de tv aan. En ja hoor. Daar stond Sven net klaar om te gaan beginnen. Ik had het dus op de seconde na goed getimed…

Mazzel

Het mysterie .... deel 2...

2010-02-11T23:02:00.000+01:00

Ruim drie jaar geleden startte ik een blog reeks over mysteries. Die eerste blog (zie : http://jeroenmuis.blogspot.com/2006/12/het-mysterie.html ) ging over het witte sokken mysterie. In dat blog vertelde ik dat ik misschien nog wel eens terug zou komen om andere mysteries te bespreken, maar dat is er tot nu toe dus nog niet van gekomen. Afgelopen week, schoot er eentje te binnen, en vandaar dat ik die nu even wil omschrijven.

Deze keer ga ik het over het schoonmoeder mysterie hebben. Je hoeft de radio in de middag maar op Veronica te zetten, of de schoonmoeder moppen vliegen je om je oren. Ik vraag me af of de soep echt zo heet wordt gegeten, of dat dit fenomeen op een of andere manier in ‘moppenland’ is ontstaan. Persoonlijk ken ik eigenlijk maar 1 persoon die openlijk er voor uitkomt dat hij een enorme hekel aan zijn schoonmoeder heeft. (Voor zijn veiligheid zal ik zijn naam maar even niet noemen). Maar voor de rest ken ik helemaal niemand die dit met mij heeft gedeeld. Dit kan natuurlijk betekenen dat ze gewoon hun mond daarover houden. Dat zou ervoor zorgen dat het compleet onduidelijk is of er daadwerkelijk een ‘schoonmoeder probleem’ bestaat. Maar misschien verraad het spreek woord : Waar rook is, is vuur, wel dat er weldegelijk een schoonmoeder probleem is (waarbij de moppen de rook is zeg maar). Misschien heeft de wetenschap al hiernaar onderzoek gedaan, maar dat heb ik in ieder geval niet kunnen vinden. Als dit niet het geval is, is het misschien een goed idee om dat juist wel een keertje te onderzoeken. De kans is klein dat een (echte) wetenschapper dit leest en dan ook daadwerkelijk beslist om dit te doen, maar je weet maar nooit.

Om eventuele speculaties over mijn eigen ‘schoonmoeder probleem’ meteen in de kiem te smoren, kan ik je verzekeren dat ik goed met haar kan opschieten. Laatst nog, toen Rachel op een middag plotseling niet met haar kon gaan Squashen, nam ik graag haar plaats in. Samen met mijn schoonmoeder hebben we dus flink staan meppen (met het racket tegen de bal wel te verstaan). Ik bedacht me later : ‘Laat Rob van Someren het maar niet weten. Voordat je het weet verzint hij er een mop over.’

Mazzel

Een glibberig weekje

2010-02-06T16:40:00.001+01:00

Afgelopen maandag ging ik voordat ik naar mijn werk ging, eerst nog even wat staan tafels wegbrengen. Die hadden we namelijk op Rachels verjaardag gebruikt. Ik had ze keurig in de auto neergelegd en verwachte helemaal niet dat de wegen zo erg glad zouden zijn. Er lag natuurlijk wel sneeuw, maar dat lag er wel meer deze tijd.

Nee afgelopen maandag werd het ons landje duidelijk hoe onze wegen eruit kunnen zien als er geen strooizout zou bestaan. Toen ik namelijk bij ons de straat uit reed, kwam ik meteen op een soort ijsplaat terecht. De weg was in zijn geheel niet meer te zien. Alleen een ijsweg waar Sven Kramer waarschijnlijk op zou hopen dat die in Vancouver zou liggen. Harder dan 20 a 30 kilometer per uur kon je er niet op rijden, want dan gleed je auto gewoon naar de zijkant van de weg. Al snel stond ik in de file die tot aan de binnenstad stond. Voor me reed een grote Connection bus waarvan je elke keer de achterkant zag wegglijden als hij weer gas moest geven. Uiteindelijk kwamen we bij het stoplicht terecht maar wat we niet konden weten bleek dit het eindpunt van de bus te worden. Toen het stoplicht op groen sprong, gaf de chauffeur wel gas, maar hij kwam helemaal niet meer vooruit. De achterkant gleed helemaal weg naar de rechter kant. Gelukkig stond er niemand naast de bus voor rechtsaf, anders had de bus daar frontaal tegenaan gegleden. Op dat moment begon ik het zelfs een beetje eng te vinden. Ik ben maar linksaf geslagen, want de bus blokkeerde de rechtdoor rijbaan compleet. Die dag heeft het in totaal 2 uur geduurd om de staan tafels naar de andere kant van de stad te brengen en naar mijn werk te rijden. Ik had mijn collega’s voor de zekerheid even gebeld, want misschien waren die wel ongerust geworden.

Afgelopen woensdag was het weer zo’n dag. Dit keer was de sneeuw wel verdwenen, maar had het geregend op het nog bevroren wegdek. Ik zou die dag de Knight naar de garage brengen, omdat die APK gekeurd moest worden. Bij de eerste bocht gleed ik al een metertje weg, zodat ik meteen met de feiten werd geconfronteerd. Ik naam aan dat het op de provinciale weg wel beter zou zijn, maar dat was dus niet het geval. Daar was het nog gladder op dan in de stad zelf. Kortom, we konden weer maximaal 30 rijden. Ik kreeg van de garage een leen auto mee, en daarmee kon ik naar mijn werk toe gaan glibberen. Dat is dus helemaal eng, want je eigen auto ben je dan nog wel gewent. Maar hoe die leenauto reageerde op de gladheid, kon ik natuurlijk niet weten. Gelukkig ging alles goed, al was ik wel (uiteraard) veels te laat op mijn werk. Maar veiligheid gaat natuurlijk boven alles.

Mazzel

De demonstratie

2010-01-31T16:29:00.000+01:00

Het vroor 9 graden toen ik van de week buitenstond te wachten op een collega. Ik was namelijk in de ochtend naar hem toe gereden en samen zouden we met zijn auto van de zaak dan naar het hoofdkantoor rijden van een grote supermarkt keten. We hadden om half acht bij hem thuis afgesproken, maar ik was een paar minuutjes te vroeg. Vandaar dat ik daar stond te blauwbekken. Mijn collega vroeg zich af waarom ik niet even had aangebeld, maar ik wilde zijn overige familie leden niet wakker maken. Want misschien sliepen die om half acht nog.

Toen we eenmaal in de auto zaten, zette hij de kachel even lekker hoog, zodat de min negen graden vorst weer uit mijn lijf kon wegtrekken. Samen vertrokken we richting het zuiden van het land, want daar stond het hoofdkantoor van deze supermarkt keten. Doel van deze dag was het demonstreren van mijn presets programma (daar waar ik al eens een weblog over geschreven heb). Het viel gelukkig mee met de files, zodat we ruim op tijd op de bestemming aankwamen. Daar heb ik mijn ogen uit gekeken. Het ongelofelijk grote terrein maakte diepe indruk op mij. Vrachtwagens reden af en aan, en konden in wel zestig van die terminals worden volgeladen. Toen we ons bij de balie hadden ingecheckt, duurde het zeker 10 minuten wandelen voordat we bij de ICT afdeling op het terrein waren aanbeland. Dat was dus weer even blauwbekken, maar de ICT mannen hebben ons meteen een overheerlijk kopje koffie aangeboden, zodat we de kou(ik dus voor de tweede keer), weer snel waren vergeten.

Na een kortstondig verhaaltje over hoe het met de supermarkt filialen in het algemeen ging, vertrokken we richting de ICT ruimte. Ook daar keek ik weer mijn ogen uit. In een enorme kamer stonden allerlei computers die ongetwijfeld het zenuw centrum van het bedrijf was. Er hingen ook van die mega schermen aan de muur met onder andere de kaart van Nederland daarop. Die werd waarschijnlijk gebruikt om de bevoorrading van al die filialen goed te laten verlopen.

Op een server pc werd mijn presets programma geïnstalleerd, en begon mijn collega eerst met een standaard verhaaltje. Dit bestond uit waarom het programma gemaakt is, een wat het allemaal globaal kan. Hoe het inhoudelijk werkte, mocht ik zelf vertellen. Dus dat was natuurlijk erg leuk om te doen. Ik heb het idee dat de ICT man die bij de demonstratie aanwezig was, het wel een handig programma vond. Al met al dus een geslaagde demonstratie leek mij zo.. Hoe dit nu verder uitpakt, omschrijf ik misschien nog in een vervolg blog.

Mazzel

1+1 = Super

2010-01-25T22:43:00.001+01:00

Veel films zijn natuurlijk op fictie gebaseerd. En daar is de film 2012, waar Rachel, Ramon en ik een paar maanden geleden heen waren geweest, er ZEKER eentje van. Toch kun je nuttige dingen leren van een film vol fictie. Aan het einde namelijk, toen de mensheid compleet ten dode was opgeschreven, riep een van de hoofdrol spelers de volgende zin door de intercom. ‘Op het moment dat wij elkaar als mensen niet meer helpen, dat is het moment dat we ophouden om mensen te zijn. Dan pas zijn we ECHT uitgestorven’.

Ik zat aan die zin te denken toen ik op de radio naar radio 555 zat te luisteren. Een haastig opgezet programma moest miljoenen ophalen voor de slachtoffers van de aardbeving in Haïti. De meest grote radio concurrenten sloegen de handen ineen en verzamelde zo veel mogelijk geld bij elkaar. Tussen 12 en 2 zat zelfs een duo DJ’s die (zowaar ik heb begrepen) elkaars bloed wel konden drinken. De een was baas van een radio station en heeft de ander een keer op staande voet ontslagen. Maar het maakte die dag niet uit. Ze hadden kennelijk geluisterd naar de fictieve man uit een drama film waarvan een klein beetje toch was uitgekomen. Niet het einde van de wereld, maar wel het einde van een slordige 150.000 mensen.

‘Zijn we echt mensen?’, vroeg ik me af toen ik van een klant bezoek weer terug reed naar de zaak. ‘Ja, dat zijn we’ concludeerde ik. We komen voor elkaar op als het er echt op aan komt. Er is hoop voor de mensheid dat er ooit wereld vrede komt. De ultieme droom die (bijna) iedereen ooit hoopt mee te maken.

Maar zelfs met een wereld waarin geen oorlog meer is, kan een ramp zoals deze natuurlijk toch gebeuren. Het is hard, maar de natuur heeft geen gevoel en al helemaal geen medelijden. Ongelukken en rampen zullen altijd plaats vinden. Daar zit geen plan achter, of motief. Dat is nou eenmaal het leven. Het is hoe we daar mee omgaan wat ons uiteindelijk mensen maakt.

Je voelt waarschijnlijk nu als lezer van mijn blog een John Lennon moment opkomen, maar dat heb ik al een keertje in een ander blog gedaan. Nee, ik sluit af met weer een fictie moment uit de laatste Superman film. We kunnen natuurlijk wel blijven fantaseren dat de mensheid geholpen wordt bij rampen zoals in Haïti. Zie : http://www.youtube.com/watch?v=IexEzk6TTSY hoe Superman een vliegtuig ramp weet te voorkomen. Het is natuurlijk niet echt. Want superman bestaat niet, maar een hele boel mensen die gezamenlijk opkomen voor de medemens.. Die kan je , als je ze bij elkaar optelt, misschien toch met een klein supermannetje vergelijken.

Mazzel

No Shut!

2010-01-19T20:40:00.003+01:00

Afgelopen weekend zaten Rachel en ik wel erg vaak in een kroeg/eetcafé. Zaterdag overdag, toen we even in de stad waren, en we trek kregen in een lekkere kop warme chocolademelk met slagroom. In de avond zijn we met Ramon en Iris uit geweest. En de zondag hebben we met de vriendengroep uit Alkmaar gezellig wat in een eetcafé gegeten.

Toen we die zaterdag middag op de eerste kroeg van het weekend afliepen, viel het aantal posters die aan het raam hingen nogal op. Met grote letters stond er “NO SHUT!” op. De deur van het café gingen net open toen wij aan kwamen wandelen. De eigenaar, die Rachel wel kent omdat ze met Expreszo wel vaker in dit café komt, deed hoogs persoonlijk de deur open. We waren dus de eerste die het pand betraden en bestelde natuurlijk meteen die twee lekkere warme chocomels. De eigenaar bleef na het brengen van die twee mokken even zitten om een praatje te maken. We vroegen wat de posters precies inhielden, en daar wou hij wel even antwoord op geven.

Binnenkort hebben we natuurlijk weer gemeenteraads verkiezingen, en de gemeente heeft besloten dat de kroegen voortaan twee uur eerder hun deuren dicht moeten doen. Normaal gesproken mochten klanten tot 2 uur in de nacht naar binnen, en konden vanaf dan niet meer kroeg hoppen. Deze wet hebben ze aangescherpt tot 12 uur s’nachts. De Hoornse kroegeigenaren zijn bang dat ze hierdoor veel klandizie kwijt raken. Deze aanscherping heeft de gemeente doorgevoerd omdat ze bang zijn voor overmatig drankgebruik van jongeren. Net alsof je drank alleen maar in een kroeg kunt aanschaffen. Kortom, er klopte geen zak van die bewering, zodat zelfs ik kon inzien dat de regeling alleen maar de kroegeigenaren zou treffen.

De kroegeigenaar deelde zelfs van die posters uit. En je raad het waarschijnlijk al. Wij hebben die nu ook op ons raam hangen. Op de poster staat vermeld welke Hoornse politieke partijen voor en welke tegen de nieuwe sluitingstijden zijn.

Mazzel

Franz Krienbühl

2010-01-13T13:18:00.002+01:00

Met het EK allround achter ons, en de Olympische spelen voor ons, staat het schaatsen momenteel natuurlijk weer volop in de belangstelling. Ook het TV programma “Andere Tijden sport” kon het niet laten om dit onderwerp aan te kaarten. Het programma dook terug in de tijd van Ard Schenk en Kees Verkerk, maar het ging dit keer niet om hun successen. Nee, deze keer ging het om een schaatser die nooit in zijn gehele carrière een internationale prijs heeft wonnen, maar toch zijn stempel op de schaatssport heeft gedrukt.

De Zwitser Franz Krienbühl was de dertig al gepasseerd toen hij zich met de schaatssport ging bezig houden. Hij en zijn vrouw gingen een keer naar de ijsbaan, en toen hij daar eenmaal opstond, was hij meteen verkocht. Binnen de minuut vertelde hij tegen zijn vrouw dat hij een nieuwe passie had gevonden. Die dag zou een keerpunt worden in zijn leven. Ondanks dat hij niet super getalenteerd was, kon hij toch een aardig potje schaatsen. In Zwitserland zelf werd hij al snel kampioen, maar daar had hij natuurlijk niet met de echte grootheden te maken. In de tijd van Ard Schenk en Kees Verkerk, kwamen de ‘echte mannen’ dus uit Nederland en Noorwegen (dat is eigenlijk nog steeds zo). Bij internationale wedstrijden werd hij vaak laatste, maar stal wel de harten van de Nederlandse schaats fans. Op die manier ging hij toch regelmatig met de ‘groten der aarde’ om. Zijn passie voor het schaatsen won het van het feit dat hij simpel weg niet goed genoeg was om met de top mee te draaien.

Het was die passie die de schaatssport voor altijd zou veranderen. Hij zat vaak uren lang te piekeren hoe hij sneller over de baan kon gaan. Zo bedacht hij zelfs schaatsen met een gouden randje. Als de zon dan op het gouden randje zou schijnen, zou het metaal warm worden waardoor het ijs ietsjes smolt. Zodoende zou hij eventueel weer harder kunnen gaan rijden. De meeste mensen namen hem helemaal niet serieus, totdat hij op een gegeven ogenblik WEL met een fantastisch idee kwam aanzetten.

Het was namelijk Franz die als eerste zichzelf in een modern schaatspak hees. Iedereen lachte hem uit toen hij in dat pak op het ijs verscheen. Maar iedereen moest op een gegeven ogenblik ook inzien dat hij inderdaad ineens een stuk harder ging. Binnen de twee jaar, na al dat gelach, reed iedere professionele schaatser ineens in zo’n pak. Daarnaast heeft hij nog een uitvinding op zijn naam staan. Namelijk de verstelbare schaats. Daarmee kon je het schaatsijzer zelf positioneren onder de schaatsschoen.

Ik vond het verhaal van deze vent zo indrukwekkend, dat ik het dus even niet kon nalaten om over hem deze weblog te schrijven. Voor diegene die de uitzending van “Andere Tijden Sport” ook willen zien, raad ik aan om naar uitzendinggemist.nl te gaan.

Mazzel

Een druk begin

2010-01-06T22:09:00.000+01:00

De feestdagen zitten er weer op en dit houd in dat ik ook weer moet werken. De eerste werkdagen waren extreem zwaar. Dat had ik natuurlijk kunnen weten omdat januari in het algemeen bekend staat als de drukste maand van het jaar. Of deze januari ook de drukste maand aller tijden gaat worden, moeten we natuurlijk even afwachten.

En dan moet ik in de avonden natuurlijk nu ook studeren. Vorige week woensdag zijn de benodigde spullen van de LOI binnengekomen, en kon ik aan de cursus beginnen. In een week tijd heb ik de eerste vijf hoofdstukken van het “Step by step” boek gelezen.. Bij hoofdstuk vijf zit de eerste opdracht die ik moet opsturen, maar dat heb ik nog niet gedaan. Vandaag heb ik het bij het lezen gehouden, en ga morgen avond me over de opdracht buigen. Tot nu toe is het allemaal nog te volgen, en ik hoop dat dit natuurlijk zo blijft. (duim voor me)

Afgelopen maandag was dus een voorbeeld van een compleet bezette dag. Overdag had ik een extreem drukke helpdesk dag. In de avond ging ik naar het zwembad.(het zwemmen ging trouwens verrassend goed. Mijn vorm komt langzaamaan terug). En daarna heb ik dus een hoofdstuk uit het cursus boek gelezen. Toen ik in bed lag bedacht ik mezelf dat het wel eens een druk jaar zou kunnen worden.

Mazzel.

De Wintercircus

2009-12-31T18:46:00.002+01:00

Ik kan me eigenlijk helemaal niet meer herinneren wanneer ik zo ie zo naar een Circus ben geweest. Ik zal er vast wel eens eentje bezocht hebben natuurlijk, maar dat is nergens meer op mijn harde schijf terug te vinden.

Het was Rachel die tijdens het surfen op het internet, tegen het wintercircus aanliep. Het leek haar wel een leuk ideetje om op onze vrije dag die eens te gaan bezoeken. Aanvankelijk wilde we met de trein naar Utrecht (daar waar het circus is staat) , maar we besloten om toch met de auto te gaan. De weersvoorspellingen waren voor die dag niet al te best. Er werd namelijk sneeuw en ijzel voor onze vrij woensdag voorspelt. Zodoende hebben we het laatst mogelijke weerbericht afgewacht, en toen besloten we toch met de auto te gaan. Volgens Arend Langeberg vielen de snelwegen in Nederland perfect te bereiden. Een aangezien ik Arend altijd al een sympathieke vent heb gevonden, nam ik dat direct van hem aan. Bovendien konden we dan nog een uurtje langer in ons bedje blijven liggen.

We moesten de Knight wel even uit graven, want sneeuw was er weldegelijk in grote hoeveelheden gevallen. Maar eenmaal op de snelweg viel daar niets meer van te merken. Er waren ook totaal geen files, zodat we ruim op tijd bij de jaarbeurs aankwamen.

Voordat de hoofdtent openging, verbleven wij eerst in een soort mega wacht tent. Daar kon je allerlei lekkere dingen kopen, en zelfs een ritje op een draaimolen maken. Rachel en ik hebben een broodje Unox tent overvallen. Die broodjes waren mega lekker kan ik je vertellen. Na ongeveer drie kwartier wachten mochten we dan eindelijk naar binnen. We zaten redelijk vooraan, zodat we een goed overzicht over de arena hadden. De shows van het circus waren werkelijk een mega spektakel. Je houdt het niet voormogelijk wat mensen (en dieren natuurlijk ook ) allemaal kunnen leren. Zo was er bijvoorbeeld een koeien show (die je blijkbaar ook heel veel kunstjes kunt leren), en diverse zeer moedige acrobaten die blijkbaar geen hoogte vrees hadden. Ook was er een goochelaar die zijn zeer charmante assistentes steeds maar weer weg toverde. Gelukkig doken ze dan op een compleet onverwachte plek weer op, zodat er volgens mij geen eentje is verdwenen. Naast de koeien waren er ook paarden, honden en geiten die allerlei truukjes uitvoerden.

Kortom, Rachel en ik hebben ons perfect vermaakt die dag. Zeker een aanrader voor het geval je binnenkort een keertje vrij bent.

Mazzel

De komende cursus

2009-12-27T14:27:00.000+01:00

Om zoveel mogelijk vrije uren nog in 2009 op te maken, heb ik deze laatste week vrij gekregen. Aangezien Rachel geen vrij heeft, weet ik nog niet helemaal wat ik ga doen. Ik heb me zojuist wel al vast opgegeven voor de LOI cursus Visual Basic, en hoop dus dat ik het lesmateriaal zo snel mogelijk binnen krijg.

Ik heb vreselijk zin in de cursus, maar zie er ook wel een beetje tegenop. Ik heb geen flauw idee hoe zwaar het gaat worden. Hopelijk komt mijn 12jarige ervaring met (Visual) Foxpro goed van pas. De laatste paar weken zit ik online al wat naar voorbeelden te zoeken. Veel dingen komen me bekent voor, en dat geeft hoop. Naast voorbeelden op gewone sites, zijn er ook tal van voorbeelden op Youtube te zien. Ook daarvan zou ik natuurlijk een hele boel kunnen leren. Bij BOL.COM heb ik alvast een online boek aangeschaft die verteld over de verschillen tussen Visual Foxpro en Visual Basic. Daarin staan voorbeelden hoe je iets in Foxpro maakt, en hoe je dat dan in Visual Basic ook kunt maken. Ik verwacht dat dit boek na de cursus erg van pas komt.

Maar eerst ga ik de cursus stap voor stap volgen. Met de online studie begeleider van de LOI hoop ik de basis voor mijn algemene kennis op te bouwen. Daarna, kan ik met het bol.com boek mijn kennis verder uitbreiden. Ik hoop in 2010 het eerste programma in Visual Basic 2008 .net voor mijn werk te kunnen maken.

Mazzel

Ons eigen dorpje

2009-12-20T12:35:00.002+01:00

Toen ik op mijn zelf ging wonen, moest ik natuurlijk ook kerst spulletjes voor mezelf aanschaffen. Tegen Mark had ik een keer verteld dat ik een kunst kerstboom had aangeschaft die net het plafond niet raakte (zo groot dus). Toen hij een keertje langskwam, zag hij dat ik eigenlijk maar een klein boompje had aangeschaft. Omdat deze bijna het plafond raakte, kwam omdat ik hem op een hoge kast had neergezet.

Dit boompje hebben Rachel en ik jaren lang als “hoofd”kerstboom gehouden. Maar Rachel vond dat het dit jaar maar eens anders moest. Ze vond dat er dit jaar maar eens een normaal formaat kerstboom in ons huis moest komen. Ik hoefde daar eigenlijk niet eens over na te denken. Ze had natuurlijk helemaal gelijk. Een 30 cm hoge boom is natuurlijk leuk voor erbij, maar verdient de status ‘hoofdkerstboom van het huis’ natuurlijk niet.

Dus gingen we op een zaterdag naar een tuincentrum bij ons in de buurt. Eenmaal daarbinnen, keken wij ons ogen uit. Naast kerstbomen waren er allerlei andere leuke dingen om je huis mee te versieren. Complete miniatuur huisjes en mensjes stonden er ook te koop. Je kon er complete steden mee bouwen (als je daar genoeg geld voor had natuurlijk). We hebben het aanvankelijk bij de kerstboom gehouden. Dezelfde zaterdag hebben we deze in elkaar gezet, maar toch hielden we het gevoel dat onze kerstversiering dit jaar nog steeds niet helemaal af was. Het maken van een eigen miniatuur kerst dorpje, bleef in ons hoofd rondspoken. Daarom zijn we die woensdag erna weer terug gegaan naar het tuincentrum, en hebben toen een paar huisjes aangeschaft. Daarnaast ook natuurlijk wat miniatuur mensen, anders ziet het dorp er wel erg kaal uit. Compleet met nepsneeuw en al, lijkt het nu al aardig op een klein dorpje. Die we natuurlijk elk jaar een beetje gaan uitbreiden, zodat over een paar jaar onze eettafel met kerst volstaat met leuke huisjes e.d. De planning is om over vijf jaar stadsrechten aan te gaan vragen.

Mazzel.

Gevallen sterren

2009-12-13T13:50:00.004+01:00

Toen ik laatst even naar boven was, viel me op dat er een paar sterren van onze sterrenmuur waren gevallen. Waarschijnlijk was dit per ongeluk gebeurd toen Rachel en ik die middag het dekbed hadden verschoond. Ik moest de noordelijke sterrenhemel (uit het boekje) er weer even bij pakken om te kijken waar de gevallen sterren ook al weer thuis hoorde. Het viel me eigenlijk op dat na vijf jaar we eigenlijk nog maar weinig last hebben gehad van los latende sterren, want tot nu toe blijven ze voorbeeldig hangen. Toen ik de vier sterren weer keurig op hun plekkie zag hangen, moest ik even aan de volgende conversatie tussen Blikkie en Lappie Lapstok uit de Tovenaar van Oz denken.

Lappie : Die lucht is niet lucht dicht, want door al die gaatjes zie ik zonlicht.
Blikkie : Nee joh, dat zijn sterren.
Lappie : Bij ons in het weiland hadden ze er ook een stel van, maar wel veel minder.
Blikkie: Zou hun versterker niet geholpen hebben?
Lappie: Nee, ik heb nog nooit gezien dat er sterren bij kwamen. Ik heb trouwens nog nooit begrepen wie die gevallen sterren iedere keer weer ophangt . Want in alle stratenboeken waar ik in gezocht heb, staat de melkweg in ieder geval niet onder de M…. van Marietje…
Blikkie : Wie zou de nacht….. hebben uit gedacht….

Toen ik over dit gesprek nadacht, kwam het volgende bij me op : ‘Nou jongens, in deze fictieve universum aan mijn muur kan je de gozer die deze sterren elke keer weer ophangt WEL terug vinden onder M… namelijk onder Muis.’

Mazzel

Een knievalletje richting Apple

2009-12-09T19:48:00.001+01:00

Mijn collega Jeroen was hartstikke trots op mij vandaag. Ik was vandaag namelijk vrij, en heb die tijd niet alleen gebruikt om samen met Rachel wat orde op zaken te stellen (huishoudelijk gezien), maar ik heb ook een Ipod Touch aangeschaft.

Laatst waren Rachel en ik bij mijn vader, en die had er dus ook eentje. Hij liet even zien wat het allemaal kon, en ik was eigenlijk meteen onder de indruk. Afgelopen zaterdag, toen Rachel en ik even in de stad waren, stond ik op het punt om er ook eentje aan te schaffen, maar hield me toen nog in. De vrees dat het weer de zoveelste gadget zou worden, die uiteindelijk ergens op een plank verdwijnt , overheerste die middag. Maar naar lang nadenken heb ik toch besloten om er eentje aan te schaffen.

Mijn collega Jeroen (om even bij hem terug te komen) is een Apple fanaat. Hoe meer hij met zijn Iphone of Mac computer speelt, hoe meer hij een hekel aan Microsoft begint te krijgen. Ik ben bang dat die ‘neerwaartse’ spiraal niet meer tegen te houden is. Ik daarin tegen, hecht enorm veel waarde aan standaardisatie. Ik kom namelijk nog uit de tijd dat je vier verschillende computer merken had (MSX, Commodore, Atari en PC), waarvan je de software dus niet kon uitwisselen. Nu hebben we een standaard (in de vorm van Microsoft), en wat gaan mensen doen? Inderdaad, vervallen in het oude patroon van het meerdere systemen verhaal. Ook die opvatting moest ik dus overwinnen om toch tot de aanschaf van de Ipod over te gaan.

Vanaf zaterdag middag heb ik over die twee problemen nagedacht, en kwam tot de volgende conclusie. Punt 1 (over de zoveelste gadget) : kan ik nu simpelweg niet weten. Misschien verdwijnt de Ipod inderdaad na een paar maanden wel ergens in een kast, maar misschien ook niet. Dat moest de eventuele aanschaf niet in de weg kunnen staan, want anders kan je natuurlijk helemaal niets meer kopen…..Punt 2 (het standaardisatie probleem): heb ik (denk ik) misschien wat te zwart wit ingezien. Het is niet zo dat ik op deze Ipod geen bestanden kan gebruiken die onder Windows wel werken. Je kan op de Ipod namelijk mp3’s beluisteren, en filmpjes bekijken. Je kan er op internetten en je email bekijken. Kortom zo compatible als wat.

Toen ik Jeroen vandaag even via de MSN sprak, was hij dus hartstikke trots over mijn genomen beslissing. ‘Je eerste stap naar Apple is gemaakt’, zei hij. Zo extreem wil ik het niet noemen, maar een knievalletje was het in ieder geval wel..

Mazzel

Big Muscle vs de 500 meter schoolslag

2009-11-30T22:59:00.002+01:00

Het was natuurlijk na de vorige blog wel duidelijk waar deze nieuwe blog over zou gaan. Inderdaad, ik zou vandaag voor het eerst in drie maanden tijd, weer een keertje gaan zwemmen.

Ik werd toen ik thuis kwam van het werk, helemaal zenuwachtig. Ik kon bijna niet wachten dat het zeven uur was, en ik op de fiets richting het zwembad mocht vertrekken. Tijdens het fietsen ging er van alles door me heen. Zou mijn arm zeer doen tijdens het zwemmen? Hoe lang hou ik het vol, en hou ik mezelf in toom? Dick had nadrukkelijk gezegd dat ik RUSTIG aan moest doen. Maar ik weet van mezelf dat dit wel eens moeilijk kon worden. Maar daar vond ik iets geniaals op. De seconde klok, die ik normaal gesproken gebruik om te kijken hoe snel ik ga, wou ik deze keer als begrenzer gebruiken. De 500 meter schoolslag, die ik met Dick had afgesproken, moest ik in minimaal 10 minuten zwemmen. Ik mocht dus van mezelf NIET sneller dan die tijd. En op schema zwemmen is iets wat mij altijd wel gemakkelijk afgaat.

De zenuwen gierde door mijn lijf op het moment dat ik het water in sprong. Het eerste wat ik onmiddellijk probeerde, was natuurlijk een zwem slag. Tegen alle verwachting in, deed de eerste slag helemaal geen pijn. Dit had ik dus wel verwacht. Er zat niets anders op om de 500 meter dan maar te gaan proberen. Ik hield me precies aan het 10 minuten schema, en na 50 meter wist ik het al dat het aardig goed zat. Bij baantje 5 begon mijn arm zelfs te jeuken, wat hij ook altijd doet na de behandelingen. Het voelde net aan alsof mijn arm het zwembad net zo gemist had, als ik zelf….

De 500 meter ging in 9:56, en dat was dus eigenlijk 4 secondes te snel, maar dat vond ik niet zo erg. Ik was allang blij dat het zo goed was gegaan. Het was wel te merken dat mijn vorm helemaal vertrokken is. De tweede helft begon ik, zelfs met dit slakke tempo, toch moe te worden. Vooral mijn benen, die ik natuurlijk wel volop gebruikte, waren deze afstraffing niet meer gewent.

Om niet na tien minuten het bad al te moeten verlaten had ik het volgende bedacht. Ik zou na de met Dick overeengekomen 500 meter schoolslag, de rest van de avond een zwemplankje gebruiken. Op die manier kon ik mijn arm ontzien, maar kon ik toch verder werken aan mijn conditie. En dat was wel noodzakelijk ook.

Al met al een goede avond dus.. Hopelijk heb ik morgen op mijn werk niet enorm last van mijn arm. Ik zal volgende week weer kijken of ik te zwemmen kan, en zal dan beslissen met welke begrenzing ik moet omgaan.

Mazzel